படைத்தோனின் அறிகுறிகள்

ஒரு வருடமாக தினமும் இரவு குர்ஆன் வாசிக்கிறேன். படைத்தோனின் வல்லமை நம் முன் நிறைந்திருக்க அவனின் இருப்பை ஐயங்கோள்ளுதல் பேதமை என்கிறது குர்ஆன். அதன் வரிகளில் பேசப்படும் படைப்பின் அழகு மிகவும் தனித்துவமானது. குறைபட்ட என் சொற்களில் இதோ ஒரு தாழ்மையான சிறு முயற்சி.



படைத்தோனின் அறிகுறிகள்

உறுதியாய்
பதிக்கப்பட்ட மலைகள்
என் போலன்றி,
சற்றும் அசையாதவை
தூண்களில்லா சுவர்க்கங்கள்
தனிமையை போக்கக்
கூடவே பயணிக்கும் நதிகள்
பகலில் வழிகாட்டிகள்
இரவில் நட்சத்திரங்கள்
வானில் வரிசையாக
பறக்கும் பறவைகள்
கொட்டும் மழை
கொழிக்கும் பயிர்கள்
திறந்து விடப்பட்ட
ஒன்றில் ஒன்று
கலவாத சமுத்திரங்கள்
வணிகக் கப்பல்கள்
மிதந்து செல்ல கடல்கள்
உண்ணச் சுவையான மீன்கள்
வலிமையான காற்று
ஊதிக் கலைந்த மேகங்கள்
படைத்தவனைத் தேடிக் களைத்து
படைத்தவற்றை பார்க்க மட்டும் முடிந்தது என்னால்
தன் கையில் வைத்து
பூமிப்பந்தை உருட்டி விளையாடிக் கொண்டிருப்பவனே
உன்னை பார்க்க வைப்பாயா
உன்னை கேட்க வைப்பாயா
முறையிடுகிறேன் அவனிடம்
இரண்டு நாட்களில்
ஏழு சுவர்க்கங்களை சமைத்தவன்
கிப்லாவை நோக்கி
என்னை மண்டியிட வைத்தான்
நண்பர்கள்
கால்நடைகள்
அனைத்தையும்
என்னையும்
சிறந்த அச்சினால்
கருவறைக்குள் உருவாக்கியவன்
அனைத்தும் பார்ப்பவன்
அனைத்தும் கேட்பவன்
என்னையும் பார்க்கிறான்
என்னையும் கேட்கிறான்
நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்பவன்
பயங் கொள்ளச் செய்பவன்
இரண்டும் அவனே
படைத்தோனின் படைப்புகள்
நம்பிக்கையூட்டுகின்றன
படைத்தோனை நினையாதபோது
பயந்தோன்றுகிறது
பூமியெனும் ஓய்விடத்தின் மீது
வானமெனுந்திரை போட்டிருக்கிறான்
புசிக்க ஓராயிரம் கனி வகைகள்
காடுகளில் விலங்குகளை நிறைத்திருக்கிறான்
அவனடையாளங்களில்லா
இடமேது இப்பிரபஞ்சத்தில்
அவன் என்னை பார்க்கிறான்
அவன் என்னை கேட்கிறான்
சந்தேகங்கள் தவறன்று
நிரூபணம் கேட்ட ஆபிரகாமும்
இறைத்தூதனன்றோ
மூலிகைகள்
ஆலிவ்கள்
திராட்சைகள்
இன்னும் பலவற்றில் உள்ளன
அவனிருப்பின் அறிகுறிகள்
அவனே சிறந்தவன்
கருணை மயமானவன்

ப்ரொகிராமிங்

உதிரிபாகம் பழுதாகி
கட்டுப்பாட்டை இழந்து
கண்மண் தெரியாமல் ஓடி
டெட் என்ட் ஸ்ட்ரிட்டில்
நின்று போன வண்டியை
ஓட்டுபவன் அறிவான்
பழுதான பாகம் எதுவென
உயிர் வண்டியை ஓட்டியவனோ
ஒன்றும் தெரியாமல் விழிக்கிறான்
தானே ஓட்டுனனென
நினைத்த வண்டியை
ப்ரொகிராமிங் செய்தது யார்
எனும் கேள்வியும்
அவனுள் ப்ரொகிராமிங் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

பேய்கள்

பேய்கள் காற்றின் வடிவில் ஊடுருவிடுமாம்
அச்சமும் பதற்றமும் உள்ள திசை நோக்கி
பலமாய் வீசுவதே அவற்றின் வாடிக்கையாம்
உள் சுரக்கும் நம்பிக்கை காற்றை கன்னத்தில் சற்று பதுக்கி வைத்திருந்து
அவற்றை நோக்கி ஊதியதும்
நீர் பட்டுக் கரையும்
உலர் கரியமில வாயுவின்
புகை போலாகும் பேய்கள்

(Adapted from an idea shown in the movie Under the Shadow)

