பகவத் கீதையின் 700 ஸ்லோகங்களில், மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது ஒன்றுக்கொன்று முரணாகத் தோன்றும் இரண்டு கருத்துக்கள் தத்துவ உலகின் பெரும் விவாதப் புள்ளிகளாகத் திகழ்கின்றன. இவை மனிதனின் ‘செயல் உரிமை’ மற்றும் ‘இயற்கையின் ஆளுமை’ பற்றியவை.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு வழங்கும் போதனையில் இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களும் இரு வேறு திசைகளை நோக்குகின்றன. ஸ்லோகம் 2.47 (கர்ம யோகம்), உனக்குச் செயல்களைச் செய்ய மட்டுமே அதிகாரம் உண்டு, அதன் பலன்களில் இல்லை என்கிறது. இங்கே மனிதன் ஒரு ‘செயல் வீரன்’ (Agent) என அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, முழுப் பொறுப்பும் அவன் வசம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. மாறாக, ஸ்லோகம் 5.14 (சன்யாஸ யோகம்), இறைவன் கர்த்ருத்துவத்தையோ (Agency), செயல்களையோ உருவாக்குவதில்லை, இயற்கையே அனைத்தையும் நடத்துகிறது என்கிறது. இங்கே மனிதன் ‘செய்பவன் அல்ல’ (Non-agent). இந்த முரண்பாடு ஒரு தத்துவப் பிளவை ஏற்படுத்துகிறது: நாம் சுய விருப்பம் கொண்டவர்களா (Free will) அல்லது விதியின் பொம்மைகளா (Determinism)?

கீதை இந்த முரண்பாட்டை “நிலை 1”, “நிலை 2” என்று பிரித்து அறிவிக்கவில்லை. மாறாக, பயன்படுத்தப்படும் கலைச்சொற்கள் மூலம் தள மாற்றத்தை நுட்பமாக உணர்த்துகிறது. கிருஷ்ணர் ‘தர்மம்’ பற்றிப் பேசும்போது அர்ஜுனனை ஒரு சமூகப் பொறுப்புள்ள வீரனாக அறநெறித் தளத்தில் (Ethical) பார்க்கிறார். ‘குணங்கள்’ பற்றிப் பேசும்போது அவனை ஒரு உளவியல் கட்டமைப்பாக (Natural level) அணுகுகிறார். ‘ஆத்மா’ பற்றிப் பேசும்போது அவனை பிரபஞ்சப் பெருவெளியின் மெய்ப்பொருளாக (Metaphysical) அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்தத் தள மாற்றமே கீதையின் ஒருமைப்பாட்டுக்கு அடிப்படை.

அர்ஜுனன் போர் புரிவதை கீதை வெவ்வேறு கோணங்களில் நியாயப்படுத்துவது அதன் ‘ஒருங்கிணைப்புத் திறனுக்கு’ (Synthesis) சான்று. தர்மத்தின்படி அது கடமை; குணங்களின்படி அவனது வீர சுபாவம் அவனைச் சும்மா இருக்க விடாது; ஆத்ம நிலையில் எவரும் யாரையும் கொல்லவில்லை; பக்தியில் அவன் ஒரு கருவி மட்டுமே. இங்கே முரண்பாடு இல்லை, மாறாக ஒரே செயலின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களே உள்ளன.

ஸ்லோகம் 3.27 இந்த இரண்டு முரண்பட்ட நிலைப்பாடுகளையும் இணைக்கும் பாலமாக விளங்குகிறது. “அகங்காரத்தால் மயங்கியவன் தன்னைச் செய்பவன் என்று கருதுகிறான்” எனும் கிருஷ்ணரின் வரிகள் ஒரு தத்துவ முடிவல்ல, அது ஒரு ‘உளவியல் மருந்து’. சோம்பலை நீக்க “செயல்படு” (2.47) என்றும், பதற்றத்தைத் தவிர்க்க “பலனை எதிர்பார்க்காதே” (2.47) என்றும் கூறும் அவர், ஆணவத்தை வேரறுக்க “இயற்கையே செய்கிறது” (5.14) என்கிறார். தோல்வியால் வரும் குற்ற உணர்வைத் துடைக்க “நீ கர்த்தா அல்ல” (5.14) எனும் தெளிவை வழங்குகிறார்.

வாழ்வியலில் இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களையும் இணைத்துப் பயன்படுத்தும்போது ஒரு அபூர்வமான ‘யோக நிலை’ உருவாகிறது. செயலுக்குத் தயாராகும் போது “நான் முழுப் பொறுப்புடன் செயல்படுவேன்” எனும் பொறுப்புணர்வையும், செயல் முடிந்த பிறகு “விளைவுகள் பல காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன” எனும் நிம்மதியையும் இது தருகிறது. இந்த அணுகுமுறை மனிதனைப் பதற்றமில்லாத உழைப்புக்கும், ஆணவமில்லாத வெற்றிக்கும், சுயவெறுப்பில்லாத தோல்விக்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

கீதையின் நோக்கம் நம்மை ஒரு தத்துவ மேதையாக்குவது அல்ல; மாறாக, சிக்கல்கள் நிறைந்த இந்த உலகில் ஒரு ஸ்திரமான (Stable) மனிதனாக வாழ்வதற்குப் பயிற்சியளிப்பதுதான். 2.47-ஐ மட்டும் பிடித்துக்கொண்டால் நாம் அழுத்தமான (Stressed) மனிதர்களாவோம். 5.14-ஐ மட்டும் பிடித்துக்கொண்டால் செயலற்ற (Passive) மனிதர்களாவோம். இரண்டையும் ஒருசேரக் கோர்க்கும் போதுதான், நாம் அமைதியான ஆனால் அதீத ஆற்றல் கொண்ட மனிதர்களாக உருவெடுக்கிறோம். முரண்பாடுகளாகத் தெரிந்தவை உண்மையில் மனித மனதைச் சீரமைக்கும் இரு கரங்களாகத் திகழ்கின்றன