Category Archives: Uncategorized

நசுங்கிய கால் பெருவிரல்

இரண்டு புற பாறைகள்

இடைவெளி குறைந்து கொண்டே

நடுவில் இருக்கும் என்னை

இறுக்கின.

மூசசுத் திணறி

இதயம் துடிதுடித்து

நசுங்கி மரணிப்பது போல் இருந்த நொடிகளிலும்

பாறைகள் சிந்திக்குமா என்ற கேள்வி எழுந்தது

ஒரு பாறை நேரம் ; இன்னொரு பாறை சூழல்

என்பதாக ஓர் உவமானத்தை யோசித்த போது

ஒன்று தெளிவானது

பாறைகளின் சிந்தனை

என் சிந்தனையன்றோ!

இல்லையில்லை…பாறைகளே என் சிந்தனையன்றி வேறில்லை

பலங்கொண்ட புஜங்கொண்டு

பாறைகளை தள்ளிப் பிளந்தெடுத்து

கற்களாகப் பிய்த்தெடுத்து ஒவ்வொன்றாக எறியும்

சிந்தனையைத் தொடங்கிய போது

பெருமீசை தத்துவாசிரியனின் உருவத்துடன்

நம்மைக் கொல்லாதிருக்கும் எதுவும்

நம்மை பலவானாக்கும்

என்கிற கூற்றைத் தாங்கிய சட்டகப்படம்

கால் பெருவிரல் மீது விழுந்து

வலி தாளாமல் நொண்டியடித்த தருணங்களில்

பாறைகள், புஜங்கள், கற்கள், எறிதல்கள்

அனைத்தும் மறைந்து

வலியுணர்வில் குவிந்தது கவனம்

கவனமும் ஒரு சிந்தனை

என்ற வாதத்தை பிறகு வைத்துக் கொள்ளலாம்.

Advertisements

மனம் கரையும் நேரம்

நேரம் சரியில்லை என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த மனதை யாரோ படித்து விட்டார்கள். ‘களுக்’ என சிரிக்கும் ஓசை. மனம் துணுக்குற்றது.

‘யார் சிரித்தது’

‘நான் தான் நேரம்’

‘நான் நினைத்ததை எப்படி அறிவாய் நீ?’

‘உனக்குள்ளேயே இருக்கிறேன் ; உன்னை அறிய மாட்டேனா நான்?’

‘எனக்குள் இருக்கிறாயா? இது என்ன நகைச்சுவை?’

‘உனக்குள் தான் நான் இருக்கிறேன்…’

‘இது எப்படி சாத்தியம்?’

‘நடந்தவைகளை எண்ணி குற்றவுணர்வு அடைந்த போதெல்லாம் என்னுடைய நேற்றைய வடிவமாக உன்னுள் நான் இருந்திருக்கிறேன்’

‘ம்..’

‘வரப்போவனவற்றை எண்ணி நீ பதற்றப்படும் போதெல்லாம் நான் நாளைய வடிவமாக உன்னுள் இருந்திருக்கிறேன்’

‘இப்போது எந்த வடிவத்தில் நீ இருக்கிறாய்?’

‘இப்போது இருப்பின் வடிவத்தை எய்திக் கொண்டிருக்கிறேன்… …தன்நிலையமைதி உன்னை சூழத் தொடங்கியவுடன் நீ என்னில் கரைந்து இல்லாது போய்விடுவாய் ‘

சில கணங்களில் கேள்விகள் பதில்கள் எல்லாம் முடிந்து போய் மனமும் நேரமும் சங்கமித்து அடையாளங்களற்று இருப்பில் முழுவதுமாய் கரைந்து போயின.