அசரீரி (அ) ஓர் ஏமாற்றத்துக்குப் பிறகு எழுதிக் கொண்ட குறிப்புகள்  

lemon-and-a-water-jug
@Maria Singh

இருட்டைத் துழாவித் 
தடுமாறிய போதினில்
விட்டு விட்டு ஒளிரும்
மின்மினிப் பூச்சி
வெளிச்சத்துள் தள்ளும் வாயில் 
சற்று தொலைவில் இருப்பதை
அறிவிக்கிறது

நீ புரட்டும் புத்தகத்தின் 
ஏதோ ஒரு பக்கத்தில் 
இடப்புற 
முதல் பத்தியில்
இருக்கக்கூடும்
நம்பிக்கைச் செய்தி

உன்னை பாதுகாப்பேன்
என்னும் உத்திரவாதத்துக்கு
எத்தனை வாக்குமூலம்
வேண்டும் உனக்கு?
உன் சன்னலைத் திற
புறத்தே நோக்கு
வானில் மிதக்கும் அந்த நிலவு
நீ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்
வீட்டுக் கூரை
சில நொடிகளில்
உன் மேல் படரப்போகும்
உறக்கம்
உன் தாகம் தணிக்க
தயார் நிலையில் நிற்கும்
நீர் நிரம்பிய பிளாஸ்டிக் கூஜா

பலப்பலவாய்
உன் கண் முன்னே
நினைவூட்டற்குறிகள் 

எதிர்பாராதவை நிகழ்கையில்
நீ அடையும்
தடுமாற்றம்
என்னுடைய சிறு விளையாட்டு
முரண்பாடுகளை
சமன்பாடுகளாக்கும்
என் லீலை

என் விளையாட்டில்
பங்கு கொள்
Humour me

அடுத்த காட்சி
தொடங்குவதற்கு
திரைச்சீலையை
விலக்கச் செல்கிறேன்

3 கவிதைகள்

அவன்

நானும் அவனும்
கண்ணுக்குப் புலப்படா
கயிறினால் பின்னப்பட்டிருக்கிறோம்

ஒருவருக்கொருவர்
முதுகு காட்டி
அருகில் மிக அருகில்
இருந்தாலும்
ஒருவரின் கண்ணை
அடுத்தவர் பார்த்ததில்லை

அதோ பார் கூழாங்கல்
என்று சொன்னால்
அவன் கண் கரும்பாறையை பார்க்கும்

எனக்கு சிரிக்கத் தெரியாது
அவனுக்கு சிரிப்பதை நிறுத்தத் தெரியாது
அடுத்தவர்க்கென சிரிப்பது அவன் வாடிக்கை
சிரிக்கும் கணங்களுக்காக
வழி மேல் விழி வைப்பது என் பழக்கம்

அவனின் சிரிப்பொலி ஒரு நாள் நின்றது
அப்போது எனக்கு சிரிப்பு வந்தது

என் சிரிப்பொலி கேட்டதும் அவன் கேட்டான் ;
“கயிறு திறந்துவிட்டதா?”

“இல்லை, இதயம் திறந்துவிட்டது” என்ற என் பதில்
அவன் மோனத்தை அடர்த்தியாக்கியது

என் சிரிப்பொலி இன்னும் வலுத்தது

+++++

குண்டு பூதம்

நண்பர்களை
விருந்துக்கு அழைத்ததில்லை
என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது
இல்லாதவர்களை
விருந்துக்கு என்ன…
சாவுக்கும் அழைக்க முடியாது
என்று என்னுள்
இருக்கும்
இரண்டு கொம்பு துருத்தி நிற்கும்
குண்டு பூதம் சொல்லிற்று
பல இலைகளை விரித்து
எனக்கு நானே செய்து கொண்ட
விருந்துபசாரத்தில்
இல்லாத நண்பர்களின்
உணவையும் நானே செறித்தேன்
குண்டு பூதம்
இளைத்துப் போனது

+++++

பதக்கம்

பதக்கம் ஒன்று
காணாமல் போனது
என்றோ பெற்ற பதக்கம்
இழந்து போனதில்
பெரும் வருத்தம்
நிகழ் காலத்தில்
பதக்கத்தை காணவில்லை
எதிர் காலத்துக்குள்
எங்கானும் சென்று ஒளிந்திருக்குமா?
பதக்கம் பெற்ற இடத்தில்
சென்று தேடினால் பயனுண்டென
இறந்த காலம் பயணமானேன்
பதக்கத்துக்காக உழைத்துக் கொண்டிருந்தவனை கேட்ட போது
அது பற்றி எதுவும் கேள்விப்பட்டதில்லையென கை விரித்தான்

