இலைகள், மலர்கள், மரங்கள்

இலக்கியத்தில் கதையை விட, அதைச் சொல்லும் விதம் தான் அதன் நிஜத்தன்மையை தீர்மானிக்கிறது. எட்கர் ஆலன் போ (Edgar Allan Poe), ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹே (Jorge Luis Borges) ஆகிய இரு பெரும் எழுத்தாளர்களும் இதையே கையாண்டனர்.

“ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா…” என்று கற்பனையாகக் கதையைத் தொடங்காமல், ஏதோ ஒரு பழைய புத்தகத்தையோ அல்லது கலைக்களஞ்சியத்தையோ (Encyclopedia) படித்துக் கொண்டிருந்தபோது தற்செயலாகக் கிடைத்த ஒரு விசித்திரமான உண்மையைப் பதிவு செய்வது போலத் தங்கள் கதைகளைத் தொடங்குவார்கள்.

இங்கே எழுத்தாளர் ஒரு கதையை உருவாக்குபவர் அல்ல; மாறாக, அவரே ஒரு ஆராய்ச்சியாளர். தற்செயலாக ஒரு விசித்திரமான உண்மையை உலகிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டும் துப்பறிவாளர். இந்த உத்தி, கற்பனையான ஒரு கதையையும் நிஜமான வரலாற்றுப் பதிவு போல வாசகர்களை நம்ப வைக்கிறது.

எட்கர் ஆலன் போ உருவாக்கிய அறிவு உலகத்தை, ஜார்ஜ் லூயிஸ் போர்ஹே எவ்வளவு நுட்பமாக உடைத்தெறிகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால் இரு மேதைகளுக்கிடையிலான ஒப்பீடு இன்னும் அழகாகும்.

போ எழுதிய “தி மர்டர்ஸ் இன் தி ரூ மார்க்” (The Murders in the Rue Morgue) கதையின் துப்பறிவாளர் டுபின் (Dupin), உலகை ஒரு திறந்த புத்தகமாகப் படிப்பவர். அவரைப் பொறுத்தவரை இங்கே அறிவு என்பது ஒரு கேடயம்; மிகச்சிறந்த பகுத்தறிவு டுபினைக் காப்பாற்றுகிறது.

ஆனால், போர்ஹே தனது “டெத் அண்ட் தி காம்பஸ்” (Death and the Compass) கதையில் இந்த சமன்பாட்டை அப்படியே தலைகீழாக மாற்றுகிறார். அவரது துப்பறிவாளர் லோன்ராட் (Lönnrot), தன்னை ஒரு டுபின் என்று நினைத்துக் கொண்டு, கொலைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு விசித்திரமான வடிவியல், ஆன்மீகப் புதிரை அவிழ்க்கிறார்.

அவரது பகுத்தறிவு அற்புதம், அழகானது… ஆனால் அதுவே அவருக்கு வினையாகிறது. போர்ஹேயின் பிரபஞ்சத்தில் லோன்ராட்டின் எதிரி, அவனது அதீத புத்திசாலித்தனத்தை வைத்தே அவனுக்கு ஒரு வலையை பின்னுகிறான். லோன்ராட் தன் அறிவால் புதிரை விடுவித்துச் சென்று சேரும் இடம்—அவனது மரணக் களம்.

போ-வின் உலகத்தில் அறிவு என்பது மனிதனை ஜெயிக்க வைக்கும் ஆயுதம். போர்ஹேயின் உலகத்திலோ, அறிவு என்பது மனிதனைச் சிக்க வைக்கும் அழகான பிரமை (Labyrinth). போ-வை அப்படியே பின்பற்றுவது போல் காட்டி, அவரது தத்துவத்தை மிக நேர்த்தியாக விமர்சிக்கிறார் போர்ஹே.

பேய், பிசாசு, மந்திரவாதி வழியாகக் கதையைத் தொடங்காமல்… ஒரு பழைய புத்தகத்தை அல்லது கலைக்களஞ்சியத்தைப் (Encyclopedia) படிப்பதன் வழியாகவே ஒரு விசித்திரமான கற்பனை உலகத்திற்குள் வாசகர்களைக் கூட்டிச் செல்வதுதான் இவர்களின் ஸ்பெஷல்.

எட்கர் ஆலன் போ : ஒரு போலிப் புத்தகப் பெயரை (Tellmenow Isitsöornot – ‘உண்மையா பொய்யா சொல்லு’) என்று கிண்டலாகக் குறிப்பிட்டு, வாசகர்களைச் சிரிக்க வைக்கிறார்.

போர்ஹே : அதே உத்தியைக் கையாண்டு, ஒரு போலியான கலைக்களஞ்சியப் பக்கத்தை நிஜம் போல மிக சீரியஸாக எழுதி வாசகர்களை மிரள வைக்கிறார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், இரண்டு பேருமே நூலகத்தைத்தான் ஒரு மாய உலகத்திற்கான நுழைவாயிலாக மாற்றுகிறார்கள். போ அதை ஒரு விளையாட்டாகச் செய்தார்; போர்ஹே அதை ஒரு பேராபத்தாக மாற்றினார்!

“நாம வழக்கமா படிக்கிற ஒரு புத்தகம் தப்பா இருக்கு, நான் அதைத் திருத்தி எழுதுறேன்” என்று சொல்லி வாசகர்களை நம்ப வைக்கும் ஒரு விசித்திர உத்தியை இருவரும் கையாண்டிருக்கிறார்கள்.

