Category Archives: Poems

பேய்கள்

பேய்கள் காற்றின் வடிவில் ஊடுருவிடுமாம்
அச்சமும் பதற்றமும் உள்ள திசை நோக்கி
பலமாய் வீசுவதே அவற்றின் வாடிக்கையாம்
உள் சுரக்கும் நம்பிக்கை காற்றை கன்னத்தில் சற்று பதுக்கி வைத்திருந்து
அவற்றை நோக்கி ஊதியதும்
நீர் பட்டுக் கரையும்
உலர் கரியமில வாயுவின்
புகை போலாகும் பேய்கள்

(Adapted from an idea shown in the movie Under the Shadow)

அசரீரி (அ) ஓர் ஏமாற்றத்துக்குப் பிறகு எழுதிக் கொண்ட குறிப்புகள்  

lemon-and-a-water-jug
@Maria Singh

இருட்டைத் துழாவித் 
தடுமாறிய போதினில்
விட்டு விட்டு ஒளிரும்
மின்மினிப் பூச்சி
வெளிச்சத்துள் தள்ளும் வாயில் 
சற்று தொலைவில் இருப்பதை
அறிவிக்கிறது

நீ புரட்டும் புத்தகத்தின் 
ஏதோ ஒரு பக்கத்தில் 
இடப்புற 
முதல் பத்தியில்
இருக்கக்கூடும்
நம்பிக்கைச் செய்தி

உன்னை பாதுகாப்பேன்
என்னும் உத்திரவாதத்துக்கு
எத்தனை வாக்குமூலம்
வேண்டும் உனக்கு?
உன் சன்னலைத் திற
புறத்தே நோக்கு
வானில் மிதக்கும் அந்த நிலவு
நீ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்
வீட்டுக் கூரை
சில நொடிகளில்
உன் மேல் படரப்போகும்
உறக்கம்
உன் தாகம் தணிக்க
தயார் நிலையில் நிற்கும்
நீர் நிரம்பிய பிளாஸ்டிக் கூஜா

பலப்பலவாய்
உன் கண் முன்னே
நினைவூட்டற்குறிகள் 

எதிர்பாராதவை நிகழ்கையில்
நீ அடையும்
தடுமாற்றம்
என்னுடைய சிறு விளையாட்டு
முரண்பாடுகளை
சமன்பாடுகளாக்கும்
என் லீலை

என் விளையாட்டில்
பங்கு கொள்
Humour me

அடுத்த காட்சி
தொடங்குவதற்கு
திரைச்சீலையை
விலக்கச் செல்கிறேன்

3 கவிதைகள்

அவன்

நானும் அவனும்
கண்ணுக்குப் புலப்படா
கயிறினால் பின்னப்பட்டிருக்கிறோம்

ஒருவருக்கொருவர்
முதுகு காட்டி
அருகில் மிக அருகில்
இருந்தாலும்
ஒருவரின் கண்ணை
அடுத்தவர் பார்த்ததில்லை

அதோ பார் கூழாங்கல்
என்று சொன்னால்
அவன் கண் கரும்பாறையை பார்க்கும்

எனக்கு சிரிக்கத் தெரியாது
அவனுக்கு சிரிப்பதை நிறுத்தத் தெரியாது
அடுத்தவர்க்கென சிரிப்பது அவன் வாடிக்கை
சிரிக்கும் கணங்களுக்காக
வழி மேல் விழி வைப்பது என் பழக்கம்

அவனின் சிரிப்பொலி ஒரு நாள் நின்றது
அப்போது எனக்கு சிரிப்பு வந்தது

என் சிரிப்பொலி கேட்டதும் அவன் கேட்டான் ;
“கயிறு திறந்துவிட்டதா?”

“இல்லை, இதயம் திறந்துவிட்டது” என்ற என் பதில்
அவன் மோனத்தை அடர்த்தியாக்கியது

என் சிரிப்பொலி இன்னும் வலுத்தது

+++++

குண்டு பூதம்

நண்பர்களை
விருந்துக்கு அழைத்ததில்லை
என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது
இல்லாதவர்களை
விருந்துக்கு என்ன…
சாவுக்கும் அழைக்க முடியாது
என்று என்னுள்
இருக்கும்
இரண்டு கொம்பு துருத்தி நிற்கும்
குண்டு பூதம் சொல்லிற்று
பல இலைகளை விரித்து
எனக்கு நானே செய்து கொண்ட
விருந்துபசாரத்தில்
இல்லாத நண்பர்களின்
உணவையும் நானே செறித்தேன்
குண்டு பூதம்
இளைத்துப் போனது