வரைபடம்

1
வரைபடத்தில் காண்கிறேன் வாழப்போகும் வீட்டை
இடம், வீடு, எங்கு, எப்படி அனைத்தும் பிரக்ஞையில்
கால ஓட்டம் பிரக்ஞையின் நகர்வு
பிரக்ஞையை நகர்த்தி வீட்டுக்குள் வந்தடைந்தேன்
அடுத்த இலக்கை அடைவதற்கு
வரைபடத்தை காணவில்லை
பிரக்ஞையை பின்னுக்கு நகர்த்தி
தொடக்கத்துக்கு வந்தபோது
பழுப்பேறி உளுத்துப்போன காகிதத்துண்டுகளே இரைந்து கிடந்தன.
2
கால இயந்திரத்தில் பயணித்தேன்
வரைபடத்தை எடுக்க மறக்கவில்லை
எதிர்காலத்தில் இருந்த
வீட்டை அடைந்து உள்நுழையாமல்
வரைபடத்தை மட்டும் சரிபார்த்தவாறு நின்றிருந்தேன்.
3
வரைபடத்தை பறக்கவிட்டேன்
வளைந்து வளைந்து
காற்றில் அளைந்து
தரையில் விழும் அழகை ரசித்தேன்

நான்

பசியாறுதல்
தாகம் தணிதல்
வசதியான படுக்கை
ஆழ்ந்த உறக்கம்
காதற்களியாட்டம்
நண்பர்களின் கூடுகை
செல்வச்செழிப்பு
பாராட்டு –
எல்லாம் கிடைத்தது
கலை ரசிப்பு
இறை வழிபாடு
அறிவுச் சேர்க்கை –
இவற்றையும் செய்து பார்த்தாயிற்று
என்னை மறத்தல் மட்டும்
இன்னும் சித்திக்கவில்லை
அடிக்கடி நடுவே
நான் என்ற உணர்வு
பாரமாய் அழுத்துதல்
நிற்கவே இல்லை.

அற்புதம்

 

அலறுகிறேன்

அரற்றுகிறேன்

கதறுகிறேன்

பதில் இல்லை

மனம் சற்று அமைதியுற்ற பின்

சரண் அடையும் மனப்பாங்குடன்

வழிகாட்டலை வேண்டுகிறேன்

சுவரின் எழுத்துக்களிலோ

யாரோ யாருடனோ நடத்தும் உரையாடலிலோ

யதேச்சையாக புரட்டிய பக்கத்திலோ

கிடைத்து விடுகிறது எனக்கான பதில்

இது அற்புதம் எனில் நிந்தையாகிவிடும்

மனித குலத்தின் மீதான

மறைமுக நையாண்டி என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

 

அறைக்குள் இரு அரவங்கள்

 

 

நான் புழங்கும் அறைக்குள்

இரு அரவங்கள்

கருத்த நிறத்தினவாய் !

அவைகளின் நீளம் மாறும் தன்மையதாய் !

அறையில் பெண்களுடன் முயங்குதலின்

கண்ணாடி பிரதிபலிப்பில்

என் முகம் ஒரு பாம்பின் முகத்தை ஒத்திருக்கிறது.

கொடுங்கனவில் நடுநடுங்கி கண்விழித்து வியர்வை வழிய எழுந்தமர்கையில்

இன்னொரு பாம்பு படமெடுத்து பிரம்மாண்டமாய் நிற்கிறது.

ஒன்று கைக்குட்டை அளவினதாய் சுருங்கினால்

மற்றொன்று வெகு நீளமாய் வளர்ந்திருக்கும்.

இரண்டின் உடல்களும் இடறி

தலைகுப்புற நான் விழுந்தது பலமுறை!

அவற்றில் நான் தலை வைத்து அமைதியாய் உறங்குவதும் அவ்வப்போது நடப்பதுண்டு

அரவங்களிரண்டும் ஒரு நாள் காணாமல் போயின.

அறைக் கண்ணாடி

அன்றோடு என்னை பிரதிபலிப்பதை

நிறுத்திக்கொண்டது.

 

நித்தியத்தின் கண்ணோட்டம்

தபஸிருந்த முனிவருக்கு

நிழலளித்து

காத்திருந்தது மரம்

 

வெளுத்தசடா முடித்திரை பின்னிருந்து

கண்திறந்த முனிவர் மேல்

பச்சையிலைகளின் தூவல்

 

காலத்துக்கப்பால் பயணம் செய்து

கண்விழித்த முனிவரின் உடலில்

காலத்தின் சின்னங்கண்டு சிரித்தது

மார்க்கண்டேய மரம்

 

“உயிரமைப்பே!

நான் ஓர் உயிர்

உன் வாழ்வின் நீளம்

அதிகம் என நகைக்கிறாயோ..! “

 

முனிவர் ஓடையில் குதித்து

ஆனந்தமாய் குளிக்கையில்

இலைகளை அசைத்து

உடலைக் குளிர்வித்தது மரம்

 

இயற்கையின் கருவியே நாமெனும் அறிவை

மரம் எய்தும் முடிவிலி காலம் வரை

காற்றே இலைகளை அசைப்பதை

நித்தியத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி

நட்சத்திரமாய் மாறி மின்னப்போகும்

முனிவர் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்