இந்து தர்மத்தில் காலத்தைப் பற்றிய பார்வை பிரம்மாண்டமானது. காலம் ஒரு நேர்க்கோடல்ல; அது முடிவிலி நோக்கிச் சுழலும் ஒரு வட்டம் என்பதை வேதங்கள் விளக்குகின்றன. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், வளர்ச்சி, மறைவு ஆகியவற்றை மகாவிஷ்ணுவின் மூச்சுக் காற்றோடு ஒப்பிடுகிறார்கள். பிரம்ம சம்ஹிதை (5.48), மகாவிஷ்ணுவின் ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும் கோடிக்கணக்கான அண்டங்கள் உருவாகி ஒடுங்குவதாகக் கூறுகிறது. அவர் மூச்சை வெளியே விடும்போது அண்டங்கள் தோன்றுகின்றன; அவர் மூச்சை உள்ளே இழுக்கும்போது அவை அனைத்தும் அவரிடமே மறைகின்றன. இத்தகைய காலத்தை ‘காலச்சக்கரம்’ என அழைக்கிறோம். ரிக் வேதத்தின் பத்தாவது மண்டலம் (10.190.3), “சூர்யா சந்திரமஸௌ தாதா யதாபூர்வம கல்பயத்” என்று குறிப்பிடுகிறது. அதாவது, படைப்பவன் சூரியனையும் சந்திரனையும் முந்தைய சுழற்சிகளில் இருந்தது போலவே மீண்டும் மீண்டும் படைக்கிறான் என்பதே இதன் பொருள்.

இந்தச் சக்கரத்தில் நான்கு முக்கிய யுகங்கள் உள்ளன. அவை முறையே கிருத யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம், கலியுகம் ஆகும். ஒவ்வொரு யுகமும் ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவைக் கொண்டது. நான்கு யுகங்களும் சேர்ந்து ஒரு ‘மகா யுகம்’ எனப்படுகிறது. இத்தகைய எழுபத்தியோரு மகா யுகங்கள் ஒரு ‘மன்வந்தரம்’ எனவும், பதினான்கு மன்வந்தரங்கள் ஒரு ‘கல்பம்’ எனவும் கணக்கிடப்படுகின்றன. ஒரு கல்பம் என்பது படைப்புக் கடவுளான பிரம்மாவிற்கு ஒரு பகல் பொழுதாகும். பகவத் கீதையில் (8.18) கண்ணன் இதனை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறான். பிரம்மாவின் பகல் தொடங்கும் போது, வெளிப்படாத நிலையிலிருந்து அனைத்தும் வெளிப்படுகின்றன; இரவு வரும்போது, அவை மீண்டும் அந்த வெளிப்படாத நிலையிலேயே ஒடுங்குகின்றன.

நவீன அறிவியலில் பூமி, அண்டத்தின் வயதைக் கணக்கிடும்போது கிடைக்கும் பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளும், பண்டைய இந்தியக் காலக் கணக்கீடும் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்துப்போகின்றன. உதாரணமாக, ஒரு கல்பம் என்பது 4.32 பில்லியன் ஆண்டுகள். நவீன அறிவியலின்படி பூமியின் வயது சுமார் 4.54 பில்லியன் ஆண்டுகள். இந்த எண்களின் நெருக்கம் ஒரு தற்செயலான ஒற்றுமையாக இருக்கலாம்; இருப்பினும், பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டத்தை இவ்வளவு பெரிய எண்களில் அன்றே கற்பனை செய்தது வியப்பிற்குரியது.

காலத்தை வெறும் ஒரு அளவீடாகப் பார்க்காமல், அது அனைத்தையும் விழுங்கும் ஒரு சக்தியாகவும், அதே சமயம் முக்தியின் மூலம் கடக்க வேண்டிய ஒரு மாயையாகவும் இந்து தத்துவம் கருதுகிறது. “காலோ அஸ்மி லோகக்ஷயக்ருத் ப்ரவ்ருத்தோ” என்று பகவத் கீதையில் கண்ணன் கூறுவது போல, காலம் உலகங்களை அழிக்கும் வல்லமை கொண்டது. மரணம் ஒரு முடிவல்ல; அது காலச் சுழற்சியில் ஒரு புதிய தொடக்கத்திற்கான வாயில் மட்டுமே. இந்தப் பிரம்மாண்டமான காலக் கணக்கீடு, மனித வாழ்க்கையின் அற்பத்தன்மையையும், காலத்தைக் கடந்த ஆன்மாவின் உயர்வையும் ஒருசேர நமக்கு உணர்த்துகிறது