இகீகை

அலுவலகத்தில் நடக்கவிருந்த டவுன்ஹால் நிகழ்வில் இகீகை என்னும் ஜப்பானிய காட்செப்ட் பற்றி உரையாற்றலாம் என்று அதற்கான தயாரிப்பில் ஈடுபட்டிருந்தேன். வாழ்நாள் முழுக்க சலித்துப்போகாமல் ஒரு வேலையை செய்வோமாயின் அது எந்த வேலையாய் இருக்கும்? இந்த வினாவிற்கு விடையளிக்கத் தேவையான எண்ணச்சட்டகத்தை விவரிக்கிறது இகீகை. பதற்றம் மிகுந்த ஒரு காலகட்டத்தை கடந்து கொண்டிருந்தேன். எதற்கெடுத்தாலும் பயம். நிதானமில்லாமல் அவஸ்தைபட்டுக் கொண்டிருந்தது மனம். அலுவலகத்தில் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் படபடப்பு. சில சமயம் அழைப்புகளை ஏற்காமல் கூட இருந்திருக்கிறேன். அதிகாரியிடமிருந்து மிரட்டும் மின்னஞ்சல்கள் வந்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் விடுமுறை நாட்களில் மின்னஞ்சல்களை பார்க்காமல் இருந்திருக்கிறேன். க்ரோனிக் ஃபடீக் சின்ட்ரோம் மற்றும் அட்ரீனல் ஃபடீக் முதலான வியாதிகளை கற்பனை செய்து கற்பனை செய்து அவை நம்மை பீடித்துவிட்டதோ என்ற பீதியில் இருந்த எனக்கு இகீகை பற்றிய ஒரு நூலில் குகையில் வாழ்ந்த ஆதி மனிதனுக்கும் நவீன காலத்து மனிதனுக்குமிடையேயான ஒரு முக்கிய வித்தியாசம் பற்றி வாசித்தவுடன் என் கண்கள் திறந்தன. குகை வாழ் மனிதன் எந்நேரமும் உயர் ஆபத்து நிலையில் வாழ்ந்தான். குகைக்குள் வன விலங்குகளுக்கு எளிதில் இரையாகும் வாய்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அந்த ஆபத்து கணங்களைத் தவிர பிற கணங்களில் அவன் பதற்றங்கள் ஏதும் இல்லாமலேயே வாழ்ந்தான். ஆபத்துக் காலங்களில் மட்டும் அவன் உடலில் மிக அதிக அளவில் கார்டிசோல் சுரந்து அவனை ஆரோக்கியமாக வைத்திருந்தது. நவீன காலத்தில் மனிதன் எந்நேரமும் ஆன்-லைனில் இருக்கிறான். உள்ளே வரும் செய்திகளை அறிவிக்கும் ஓசைக்கான காத்திருப்பில் எந்நேரமும் இருக்க வேண்டியதாய் இருக்கிறது. தொலைபேசி அழைப்பையும் மின்னஞ்சல் வந்திருக்கும் அறிவிப்பு சமிக்ஞையையும் மூளையானது வேட்டையாடப்படப் போகும் அச்சுறுத்தலோடு தொடர்புபடுத்திக் கொண்டு விடுகிறது. சிறு அளவில் கார்டிசோல் எந்நேரமும் சுரந்த வண்ணமிருக்கிறது. மனோ ரீதியான பல நோய்களுக்கு இதுவே காரணமாகிறது. டவுன் ஹால் சந்திப்பு மிகவும் அறுவையாய் நடந்து முடிந்தது என சக ஊழியர்கள் சொன்னார்கள். ‘பாட்டுக்குப் பாட்டு, அந்தாக்ஷரி மாதிரியான நிகழ்வுகளால் டவுன்ஹாலை நிரம்பியிருக்கலாம். அது என்ன இகீகை…மரண போராக இருந்தது’ என்றார்கள். அவர்களின் இகீகை என்ன என்பது அவர்களுக்கு நன்கு தெரியும் போலும்! நான் தான் அதை புத்தக வரிகளிலோ அளைவுறும் சிந்தனைகளிலோ தேடிய வண்ணம் இருக்கிறேன்.

இகீகை என்றால் என்ன? https://medium.com/thrive-global/ikigai-the-japanese-secret-to-a-long-and-happy-life-might-just-help-you-live-a-more-fulfilling-9871d01992b7

