சில நாட்களுக்கு முன்பு எனது தந்தையின் சிரார்த்த சடங்கு நடைபெற்றபோது, குடும்ப புரோகிதர் மந்திரங்களில் “புரூரவ ஆர்த்ரவ” எனும் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிப்பதைக் கவனித்தேன். விஸ்வதேவர்களை வழிபடும்போதும், முன்னோர்களை ஆசீர்வதிக்குமாறு வேண்டிக்கொள்ளும் இடங்களிலும் இடம்பெற்ற அந்தப் பெயர், ரிக் வேதத்தில் வரும் புரூரவஸ் எனும் மன்னனைப் பற்றியதா எனும் ஆர்வம் என்னுள் எழுந்தது. அந்தத் தேடல், 4,000 ஆண்டுகாலப் பழமை வாய்ந்த ஒரு காதல் கதை ஒரு புனிதச் சடங்காக மாற்றப்பட்ட வியத்தகு பயணத்தைப் புரியவைத்தது.
ரிக் வேதத்தில் (10.95) தொடங்கும் இப்பயணம், மன்னன் புரூரவஸுக்கும் அப்சரஸ் ஊர்வசிக்கும் இடையிலான காதலைப் பேசுகிறது. இதுவே நமக்குக் கிடைத்துள்ள மிகப்பழைமையான ‘உரையாடல் சூக்தம்’ (Dialogue Hymn) எனக் கருதப்படுகிறது. நிர்வாணமாகத் தோன்றக் கூடாது, தனது ஆடுகளைக் காக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனைகளோடு வாழ்ந்த ஊர்வசி, கந்தர்வர்களின் தந்திரத்தால் சபதம் முறியவே அவனைப் பிரிந்து சென்றாள். பிரிவின் துயரால் அலைந்த மன்னன், பின்னாளில் அவளை மீண்டும் சந்தித்து ‘ஆயு’ எனும் மகனைப் பெற்றான்.
இந்தத் துயரம் தோய்ந்த காதல் கதை, சதபத பிராமணத்தில் ஒரு பிரபஞ்சத் தோற்றச் சடங்காக (Ritual) உருமாறியது. யாகத் தீயை உருவாக்கக் கடையப்படும் இரு அரணிக் கட்டைகளில் கீழ்க்கட்டை ஊர்வசியாகவும், மேல்கட்டை புரூரவஸாகவும், அதன் மூலம் பிறக்கும் அக்னி இவர்களின் மகனான ஆயுவாகவும் போற்றப்பட்டது. அதாவது, ஒரு மானுட மன்னனின் தீராத காதல் வேட்கை, வேள்விக்கான புனித நெருப்பைத் தோற்றுவிக்கும் ஆற்றலாக உருவகப்படுத்தப்பட்டது.
கி.பி. 4-5 ஆம் நூற்றாண்டில், மகாகவி காளிதாசர் இதனை ‘விக்ரமோர்வசீயம்’ நாடகமாக மாற்றியபோது, கதையின் போக்கே மாறியது. சாபத்தால் கொடியாக மாறிய ஊர்வசியைத் தேடி காடுகளில் அலைந்து, மேகங்களுடன் பேசும் ஒரு பித்துப் பிடித்த காதலனாகப் புரூரவஸை அவர் காட்டினார். இறுதியில் ஒரு மாணிக்கக் கல்லின் துணையுடன் சாபம் நீங்கி, அவர்கள் இணைந்த அந்த வெற்றி நாயகக் காதல் கவிதையாய்ப் பாடப்படுகிறது.
இத்தனை பரிணாமங்களைக் கடந்து வந்த அந்த ஆதித் தொன்மம், இன்று ஒரு வீட்டுச் சடங்கின் ஹோமத்தீயில் வந்து நிற்பதுதான் ஆகச்சிறந்த அதிசயம். சிரார்த்தத்தின் போது புரோகிதர் உச்சரிக்கும் “புரூரவ ஆர்த்ரவ” என்பதில் ‘புரூரவ’ என்பது மன்னனையும், ‘ஆர்த்ரவ’ என்பது ஊர்வசியையும் (ஈரமானவள்) குறிக்கிறது. அவர்கள் தனித்தனி மனிதர்களாகப் பார்க்கப்படாமல், ஒரு தெய்வீகத் தம்பதியராக, விஸ்வதேவத் தேவதைகளாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
ரிக் வேதத்தில் ஒரு முறிந்த சபதமாகத் தொடங்கி, யாகத்தில் அக்னியாகி, காளிதாசரின் வரிகளில் கவிதையாகப் பொலிந்த அதே பெயர்கள், இன்று ஒரு சடங்கின் ஆதாரக் கூறுகளாக நிலைபெற்றுள்ளன. அந்தச் சொற்களுக்குப் பின்னால் உறையும் இத்தகைய வரலாற்று ஆழத்தையும் தத்துவப் பின்னணியையும் உணர்கையில், அச்சடங்கு வெறும் சம்பிரதாயமாக அன்றி, ஒரு பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியாகப் பொருள் கொள்கிறது.
இலைகள், மலர்கள், மரங்கள் 