இந்து மெய்யியலில் மும்மூர்த்திகளுள் பிரம்மா மிகவும் விசித்திரமானவர். அவர் “ஆதிகவி”, பிரபஞ்சத்தின் கருப்பை. ஆனால், அவர் வழிபாட்டுக்கு உரியவர் அல்ல. இதற்கான காரணத்தை வெறும் புராணச் சாபங்களில் தேடுவது மேலோட்டமானது; அதன் உண்மைப் பொருள் படைப்பு (Creation) எனும் செயல்பாட்டின் உள்ளார்ந்த இயல்பிலும், அந்தச் செயல்பாடு படைப்பாளிக்கு அளிக்கும் பிரிக்க முடியாத தனிமையிலும் ஒளிந்துள்ளது.

வேதங்களும் உபநிடதங்களும் பிரம்மாவை ‘ஹிரண்யகர்ப்பன்’ (தங்கக் கருப்பை) என்று அழைக்கின்றன. படைப்புக்கு முந்தைய அந்த ஆதி நிலையில் அவர் மட்டுமே இருந்தார். உபநிடதத் தொனிகள் அந்தத் தனிமையின் அச்சுறுத்தலை சூசகமாக வெளிப்படுத்துகின்றன:

“ஏகா கீ ந ரமேத” (தனிமையில் இருப்பவனுக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை).

இந்தத் தனிமையைத் தவிர்க்கவே அந்த ஒற்றை நிலை, தன்னைத் தானே உலகமாகப் படைக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் இங்கே தான் முரண் தொடங்குகிறது. அவர் படைக்கிறார் என்பது அவர் அந்தத் தனிமையில் முழுதும் தனியாக இருக்க முடியாது என்பதன் அடையாளம்; ஆனால் அவர் படைத்த உலகம் அவரிடமிருந்து அந்நியப்பட்டு, ‘காலம்’ என்ற சுழலில் சிக்கி வேறுபட்டுப் போகிறது. படைத்தவன் தன் படைப்பாலேயே அந்நியமாக்கப்படும் முதல் புள்ளி இதுதான்.

படைப்பாளி ஒருபோதும் தனது படைப்பினுள் ஒரு கதாபாத்திரமாக முழுமையாக நுழைய முடியாதவர். அவர் எப்போதும் “உடனிருந்தாலும் வேறு” என்ற அவ்யக்த (அருவ) நிலையில்தான் இருக்கிறார். படைப்பிற்கும் படைப்பாளிக்கும் உள்ள அந்த நுட்பமான இடைவெளியைப் பகவத் கீதையின் (9.4) இந்தத் தத்துவ வரி மிகச்சரியாகப் பிரதிபலிக்கிறது:

“மயா ததமிதம் சர்வம் ஜகதவ்யக்தமூர்த்திநா” (இந்த உலகம் முழுதும் எனது அருவமான வடிவத்தால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது; எல்லா உயிர்களும் என்னிடமே உள்ளன, ஆனால் நான் அவற்றில் இல்லை).

இது பிரம்மாவின் அகங்காரத்தை விட ஆழமான ஒரு இருத்தலியல் கட்டுக்கோப்பு. அவரே படைத்தவர், அவரே அவர்களுக்குள் நிறைந்திருப்பவர்; ஆனால் அவரால் படைக்கப்பட்டவர்களால் அவரை அறிய முடிவதில்லை. ஒரு எழுத்தாளன் தான் உருவாக்கிய நாவலுக்குள் ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற முடியாத இயலாமை போன்றது இது. படைப்பின் உள்ளே இருந்தும், அந்தப் படைப்பால் வெளிப்படுத்தப்பட முடியாத நிலையில் இருப்பதே பிரம்மாவின் உண்மையான தனிமை.

புராண மரபில் பிரம்மாவின் நான்கு முகங்கள் நான்கு வேதங்களின், நான்கு திசைகளின் குறியீடு. அவரது வாயிலிருந்து பிரபஞ்சத்தின் அறிவான வேதங்கள் பிரவாகிக்கின்றன. தத்துவ ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இந்த நான்கு முகங்கள் படைப்பின் முழு சுழற்சியையும் — ஆரம்பம், வளர்ச்சி, தேக்கம், அழிவு — ஒரே கணத்தில் நோக்கும் ‘சமய-சுழற்சி-ஞானம்’ (Cosmic Consciousness) ஆகும்.

அவர் ஒரே நேரத்தில் காலத்தின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். உலகம் இரைச்சலாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, அதன் ஆதி விதையையும் இறுதிச் சாம்பலையும் ஒருசேரக் காணும் அந்த ஞானம் அவருக்கு ஒரு ‘நித்திய மௌனத்தை’ அளிக்கிறது. அந்த மௌனமே அவரது நான்கு முகங்களின் சாராம்சம்.

பிரம்மாவுக்கு ஏன் கோவில்கள் இல்லை? புராணங்கள் இதனைச் சாபங்களாகச் சித்தரித்தாலும், மெய்யியல் அளவில் இது ‘செயலின் உச்சகட்ட தியாகம்’. ஒரு படைப்பாளி தன்னைத் தனது படைப்பில் முழுமையாகக் கரைத்துக் கொண்டுவிடுகிறார்.

ஒரு நதி கடலை அடைந்த பிறகு ஆற்றுப்படுகையை நினைப்பதில்லை. ஆனால், ஆற்றுப்படுகை இல்லையேல் நதிக்கு ஓட்டம் இல்லை. பிரம்மா அந்த ‘ஓட்டம் அற்ற அமைதி’. உலகம் முழுவதையுமே பிரம்மாவின் ஆலயமாகப் பார்க்கும்போது, அவருக்குள் ஒரு சிறிய ஆலயத்தை எழுப்புவது தர்க்கத்திற்குப் புறம்பானது. அவர் ‘மறக்கப்பட்டவர்’ அல்ல, ‘கடந்து செல்லப்பட்டவர்’.

பிரம்மா தாமரையின் மீது அமர்ந்திருப்பது ‘பற்றற்ற’ நிலைக்கு அடையாளம் மட்டுமல்ல, அது உலகிற்கும் அவருக்கும் இடையே உள்ள மீற முடியாத இடைவெளி (The Ontological Gap). படைப்பவன் தனது படைப்புடன் கலக்க முடியாது; அவன் எப்போதும் ஒரு ‘சாட்சியாக’ மட்டுமே இருக்க முடியும். எல்லாத் துயரங்களுக்கும், எல்லா இன்பங்களுக்கும் ஆதாரமான அந்தப் படைப்புச் சக்தியின் மௌனமான, மறக்கப்பட்ட சாட்சி — பிரம்மா.