கோயில்களை உடைத்தல்

“இந்து கோயிலை உடைத்துவிட்டார்கள் ; அழித்துவிட்டார்கள்” என்று என்றோ நடந்த தாக்குதல்களை நினைத்து இன்றைய இந்துத்துவர்கள் வேற்று மதத்தவரின் மீது பகைமையுணர்வு கொள்வதும் வெறுப்பு காட்டுவதும் தினம் பார்க்கக்கூடியதாய் இருக்கிறது. உடைந்த கோயில்களை பார்க்கும் போது வருத்தம் ஏற்படுவது இயற்கை. ஆனால் அந்த அழிப்பு நடந்த வரலாற்று காலத்தில் வன்முறை வாழ்வின் அம்சமாக இருந்தது. நில விஸ்தரிப்பை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்ட பேரரசர்களின் அணுகுமுறைக்கு நியாயம் கற்பிக்கப்பட்டு வந்தது. கைப்பற்றிய வேறு நாட்டின் பண்பாட்டுச் சின்னங்களை அழித்து தம் சமய, கலாசார சின்னங்களை நிறுவுவது நம் நாட்டில் நடந்ததைப் போலவே உலகெங்கிலும் நடந்தது. இது ஏதோ நமக்கு மட்டும் நடந்தது என்பதான பாவனையில் அன்றைய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் பின்பற்றிய சமயத்தை இன்று பின்பற்றுபவரின் மேல் வெறுப்பை காட்டுவது வேடிக்கையிலும் வேடிக்கை. இந்து சமய உயர் தத்துவங்களின் படி உருவம், வடிவம், பால் என்று எதிலும் அடங்காதது பரம்பொருள். அதனை தியானிக்குமுகமாக அமைக்கப்பட்ட வழிபாட்டு உருவம் அழிக்கப்பட்டால் சமய நம்பிக்கை அழிந்துவிடும் என்பதும் நம் இருப்பு அர்த்தமற்றாகிவிடும் என்பதும் உள்ளீடற்ற வெற்று நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலான குறுகிய நோக்கில் சமயத்தை அணுகுவதன் விளைவாக எழுபவை.

+++++

இறைஆனந்தத்தின் மனித உருவமாக விளங்கிய ஶ்ரீ ஆனந்தமயி மா அவர்களின் ஆசிரமம் வெளியிட்டு வந்த காலாண்டு ஆன்மீக இதழ் ஆனந்தவர்த்தா. இதன் அனைத்து இதழ்களும் இணையத்தில் கிடைக்கின்றன. ஆனந்தவர்த்தாவின் 1969 ஆன் ஆண்டின் மூன்றாம் இதழில் காஷ்மீரத்தின் இந்து புண்ணியத்தலங்கள் பற்றிய கட்டுரையொன்றை வாசித்தேன். இந்த கட்டுரையில் ஶ்ரீ நகரில் இருந்து 9 கி மீ தொலைவில் இருக்கும் பாழடைந்த க்‌ஷீர் பவானி கோயிலுக்கு சுவாமி விவேகானந்தர் சென்றது பற்றி வருகிறது. உள்ளூர் தல புராணத்தின் படி மாதா க்‌ஷீர் பவானி சிலையை இலங்கையில் ராவணன் வழிபட்டு வந்தான்; ராமனால் அவன் கொல்லப்பட்ட பின் விக்கிரகம் இந்த இடத்துக்கு அனுமனால் கொண்டு வரப்பட்டது என்பது ஐதீகம்.

“சுவாமி விவேகானந்தர் காஷ்மீரில் தங்கியிருந்த நாட்களில் இந்தப் புனிதத் தலத்துக்கு வந்தார். உடைந்த கோயில்களையும் விக்கிரகங்களையும் பார்த்த போது அவர் இதயமுழுதும் கவலையில் ஆழ்ந்தது. அவர் சிந்தனை இவ்வாறு ஓடியது. “நான் மட்டும் அப்போது இருந்திருந்தால் கயவர்கள் இந்தக் கோயில்களை அழிக்கவோ விக்கிரகங்களை உடைக்கவோ விட்டிருக்க மாட்டேன். உயிரைக் கொடுத்தாவது அவைகளை காத்திருப்பேன்” அவர் இவ்வாறு யோசித்த போது வானிலிருந்து ஓர் அசறீரி அவர் காதில் கேட்டது. “மகனே, வேறு சமய நம்பிக்கை கொண்டோர் என் கோயிலுள் நுழைந்து அழித்தனர் என்றால் அதனால் உனக்கென்ன? நான் உன்னை காக்கிறேனா அல்லது நீ என்னை காக்கிறாயா?” விவேகானந்தரின் சிந்தனை மேலும் தொடர்ந்தது. “என்னால் மட்டும் இந்த கோயிலை கட்ட முடியுமானால்…” மீண்டும் அதே குரல் இவ்வாறு சொன்னது “மகனே, நான் நினைத்தால் எண்ணற்ற கோயில்களையும் கோபுரங்களையும் நிறுவி விட முடியும். நான் எண்ணிய கணத்திலேயே ஏழடுக்கு தங்க கோயில் எழும்பிவிடும். எனவே நீ கவலைப்பட வேண்டியதில்லை” இந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு வீரச்சாதுவுக்கு வாழ்வின் மீதான பார்வை முழுக்கவும் மாறிப்போனது. அன்று முதல் அன்னையின் மடியில் கிடக்கும் சிறு மழலையாக தம்மை உணரலானார்.”