+++++

பதக்கம்

பதக்கம் ஒன்று
காணாமல் போனது
என்றோ பெற்ற பதக்கம்
இழந்து போனதில்
பெரும் வருத்தம்
நிகழ் காலத்தில்
பதக்கத்தை காணவில்லை
எதிர் காலத்துக்குள்
எங்கானும் சென்று ஒளிந்திருக்குமா?
பதக்கம் பெற்ற இடத்தில்
சென்று தேடினால் பயனுண்டென
இறந்த காலம் பயணமானேன்
பதக்கத்துக்காக உழைத்துக் கொண்டிருந்தவனை கேட்ட போது
அது பற்றி எதுவும் கேள்விப்பட்டதில்லையென கை விரித்தான்

வரைபடம்

1
வரைபடத்தில் காண்கிறேன் வாழப்போகும் வீட்டை
இடம், வீடு, எங்கு, எப்படி அனைத்தும் பிரக்ஞையில்
கால ஓட்டம் பிரக்ஞையின் நகர்வு
பிரக்ஞையை நகர்த்தி வீட்டுக்குள் வந்தடைந்தேன்
அடுத்த இலக்கை அடைவதற்கு
வரைபடத்தை காணவில்லை
பிரக்ஞையை பின்னுக்கு நகர்த்தி
தொடக்கத்துக்கு வந்தபோது
பழுப்பேறி உளுத்துப்போன காகிதத்துண்டுகளே இரைந்து கிடந்தன.
2
கால இயந்திரத்தில் பயணித்தேன்
வரைபடத்தை எடுக்க மறக்கவில்லை
எதிர்காலத்தில் இருந்த
வீட்டை அடைந்து உள்நுழையாமல்
வரைபடத்தை மட்டும் சரிபார்த்தவாறு நின்றிருந்தேன்.
3
வரைபடத்தை பறக்கவிட்டேன்
வளைந்து வளைந்து
காற்றில் அளைந்து
தரையில் விழும் அழகை ரசித்தேன்

நான்

பசியாறுதல்
தாகம் தணிதல்
வசதியான படுக்கை
ஆழ்ந்த உறக்கம்
காதற்களியாட்டம்
நண்பர்களின் கூடுகை
செல்வச்செழிப்பு
பாராட்டு –
எல்லாம் கிடைத்தது
கலை ரசிப்பு
இறை வழிபாடு
அறிவுச் சேர்க்கை –
இவற்றையும் செய்து பார்த்தாயிற்று
என்னை மறத்தல் மட்டும்
இன்னும் சித்திக்கவில்லை
அடிக்கடி நடுவே
நான் என்ற உணர்வு
பாரமாய் அழுத்துதல்
நிற்கவே இல்லை.

அற்புதம்

 

அலறுகிறேன்

அரற்றுகிறேன்

கதறுகிறேன்

பதில் இல்லை

மனம் சற்று அமைதியுற்ற பின்

சரண் அடையும் மனப்பாங்குடன்

வழிகாட்டலை வேண்டுகிறேன்

சுவரின் எழுத்துக்களிலோ

யாரோ யாருடனோ நடத்தும் உரையாடலிலோ

யதேச்சையாக புரட்டிய பக்கத்திலோ

கிடைத்து விடுகிறது எனக்கான பதில்

இது அற்புதம் எனில் நிந்தையாகிவிடும்

மனித குலத்தின் மீதான

மறைமுக நையாண்டி என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

 

அறைக்குள் இரு அரவங்கள்

 

 

நான் புழங்கும் அறைக்குள்

இரு அரவங்கள்

கருத்த நிறத்தினவாய் !

அவைகளின் நீளம் மாறும் தன்மையதாய் !

அறையில் பெண்களுடன் முயங்குதலின்

கண்ணாடி பிரதிபலிப்பில்

என் முகம் ஒரு பாம்பின் முகத்தை ஒத்திருக்கிறது.

கொடுங்கனவில் நடுநடுங்கி கண்விழித்து வியர்வை வழிய எழுந்தமர்கையில்

இன்னொரு பாம்பு படமெடுத்து பிரம்மாண்டமாய் நிற்கிறது.

ஒன்று கைக்குட்டை அளவினதாய் சுருங்கினால்

மற்றொன்று வெகு நீளமாய் வளர்ந்திருக்கும்.

இரண்டின் உடல்களும் இடறி

தலைகுப்புற நான் விழுந்தது பலமுறை!

அவற்றில் நான் தலை வைத்து அமைதியாய் உறங்குவதும் அவ்வப்போது நடப்பதுண்டு

அரவங்களிரண்டும் ஒரு நாள் காணாமல் போயின.

அறைக் கண்ணாடி

அன்றோடு என்னை பிரதிபலிப்பதை

நிறுத்திக்கொண்டது.