எட்கர் ஆலன் போ : “நான் புதுசா கதை எழுதல; ‘அரபுக் கதைகளின்’ (Arabian Nights) முடிவு நமக்கு தப்பா சொல்லப்பட்டிருக்கு, நான் உண்மையான முடிவைக் கண்டுபிடிச்சிருக்கேன்” என்று ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு கதையைத் திருத்துகிறார்.

போர்ஹே : நான் புதுசா ஒரு நாட்டை உருவாக்கல; நிஜமான ஒரு என்சைக்ளோபீடியாவின் ஒரேயொரு காப்பியில் மட்டும் விடுபட்ட 4 பக்கங்களை நான் கண்டுபிடிச்சிருக்கேன்” என்கிறார்.

இருவருமே ஒரு புதிய கற்பனை உலகத்தை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, நமக்குத் தெரிந்த உலகத்தின் ஆவணங்களில் ஒரு ‘பிழை’ (Error) இருப்பதாகக் கூறி, அதன் வழியே விசித்திரங்களை நிஜம் போலப் புகுத்துகிறார்கள்.

ஒரு விசித்திரமான கற்பனையை வாசகன் நம்ப வேண்டும் என்றால், அதை வர்ணிப்பதை விட “பட்டியலிடுவது” (Cataloguing) மிகச் சிறந்த வழி என்பதை இவ்விரு எழுத்தாளர்களும் அறிந்திருந்தனர்.

எட்கர் ஆலன் போ : சிந்துபாத் கண்ட விசித்திரங்களை வரிசையாகப் பட்டியலிடுகிறார். நீராவி எஞ்சின், தந்தி (Telegraph) போன்ற நவீன கண்டுபிடிப்புகளை ஒரு மாய உலகம் போல அடுத்தடுத்து அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். கதையின் நகைச்சுவையே—அந்தப் பட்டியலில் உள்ள அத்தனை விசித்திரங்களும் உண்மையில் நிஜ உலகில் இருப்பவைதான் என்பதுதான்!

போர்ஹே : ஒரு கற்பனை உலகின் நாணயம், மொழி, தத்துவம், பறவைகள், கணக்கு என ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையே ஒரு பெரிய அரசாங்கப் பட்டியல் போல அடுக்கிக் காட்டுகிறார்.

ஒரு விசித்திரமான பொருளை அழகாக வர்ணிப்பதை விட, நூற்றுக்கணக்கான விசித்திரமான பொருள்களைப் பட்டியலிடும்போது “இவ்வளவு இருக்கிறதே, அப்படியானால் இது உண்மையாகத்தான் இருக்கும்” என வாசகனின் மூளை நம்பத் தொடங்கிவிடுகிறது.

ஒரு பொய்யை அழகாகச் சொல்வதை விட, அதற்கு ஒரு பெரிய ஆவணப் பட்டியலையும் (Database) வரிசை எண்களையும் கொடுக்கும்போது அது வரலாற்று உண்மை போல மாறிவிடுகிறது. போ-வின் இந்த “அடுக்கல் உத்தி” தான் பின்னாளில் உலகப் புகழ்பெற்ற “போர்ஹேசியன் ஸ்டைல்” (Borgesian style) ஆக மாறியது.

ஒரு கதையின் கீழே நாம் பார்க்கும் “அடிக்குறிப்பு” (Footnote) என்பது வெறும் விளக்கக்குறிப்பு அல்ல; அதுவே கதையின் மிக முக்கியமான பகுதி என்பதை இவ்விரு எழுத்தாளர்களும் நிரூபித்துக் காட்டினர்.

எட்கர் ஆலன் போ : மேலே உள்ள பிரதான கதையில் ஒரு விசித்திரமான கற்பனையைச் சொல்வார். உடனே கீழே ஒரு பெரிய அடிக்குறிப்பைப் போட்டு, “இல்லை, இது நிஜ உலகிலேயே இருக்கிறது” என்று அறிவியல் ஆதாரங்களை அடுக்குவார்.

போர்ஹே : இந்தக் கலை நுட்பத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார். அவரது கதைகளில் வரும் அடிக்குறிப்புகள், மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் விவாதங்கள், புத்தகப் பதிப்புகள் பற்றிய தகவல்கள் யாவும் கதையை விளக்குவதற்காகப் போடப்படுபவை அல்ல; அவைதான் கதையே!

மேல் தளம்: கற்பனை (Story)
அடித்தளம்: ஆராய்ச்சி (Scholarship)

இந்த இரண்டு தளங்களுக்கும் இடையே நடக்கும் மோதல்தான் கதையின் மையப்பொருள். போ-வும் போர்ஹேவும் கதையை வெறும் கற்பனையாக எழுதவில்லை; அதை ஒரு ‘ஆராய்ச்சி ஆவணமாக’ வடிவமைத்தார்கள்.

போர்ஹே, போ-விடமிருந்து வெறும் கதைக் கருவை மட்டும் திருடவில்லை; கதையை எப்படி ஒரு பேராசிரியரைப் போல, ஆராய்ச்சியாளரைப் போல ஆவணப்படுத்துவது என்ற அந்த எழுத்துத் தொழில்நுட்பத்தை (Narrative Technology) அப்படியே கற்றுக்கொண்டார். போ அதை ஒரு நையாண்டியாகச் செய்தார்; போர்ஹே அதை ஒரு பிரபஞ்ச ரகசியமாக மாற்றினார்!