பின்குறிப்பு : கல்ஹணரின் ராஜதரங்கிணி நூலில் க்‌ஷீர் பவானி கோயில் பற்றிய குறிப்பு உண்டு.

Franz Kafka’s Couriers

அவர்களுக்கு ஒரு தெரிவு அளிக்கப்பட்டது – அரசர்கள் ஆகலாம் அல்லது அரசர்களுக்குச் செய்தி தெரிவிப்பவர்கள் ஆகலாம். குழந்தைகள் வழக்கமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதைப் போல அவர்கள் அனைவரும் செய்திகள் சேகரித்து அவற்றைத் தெரிவிப்பவர்கள் ஆனார்கள். ஆகையால் இந்த உலகைச் சுற்றித் திரிந்தபடி – அரசர்கள் இல்லாது போனபின் – அர்த்தமிழந்து போன தகவல்களை மட்டும் ஒருவருக்கொருவர் சத்தமிட்டுக் கொள்ளும் செய்தி தெரிவிப்பாளர்கள் அவர்கள். இந்தக் கேவலமான வாழ்க்கைக்கு ஒரு முடிவுகட்ட வேண்டுமென்று அவர்களுக்கு விருப்பந்தான் ; என்ன செய்ய? அவர்கள் வரித்துக்கொண்ட சேவைக்கான உறுதிமொழி தான் அவர்களைத் தடுக்கிறது.

முதல் நீலம்

அது புதிதாய் என் கண்ணில் பட்டது. வெற்றிடமாகத் தெரிந்த இடத்தின் மேல் எதுவோ பூசப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு சில கணங்கள் என் புலனுக்கு உணவானது அந்த தோற்றம். அருகில் நின்றவரிடம் அது பற்றி கேட்டேன். அது ஒரு நிறம் என்றார். அதன் பெயர் நீலம் என்றார். பின்னொரு சமயம் அந்த தோற்றம் மீண்டும் என் கண் புலனின் கவனத்துக்கு வந்த போது அது நீலம் என்று சொன்ன நபர் முதலில் என் ஞாபகத்துக்கு வந்தார். இந்த நீல நிறத்தை தான் முன்னொரு நாள் பார்த்தேன் என்பதை அப்போது உணர்ந்தேன். அடுத்தடுத்த முறை நீல நிறத்தை காணும் சமயங்களில் எல்லாம் நீலம் என்று அதை சரியாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது. என் கண்களை மூடி நீலம் என்ற சொல்லை அசை போட்டவுடன் நீலம் என் மனத்திரையில் ஓடுகிறது. நிறத்தை அதற்களிக்கப்பட்ட பெயராகிய நீலத்துடன் இணைத்து நினைவுபடுத்திக் கொள்ளும் பழக்கம் தொடங்கிய பிறகு முதன்முதலாக கண்ட அந்த நிற அனுபவம் மறுபடி கிடைக்கவேயில்லை.

நீலம் என்ற பெயர் அந்த முதல் நீலப் புலன் அனுபவத்தை மீண்டும் பெற முடியாமல் தடுத்துவிட்டது. நீலத்தின் நிற பேத வகைமைகளின் அறிவையும் -வான்நீலம், கருநீலம், ஊதா என – அவற்றுக்கு பெயரிட்டு நிலைப்படுத்திக் கொண்டேன். பெயரிட்ட பிறகு அனுபவங்களுக்கு திரும்பும் அவசியம் இருப்பதாக தோன்றவில்லை. வெற்றிடங்களில் காணப்படும் நீல வர்ணப்பூச்சு அனுபவங்கள் அனைத்தையும் ஒரே வகையாக ஒரே பெயரடையாளத்துக்குள் அடக்கிவிட்டால் நீலத்தன்மை எனும் பொது வரையறையை புலன்-மனம் தயார் செய்து வைத்துக் கொள்கின்றது. முதல் நீலத்தின் தூய சுட்டுணர்வு மனப்பழக்கத்தின் பெயரிடுதல் பண்பு வழியாக மன உணர்வாக மாற்றம் அடைந்து காலப்போக்கில் ஒரு பொதுமையாக கருதப்பட்டு விடுகிறது.

