11-ஆம் நூற்றாண்டு திபெத்தின் ஆன்மீக வரலாற்றில் ஒரு கொந்தளிப்பான திருப்புமுனை. பனிமலைகள் மௌனமாய் நிற்க, கரடுமுரடான பாறைகள் காற்றோடு உரையாட, அந்த நிலத்தின் அகத்தில் பௌத்தம் மெல்ல வேர்விட்டு வளரத் தொடங்கியது. அதே நேரத்தில், பூர்வீகத் திபெத்திய மரபான பான் (Bön) தன் தொன்மையான சக்தியுடன் நிலைத்திருந்தது. இந்த இரு ஆன்மீக உலகங்களின் சந்திப்பில்தான் மிலரேபா–நாரோ பான்சுங் கயிலாயப் பந்தயம் திபெத்திய மரபில் ஒரு பெரும் சின்னமாக நிற்கிறது.

கயிலாயம் என்பது ஒரு மலை மட்டும் அல்ல. அது பல ஆன்மீக மரபுகள் தங்கள் புனித நிலையைப் பதித்திருக்கும் அமைதி மையம். சைவ மரபில் சிவனின் திருப்புகலிடம், பௌத்த மரபில் தாந்திரீகப் புனித மண்டலம், சமண மரபில் ரிஷபதேவரின் முக்தித் தலம், பான் மரபில் தன் மூலநிலம் என அது பல குரல்களின் ஒரே மௌனமாக விளங்குகிறது. அந்த மௌனம், மனிதன் எவ்வளவு உயரம் ஏறினாலும் புனிதத்தின் உச்சியை முழுமையாகப் பிடிக்க முடியாது என்பதையே நினைவுறுத்துகிறது.

மிலரேபா, திபெத்திய பௌத்தத்தின் மகத்தான யோகி-கவிஞர். அவர் மார்ஃபாவின் சீடர்; தவத்தின் தீயில் தன்னைத் தானே உருக்கி, ஞானத்தின் ஒளியில் தன்னைத் தானே வடித்தவர். அவருக்கு எதிராக நின்ற நாரோ பான்சுங், பான் மரபின் மந்திர வல்லமை கொண்ட சித்தர். ஒருபுறம் யோகியின் அகத்தீ; மறுபுறம் சித்தனின் மாந்திரீகச் செழிப்பு. இந்தச் சந்திப்பு வரலாற்றை விடவும் மேலாக, ஓர் ஆன்மீக நாடகமாகத் திகழ்கிறது.

பாரம்பரியக் கதை கூறுவது இதுதான்: விடியற்காலையில் சவால் தொடங்கியது. நாரோ பான்சுங் தன் மாய உடுக்கையின் மீது ஏறி, வான்வழியே கயிலாயத்தை நோக்கினார். மிலரேபா அதே நேரத்தில் கீழே அமைதியாக அமர்ந்து, தியானத்தின் ஆழத்தில் கரைந்திருந்தார். சூரியனின் முதல் கதிர் மலைமுகத்தில் விழுந்தபோது, அவர் ஒளியின் வேகத்தில் உச்சியை அடைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது உடல் வேகத்தின் கதை அல்ல; அகநிலை வெற்றியின் உவமை. புற உலகின் தூரத்தை யோகியின் உள்ளுணர்வு ஒரு கணத்தில் கடந்து செல்கிறது என்பதற்கான திபெத்தியக் கற்பனை இது.

இந்தக் கதையின் உண்மைப் பெருமை, “யார் முதலில் சென்றார்?” என்பதில் இல்லை; “எது வெற்றி?” என்பதில் உள்ளது. மிலரேபா, எதிரியைக் கீழிறக்கி வெல்லவில்லை; தன் வெற்றியை ஆர்ப்பரிப்பாக மாற்றவும் இல்லை. அவர் வெற்றியை ஓர் அகங்காரப் பிரகடனமாக அல்லாமல், தர்மத்தின் அமைதியான வெளிப்பாடாகவே காட்டினார். அதனால்தான் இந்தக் கதை பௌத்தத் தொன்மங்களில் வெறும் சாகசமாகத் திகழாமல், மஹாமுத்ரா சிந்தனையின் சின்னமாக உயர்கிறது.

மிலரேபா தனது பாடல் ஒன்றில் இதை அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறார்:
“நான் உயரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது மலை எனக்கு அடிபணியவில்லை; என் அகந்தை கரைந்து போனதால் நானே மலையாகிப் போனேன்.”

கயிலாயப் பந்தயம், வரலாற்றை விடவும் தொன்மத்திற்கு நெருக்கமானது. அது பான், பௌத்தம் ஆகிய இரு மரபுகளுக்கிடையேயான முற்றுப்பெற்ற மோதலாக அல்லாமல்; பல நூற்றாண்டுகளாக திபெத் தனது ஆன்மீகப் பன்முகத்தன்மையைத் தக்கவைத்துக் கொண்ட வித்த்தின் ஓர் இலக்கியப் பதிவாகும். வெற்றி-தோல்வி, உயர்வு-வீழ்ச்சி, நண்பன்-எதிரி போன்ற இருமைகள் அனைத்தும் இங்கே கரைந்து போகின்றன; புனிதத்தின் முன்னால் மானுட அகந்தை எவ்வளவு சிறியது என்பதை உணர்த்துகிறது.

மிலரேபாவின் ‘நூறு ஆயிரம் பாடல்கள்’ தொகுப்பு இத்தருணத்தை இப்படிச் சொல்கிறது:

“வெற்றி என்பது பிறரை வெல்வதல்ல, தன்னைத் தான் வெல்வதே. யார் கயிலாயத்தின் உச்சியைத் தொடுகிறார்கள் என்பதை விட, யார் தங்களுக்குள் இருக்கும் சிகரத்தைக் கண்டார்கள் என்பதே தர்மம்.”

இன்றும் கயிலாயத்தைச் சுற்றி வந்து வழிபடும் மரபு உயிருடன் உள்ளது. பௌத்தர்கள் வலப்புறமாகவும், பான் மரபினர் இடப்புறமாகவும் சுற்றி வருவது, ஒரு பகையின் அடையாளம் அல்ல; மரியாதையின் மொழி. கல், காற்று, பனி, மௌனம் — இவற்றுக்குள் மனிதன் தன் நம்பிக்கையை ஒப்படைக்கும் புனித நடத்தையின் மொழி அது. கயிலாயத்தின் உச்சிக்குச் செல்வது வழக்கமான செயல் அல்ல. அதன் புனிதத்துக்கு முன் மனிதன் தன் காலடிகளை நிறுத்திக்கொள்வதே அங்கேயான அன்பு.

அதனால் மிலரேபா–நாரோ பான்சுங் கதை என்பது ஒரு மலை ஏறும் போட்டியல்ல. அது ஆன்மீகத்தின் ஆழத்தைக் காட்டும் ஒளிக்கதை. பனிக்காற்று வீசும் உயரத்தில், ஒரு யோகி தன் அகத்தின் வேகத்தால் மலை உச்சியைத் தொடுகிறார். மற்றொரு புறம், மரபும் மாந்திரீகமும் சந்திக்கும் இடத்தில், மனிதன் தன் எல்லைகளை உணர்கிறான். கயிலாயம் அப்படியே நிற்கிறது.