இலைகள், மலர்கள், மரங்கள்

நாம் சில திரை நட்சத்திரங்களின் படங்களைப் பார்த்து மட்டும் வளர்வதில்லை. அவர்கள் நடித்த கதைகளோடும், அவர்கள் கடந்து வந்த காலங்களோடும், அறியாமலேயே நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை இணைத்துக் கொள்கிறோம். அவர்கள் திரையில் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்போது, நாமும் வாழ்க்கையில் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.
என் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு, மனிஷா கொய்ராலா அப்படிப்பட்ட ஒரு நட்சத்திரம்.
‘சௌதாகர்’ திரைப்படத்தில் முதன்முதலாக அவரைப் பார்த்தோம். மை தீட்டிய கண்கள், குழந்தைத்தனம் இன்னும் விலகாத முகம், ஒரு புதுமையின் ஒளி. அதன்பிறகு பம்பாய், அகேலே ஹம் அகேலே தும், காமோஷி, தில் சே… ஒவ்வொரு படமும் வெறும் திரைப்படமாக இல்லை; நம் வயதின் ஒரு பருவமாக இருந்தது. நாம் காதலைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய காலம், கனவுகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த காலம், தோல்விகளையும் இதய உடைவுகளையும் முதன்முறையாகச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்த காலம்—அந்தப் பயணத்துக்கு இணையாகவே அவரது திரைப் பயணமும் நகர்ந்தது.
பிறகு வாழ்க்கை அதன் இயல்பான வேலையைச் செய்தது.
அவருக்கும்.
நமக்கும்.
வெற்றிகள் நீடிக்கவில்லை. தோல்விப் படங்கள் வந்தன. கனிவில்லாத செய்திகளும் வந்தன. திருமணம் முறிந்தது. திரையுலகம் வழக்கம்போல அடுத்த முகத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. வாழ்க்கையின் முப்பதுகளும் நாற்பதுகளும் நம்மிடம் கேட்கும் அந்தக் கடினமான கேள்விகளை அவரும் சந்தித்தார். அவை யாருக்கும் விலக்கு அளிப்பதில்லை.
பின்னர் 2012-ல் புற்றுநோய்.
பலர் அங்கேயே உடைந்து போயிருப்பார்கள். ஆனால் அவர் மீண்டும் திரும்பி வந்தார்.
திரும்பி வந்தபோது, இழந்த இளமையை மீட்டெடுக்க முயலவில்லை. இருபத்தைந்து வயது நாயகியாக நடிக்கவும் விரும்பவில்லை. குட்டையாக வெட்டப்பட்ட தலைமுடி, முகத்தில் எந்த ஒப்பனையும் மறைக்க முடியாத அனுபவத்தின் கோடுகள், உள்ளத்தில் புதிய அமைதி—அவற்றோடு வந்தார். Healed என்ற புத்தகத்தோடு, தன்னை வென்ற ஒருவரின் சாட்சியமாக வந்தார்.
அந்தத் திரும்பி வருதல்தான் அவரை ஒரு நடிகையிலிருந்து ஒரு மனிதராக மாற்றியது.
இன்று மனிஷா கொய்ராலாவைப் பார்க்கும்போது, ஒரு கவர்ச்சிகரமான நட்சத்திரத்தை மட்டுமே நாம் பார்ப்பதில்லை. பயத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்தவர், வலியை அனுபவித்தவர், இழப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டவர், அவற்றை வெறுப்பாக அல்ல, ஞானமாக மாற்றியவர் ஒருவரைப் பார்க்கிறோம். அவரது முகத்தில் இப்போது மிளிர்வது அழகின் ஒளி மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்ந்து கடந்தவரின் அமைதியும் கூட.
அதனால்தான் இன்று அவர் எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருக்கும் ஒரு திரை நட்சத்திரமாகத் தெரியவில்லை.
நம்மோடு பயணம் செய்கிற ஒரு சக பயணியாகத் தோன்றுகிறார்.
திரை நட்சத்திரம் என்றால் நாம் நிமிர்ந்து பார்க்கும் ஒருவர். ஆனால் சக பயணி என்றால், அதே ரயில் பெட்டியில் நமக்கு எதிரே அமர்ந்திருப்பவர். ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல், “நாமிருவரும் வெகுதூரம் கடந்து வந்துவிட்டோம்… இல்லையா?” என்று மனதிற்குள் உணர வைப்பவர்.
ஷாருக்கானும் தொண்ணூறுகளில் பயணத்தைத் துவக்கியவர். ஹெய்ஸி தீவான்கீ என்று இரண்டு கைகளையும் விரித்துக்கொண்டு காமிராவை நோக்கி அவர் ஒடி வருகையில் நம்மை நோக்கி வருவது போலிருக்கும். அவர் நமக்கு ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். கீழே விழுந்தாலும் மீண்டும் எழலாம்; இன்னும் சத்தமாக, இன்னும் பிரம்மாண்டமாக எழலாம் என்று.
மனிஷா வேறொன்றைக் கற்றுக் கொடுக்கிறார்.
கீழே விழுந்தாலும் மீண்டும் எழலாம். ஆனால் அந்த எழுச்சி அமைதியாகவும் இருக்கலாம். அந்த அமைதியில் ஒரு ஆழம் இருக்கும். அந்த ஆழம், ஆரவாரமான வெற்றியைவிட அழகாகவும் இருக்கலாம்.
ஒரு காலத்தில், “அவர் பார்க்க லட்ச ரூபாய் போல இருக்கிறார்!” என்று வியந்தோம்.
இன்று,
“அவர் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்ந்து முடித்த ஒருவரைப் போல இருக்கிறார்!” என்று சொல்கிறோம்.
உண்மையில், அந்த இரண்டில் இரண்டாவது பாராட்டுதான் மிகவும் அரிதானது. மதிப்பு வாய்ந்தது.