நீலம் போய் நீலத்தன்மை மட்டும் மனக்கருத்தியலாய் தங்கிவிடுகிறது. இதற்கு நடுவில் நீலம் என்னும் நிறம் ஒரு நாள் நம்முலகை விட்டு காணாமல் போய்விடுகிறது. நீல நிறத்தை தேடி எல்லாரும் செல்லலாயினர். நீலத்தன்மை பற்றிய அனைவரின் மனக்கருத்தியல்களின் உதவியுடன் நீல நிறத்தை தேடிக் கண்டு பிடிப்பதாகத் திட்டம். ஆனால் ஒவ்வொருவரின் நீலத்தன்மை பற்றிய எண்ணம் வெவ்வேறு மாதிரியாக இருக்கிறது. எது நீல நிறம் என்று அறுதியிட்டு யாராலும் சொல்ல முடியவில்லை. தப்பித்தவறி நீல நிறம் அதைத் தேடுபவர்களின் கண்ணில் தானாகவே பட்டால் தேவலை. முதன் முதலில் பார்த்த வெற்றிடத்தை தேடிச் செல்ல முனைந்தனர். வெற்றிடம் என்று ஓரிடமும் மிச்சமாக இல்லை. எல்லா வெற்றிடங்களுக்கும் வடிவம் அல்லது நிறங்களின் பெயரை வைத்தாகிவிட்டது. நீலத்தை எப்படி மறுபடியும் முதன்முதலாக கண்டு பிடிப்பது?

