இலைகள், மலர்கள், மரங்கள்

பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு முடிவற்ற இயக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு தாளலயம் மிக்க நடனம் என நாம் உருவகித்துப் பார்க்க முடியும்; அந்த நடனத்தின் உன்னதமான வெளிப்பாடாகச் சிவனின் பேரண்டத் தாண்டவம் அமைகிறது. தமிழ் சைவ சித்தாந்தம் இந்தத் தாண்டவத்தை வெறும் புராணக் காட்சியாக அன்றி, சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம், திரோபாவம், அனுக்ரகம் எனும் ஐந்தொழில்களின் (பஞ்சகிருத்தியம்) ஒரு குறியீடாகவே முன்வைக்கிறது. திருமூலர் திருமந்திரத்தில் குறிப்பிடுவது போல, ஆடுகின்ற கூத்தன், ஆடுகின்ற இடம், ஆடுகின்ற அறிவு என அனைத்தும் அந்தப் பரசிவத்தின் ஆனந்த வெளிப்பாடாக இங்கே தரிசிக்கப்படுகிறது. நவீன இயற்பியலில் இன்று அணுத்துகள்களின் அதிர்வு (Vibration) பிரபஞ்சத்தின் ஆதாரமாகக் கருதப்படுவதைப் போல, மாணிக்கவாசகர் “அண்டம் உடையாய், அவை அனைத்தும் உன் ஆட்டமே” என்று திருவாசகத்தில் பாடுவதை, அண்டங்கள் அனைத்தும் ஒரு மகா நடனத்தின் கோர்வையான அசைவுகள் என்பதன் கவித்துவ வெளிப்பாடாகக் கொள்ளலாம்.

இந்த நடனத்தின் ஆழமான தத்துவப் பரிமாணத்தை காரைக்கால் அம்மையார் சுடுகாட்டில் காண்கிறார். ஈமப் புகை சூழ்ந்த இருளில், எரியும் எலும்புகளுக்கு மத்தியில் ஆடும் பெருமானின் அந்தத் தோற்றம், வெறும் இடுகாட்டுச் சித்திரம் அல்ல; அது உருவங்கள் கரைந்துபோன ஒரு சாம்பல் பிரபஞ்சத்தை அடையாளப்படுத்துவதாக அமைகிறது. ஒரு நட்சத்திரம் வெடித்துச் சிதறிய பின் எஞ்சும் ‘Cosmic Dust’, ‘Supernova’ துகள்கள் புதிய படைப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் விண்வெளிப் பிம்பத்தை இது நினைவூட்டுகிறது. சிவனின் சுடுகாட்டு நடனம் என்பது வடிவம், பெயர், உறவு, அகந்தை என அனைத்தும் முடியும் இடத்தில் உண்மை தொடங்குகிறது என்பதன் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.  உலகம் பொடியாகிப் போன பின்பும் நிலைத்து நிற்கும் அந்தப் ‘பதி’ எனும் பேரறிவு, அந்தச் சாம்பல் மேல்தான் தனது அந்திம நடனத்தைப் புரிவதாக நாம் உணர முடிகிறது.

இந்த நடனத்தின் உச்சம் என்பது அதிவேக இயக்கம் அல்ல, அது ஒரு பேரமைதி. மிக வேகமாகச் சுழலும் சக்கரம் நிலைபெற்றுத் தெரிவது போல, பிரபஞ்சத்தின் உச்சகட்ட இயக்கம் சொல்லறிய சுத்த சாந்த நிலையில் முடிகிறது. அங்கே ஒலியோ, ஒளியோ, காலமோ, ‘நான்’ எனும் உணர்வோ அற்ற மௌனம் மட்டுமே எஞ்சுகிறது என்பதை இவ்விளக்கம் உணர்த்துகிறது.

வடிவங்களின் மீதான மாயையின் அதீத பற்றுதான் அழிவைக் குறித்த அச்சத்தை நமக்குள் விதைக்கக்கூடும். ஒரு வடிவம் சிதையும்போது நாமே அழிந்துவிட்டதாக எண்ணி அஞ்சுகிறோம். ஆனால், சைவ இலக்கியங்கள் அழிவை ஒரு இறுதிப்புள்ளியாகப் பார்க்காமல், அதனை ஒரு உருமாற்ற நிலையாக (Transition) முன்மொழிகின்றன.

சைவ சித்தாந்தமும் திருமந்திரமும் முன்வைக்கும் தரிசனம் ஒரு நுட்பமான புரிதலை அளிக்கிறது: படைப்பு, காப்பு, அழிவு என்பவை தனித்தனி நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை ஒரே இயக்கத்தின் வெவ்வேறு பரிமாணங்கள். ஒரு அலை எழுவது படைப்பு, அது நிலைபெற்றிருப்பது காப்பு, கரையில் மோதுவது அழிவு. இந்த மூன்று நிலைகளிலும் கடல் எங்கும் போவதில்லை; அது அப்படியேதான் இருக்கிறது என்ற உவமையின் மூலம் இந்த உண்மை விளக்கப்படுகிறது.

பிரபஞ்ச வடிவங்கள் மறையும்போது ‘இருப்பு’ மறைந்துவிடுவதில்லை, அது வடிவமற்ற நிலைக்குத் திரும்புகிறது. இந்த உருவமற்ற ஆதி நிலையைத் தத்துவார்த்தமாகச் ‘சிவம்’ என்று அடையாளப்படுத்தலாம். திருமூலர் குறிப்பிடும் “மௌனமே சிவம்” என்பது பேச்சற்ற நிலையைக் குறிப்பதல்ல; அது அதிர்வுகளற்ற, இயக்கங்கள் ஒடுங்கிய, வேறுபாடுகள் அற்ற ஒரு சமநிலையைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

சிவனின் அந்திம நடனத்தை அழிவிற்கான ஆட்டமாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை; அதனைப் பேரிரைச்சல் பேரமைதியாக மாறும் ஒரு தருணமாகவே புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பகலெல்லாம் உழைத்த மனிதன் இரவின் மடியில் துயில் கொள்வதைப் போல, பிரபஞ்ச இயக்கம் தன்னைத் தற்காலிகமாக ஒடுக்கிக்கொள்கிறது. இந்த அமைதி வெறும் சூனியமல்ல; உள்ளிழுக்கும் மூச்சு வெளியேறுவதற்கு முன் நிகழும் அந்தச் சிறு இடைவெளியைப் போன்ற ஒரு கருவுற்ற நிலை. அதனால்தான், சுடுகாட்டில் ஆடும் சிவன் அச்சுறுத்தும் கடவுள் அல்ல; களைப்படைந்த ஆன்மாக்களுக்குத் அவர் தனது ஆதி அமைதியை வழங்கும் ஒரு பெரும் ஓய்வாக இங்கே உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்.

இந்தத் தத்துவப் பின்புலத்தில்தான், சைவ இலக்கியங்கள் அவனை “ஆடும் பரமன், ஆடாத பரமன்” என இருநிலைகளிலும் தரிசிக்கின்றன. அவன் ஆடும்போது உலகம் வெளிப்படுவதாகவும், அவன் ஆடாதபோது சிவம் மட்டுமே எஞ்சியிருப்பதாகவும் இச்சொற்கள் உணர்த்துகின்றன. இயக்கமும் அமைதியும் ஒரே உண்மையின் இரு வேறு தோற்றங்களாக இங்கே சித்திரிக்கப்படுகின்றன.