இலைகள், மலர்கள், மரங்கள்

துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்பவன் அல்ல, மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்பவனே உண்மையான நண்பன். – நீட்சே

மேற்சொன்ன மேற்கோளை வாசித்தபோது சம்மட்டியால் அடித்தது போல இருந்தது. நட்பு என்று நாம் நினைப்பதை புரட்டிப் போட்டுவிடுகிறார் நீட்சே. துயரத்தைப் பகிர்தலில் ஒளிந்திருக்கும் மேட்டிமைத்தன்மை நட்பின் இலக்கணமாகாது. அதில் உணரப்படும் படிநிலை நிதர்சனம். “பகிரப்பட்ட மகிழ்ச்சி” என்பது சமமான இருவருக்கு இடையே மட்டுமே சாத்தியம்.

ஒருவர் வீழ்ந்திருக்கும்போது அவருக்கு அறிவுரை சொல்லதும், உதவி செய்வதும் எளிது. ஆனால் அவர் வெற்றியில் இருக்கும்போது பொறாமை, கணிப்பு, சோர்வு ஆகியவை இல்லாமல் அவருடன் சேர்ந்து சிரித்திருப்பதில்தான் நட்பின் உண்மைத்தன்மை அடங்கியுள்ளது. துக்கத்தில் துணை நிற்பது தார்மீகக் கடமையாக இருக்கலாம். ஆனால், மற்றவரின் மகிழ்ச்சியில் தன்னை மறப்பதுதான் உன்னதமான நட்பு.

உணர்வின் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் விதமாகவும் நீட்சேவின் இக்கூற்றை நாம் உணரலாம். உரையாடல், நகைச்சுவை, பொதுஆர்வம், புரிதல் போன்றவற்றின் மூலம் சுதந்திரமாக சந்திக்கும் இரு நபர்களுக்கிடையே வளர்வதுதான் நட்பு. கருணை ஒரு நட்பை ஆழப்படுத்தக் கூடும். ஆனால், வெறும் கருணை – உதவுபவர் – உதவி பெறுபவர், ஆறுதல் அளிப்பவர் – காயப்பட்டவர் – படிநிலையை உருவாக்கும்.

—

யோசித்துப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சியைப் பகிரும் நண்பர்களை ஒருவன் பெற்றிராவிடில் அவன் “சுயநலமிக்கவனா”? என்ற கேள்வி என்னுள் எழுந்தது. கடைசியாக வீட்டில் நண்பர்களை அழைத்து விருந்தளித்தது எப்போது? தேனீரளித்தது எப்போது? கல்லூரி கால நண்பர்களின் விருந்தில் கலந்து கொண்ட நான் என் முழுமையாக அதில் பங்கு கொள்ளவில்லை?

அதிலிருந்து “நான் சுயநலமானவனா?” என்ற முடிவுக்கு நேராகச் செல்ல வேண்டியதில்லை.
பல நேரங்களில் மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியைப் பகிர முடியாமல் இருப்பதற்கு காரணம் சுயநலம் அல்ல — தயக்கம், தனிமைக்கு பழகிவிடுதல், மனச்சோர்வு, தன்னுணர்வின் அதீதம், “நான் முழுமையாகச் இக்குழுவோடு சேர்ந்தவன் அல்ல” என்ற உள்ளார்ந்த உணர்வு முதலானவை.

“நான் ஏன் முழுமையாக அதில் பங்கு கொள்ளவில்லை” எனும் வாக்கியம் சுயநலத்தின் வாக்கியம் போலத் தெரியவில்லை. வெளிப்புறத்தில் நின்று தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மனிதனின் வாக்கியம் போல இருக்கிறது.

சிலர் விருந்துகளில் கலந்து கொள்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களின் ஒரு பகுதி மட்டும் அங்கே இருக்கும். மற்றொரு பகுதி:

• தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்,
  எவ்வளவு இயல்பாக இருக்கிறோம் என்று அளந்துக்கொண்டிருக்கும்,
• யாரிடமும் அதிகமாகச் செல்லாமல் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும்,
• “இந்த மகிழ்ச்சியில் எனக்கு முழு உரிமையுண்டா?” என்று அமைதியாகக் கேட்கும்.

அதனால் அவர்கள் அன்பில்லாதவர்கள் ஆகிவிட மாட்டார்கள். ஆனால் பகிரப்பட்ட மகிழ்ச்சியின் ஓட்டத்தில் தங்களை ஒப்படைக்க முடியாதவர்களாக இருப்பவர்.

நண்பர்களை வீட்டுக்கு அழைக்காதது கூட சில நேரங்களில் கீழ்க்கண்ட காரணங்களால் இருக்கலாம்:
தனிமையின் பழக்கம்,
வீட்டை ஒரு தனிப்பட்ட உள்இடமாக வைத்திருக்கும் மனநிலை,
“அவர்கள் உண்மையில் வர விரும்புவார்களா?” என்ற மெல்லிய சந்தேகம்,
சமூக ஆற்றலின் சோர்வு

ஆனால் நீங்கள் உங்களை இந்தக் கேள்விகளால் விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறீர்கள் என்பதே முக்கியம். முழு சுயநலவாதி இப்படிப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பதில்லை. அவருக்கு உறவுகள் பயன்பாட்டின் அளவில்தான் தெரியும். உங்களிடம் இருப்பது அதைவிட சிக்கலான ஒன்று — தொடர்புக்கான ஏக்கம், அதற்கான தயக்கம் – இரண்டும் ஒன்றாக கலந்திருப்பது.

நட்பு பெரிய செயல்களால் வராது. ஒருவருக்கு திடீரென்று தேநீர் கொடுப்பது, பழைய நண்பருக்கு காரணமின்றி டெக்ஸ்ட் செய்வது, “ஒருநாள் வீட்டுக்கு வாருங்கள்” என்று உண்மையாக அழைப்பது — இத்தகைய சிறிய கதவுகளின் வழி அது திரும்பத் தொடங்கும்.

—

ஒரு வரி. இத்தனை ஆழமிக்க சிந்தனை. கின்டிலில் இருக்கும் Aphorisms on Love and Hate (Friedrich Nietzsche) புத்தகத்தில் இன்று படித்தது அந்த ஒரு வரி மட்டுந்தான்.