நன்றி : http://innaadhu.blogspot.in/2018/02/blog-post_24.html?m=1

அமெரிக்க மங்கை

வந்த நட்பு வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டது முதற்கண் எனது தவறு. ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கும் அமெரிக்க ராணுவத்தில் வேலை பார்க்கும் பெண் அவர். உடன் உள்பெட்டிக்குள் வந்து அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். தான் விதவை. தன் குழந்தை அமெரிக்காவில் தன் பெற்றோருடன் இருக்கிறான் என்ற தகவல்களுடன் தொடங்கியது பரிமாற்றம். ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கும் அமெரிக்க பெண் ராணுவ வீரரின் வாழ்க்கை, அனுபவம் பற்றி அறியக் கிடைக்கும் என்ற எழுத்தாளனுக்கிருக்கும் க்யூரியாஸிட்டி என்னை உரையாடலில் ஈடுபட வைத்தது. இரு மாதங்களுக்கு முன்னர் அவர் நெருங்கிய தோழி ஒருவர் ஒரு மிஷனின் போது தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தை பற்றி சொல்லிவிட்டு ராணுவ வீரர்களினுடைய வாழ்வின் நிச்சயமற்ற தன்மையை குறிப்பிட்ட போது உரையாடலின் அடுத்த திருப்பத்தை கணிக்க முடியவில்லை. ஆர்வத்தை குறைத்துக்கொள்ளாமல் அவர் வாழ்க்கையை பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ளலாம் என்று மரண பயம் பற்றி தத்துவ நோக்கில் ஒரு கேள்வி கேட்டேன். என் கேள்வியை புறக்கணித்து விட்டு ஐஎஸ் தீவிரவாதியைக் கொன்ற போது அவர் கைப்பற்றிய ஒரு பெட்டியில் சில மில்லியன் டாலர்களை ரொக்கமாக பார்த்ததாகச் சொன்னார். அப்பணத்தை ஒரு லாக்கரில் ஒளித்து வைத்திருப்பதாகவும் அவற்றை அமெரிக்காவிற்கு அனுப்ப முடியாது என்றும் சொன்னார். அப்போதும் அவர் அடுத்து கேட்கப்போகும் உதவி பற்றி என்னால் அனுமானிக்க முடியவில்லை. அப்பணத்தை டிப்ளமாடிக் குரியரில் இந்தியா அனுப்ப திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் அப்பணத்தை பெற்றுக்கொண்டு நான் அதை வைத்துக் கோள்ள வேண்டும் என்றும் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு தான் இந்தியா வரவிருப்பதாகவும் அப்போது அந்த பணத்தை வைத்து அவர் இந்தியாவில் செய்யப் போகும் முதலீடுகளில் என்னையும் பங்குதாரராக சேர்த்துக் கொள்வார் என்றும் சொன்னார். பத்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் நைஜீரியா, கானா, ஐவரி கோஸ்ட் போன்ற ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் இருந்து இது போன்ற கதைகள் சொல்லி மின்னஞ்சல்கள்
வரும். அதில் கூறப்படும் கதைகள் விறுவிறுப்பாக இருக்கும். நம் வங்கி கணக்கு விபரங்களை கேட்பார்கள். அதற்கு ஏதேனும் பதிலளித்தால் உடன் “இதோ பாருங்கள் நாங்கள் உங்களுக்கு அனுப்பப்போகும் பத்து மில்லியன் டாலர்களின் ரொக்கக் கட்டுகள்” என்று ஒரு வீடியோ ஃபைலை அனுப்புவார்கள். அதற்கு பதிலளித்தால் என்ன நடக்கும் என்று தெரியாது. அதற்கு மேல் முயற்சித்ததில்லை. முக நூலில் தொடர்பு கொண்ட ‘அமெரிக்க மங்கை’ பழைய ஆப்பிரிக்க மின்னஞ்சல் ஸ்கீமை ஞாபகப்படுத்தினாள். “அமெரிக்க மங்கை” யின் முகநூல் பக்கத்தில் இடப்பட்டிருந்த புரோஃபைல் புகைப்படத்தில் பெண் ராணுவ வீரர் ஒருவர் சீருடையணிந்த சக-வீராங்கனைகளுடன் போஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். போஸ்ட் செய்யப்பட்டிருந்த இன்னொரு புகைப்படத்தில் இயந்திரத் துப்பாக்கியின் ரவைகளை மாலையாக அணிந்திருந்தார். நான் அவருக்கு உதவத் தயாராக இல்லை என்று சொன்னால் இயந்திரத் துப்பாக்கி சகிதமாக இந்தியா வந்து என்னை சுட்டுத் தள்ளிவிடுவாரோ? அதிகம் பயப்படாமல் “சாரி ஐ கான்ட் ஹெல்ப்” என்று சொல்லி விட்டேன். “யூ ஸ்மெல்லிங் இந்தியன் நீக்ரோ” என்று என்னை திட்டினார். “அமெரிக்க மங்கை”யை ப்ளாக் செய்த போது என்னில் எழுந்த கேள்வி – ஹாலிவுட் திரைப்படங்களில் “நிக்கர்” என்றல்லவா சொல்வார்கள்?இவர் “நீக்ரோ” என்கிறாரே? கேள்விகள் மேலும் தொடர்ந்தன. ப்ரோஃபைல் படத்தோடு சேர்த்து அவர் முகநூல் பக்கத்தின் மூன்று படங்களிலும் அவர் முகம் மூன்று விதங்களில் உள்ளனவே? அவற்றில் ஒரு புகைப்படத்தை அவர் போடாமலேயே இருந்திருக்கலாம். ஏனெனில் அது 2008இல் ஆப்கானிஸ்தானில் வீரச்செயல் புரிந்தமைக்காக அமெரிக்க ராணுவ வரலாற்றிலேயே இரண்டாவதாக வெள்ளி நட்சத்திர விருது பெற்ற பெண் மோனிகா லின் ப்ரவுனின் புகைப்படம் என்பதை என்னைப் போன்ற அதிமூடர்களும் மிக எளிதில் கண்டு பிடித்து விடுவார்கள் என்பதை அறிந்து “அமெரிக்க மங்கை” இன்னும் அதிகம் மெனக்கெட்டிருக்க வேண்டும். முகநூல் மிஷனைத் தொடங்குமுன்னர் குறைந்த பட்சம் மேற்கு ஆப்பிரிக்க நாடொன்றுக்குச் சென்று பயிற்சியாவது எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.