–

நாம் காலத்தை தொடக்கம் – முடிவு என்று  பார்க்கப் பழகிவிட்டோம். ஆனால், “மகாவிஷ்ணுவின் சுவாசம்” என்ற உருவகம், காலத்தைப் பற்றிய நம்முடைய ஒட்டுமொத்தப் புரிதலையும் ஒரு தத்துவார்த்தத் தளத்திற்கு நகர்த்துகிறது. பிரம்மாவின் நாள் என்பது இன்னும் கணக்கிடக்கூடிய ஒரு கால அளவாக இருக்கிறது; ஆனால் விஷ்ணுவின் சுவாசம் என்பது அளவிட முடியாத, வெறும் தாள கதியால் (Rhythm) இயங்கும் ஒரு பெருவெளி.

பொதுவாகப் படைப்பு என்பதை ஒரு திட்டமிட்ட செயலாக நாம் கருதுகிறோம். ஆனால், இந்தச் சுவாச உருவகம் படைப்பை “இயல்பு” என்கிறது. நாம் உயிர்வாழச் சுவாசிப்பதைப் போலவே, பரம்பொருள் தன் இயல்பால் பிரபஞ்சத்தை வெளியிடுகிறது. இங்கே பிரபஞ்சம் என்பது தனித்த நிகழ்வு அல்ல; அது ஒரு “நடப்பு”. 

ஓர்  அலை கடலிலிருந்து எழுந்து மீண்டும் கடலிலேயே அடங்குவதைப் போல, அனைத்தும் அந்தப் பரம்பொருளிலிருந்து தோன்றி அதிலேயே ஒடுங்குகின்றன. முண்டக உபநிடதம் (1.1.7) ஒரு சிலந்தியின் உதாரணத்தைக் கையாள்கிறது:

“யதோர்ணநாபி: ஸ்ருஜதே க்ருஹ்ணதே ச…”

ஒரு சிலந்தி எப்படித் தன் உடலிலிருந்தே நூலை வெளிப்படுத்தி வலையைப் பின்னி, பின் மீண்டும் அதைத் தனக்குள்ளேயே இழுத்துக் கொள்கிறதோ, அதுபோலவே இந்தப் பிரபஞ்சம் அந்த அழிவற்ற பரம்பொருளிடமிருந்து தோன்றி மறைகிறது. இங்கே படைப்பவன் வேறு, படைப்பு வேறு அல்ல. உபநிடதங்கள் சொல்வது போல, எதிலிருந்து அனைத்தும் பிறக்கின்றனவோ, எதனால் வாழ்கின்றனவோ, எதில் மீண்டும் மறைகின்றனவோ — அதுவே உண்மை.

நவீன இயற்பியலில் பேசப்படும் ‘Oscillating Universe’ அல்லது சுழற்சிமுறை பிரபஞ்சக் கோட்பாடு, விஷ்ணுவின் சுவாசத்தோடு வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்துப்போகிறது. பிரபஞ்சம் விரிவடைவதைச் சுவாசம் வெளியே வருவதோடும், அது மீண்டும் சுருங்குவதைச் சுவாசம் உள்ளே இழுக்கப்படுவதோடும் ஒப்பிடலாம். இது அறிவியல் புராணத்தை நிரூபிக்கிறது என்பதல்ல, மாறாக மனிதச் சிந்தனை வெவ்வேறு காலங்களில் ஒரே மர்மத்தைத் தன் மொழியில் புரிந்துகொள்ள முயன்றிருக்கிறது என்பதையே காட்டுகிறது.

இதன் ஆகச்சிறந்த தத்துவ விளைவு என்னவென்றால், நாம் “நேரத்தில்” வாழவில்லை; நாம் ஒரு “சுவாசத்தில்” வாழ்கிறோம். நமக்குக் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தெரிவது அந்த மகா சுவாசத்தின் ஒரு சில விநாடிகளாக இருக்கலாம். நாம் காலத்திற்குள் இருக்கும் சிறு உயிர்கள் அல்ல; காலம் என்ற அலைக்குள் தோன்றி மறையும் அலை நுரைகள் மட்டுமே. பகவத் கீதையில் கண்ணன் “காலோ அஸ்மி” (நானே காலம்) என்று கூறும்போது, காலம் என்பது கடவுளின் ஒரு பண்பு அல்ல, அது கடவுளின் ஒரு வடிவம் என்பது தெளிவாகிறது.

மகாவிஷ்ணுவின் சுவாசம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி: பிரபஞ்சம் உருவாக்கப்படவில்லை, அது வெளிப்பட்டது. அது அழிக்கப்படவில்லை, அது ஒடுங்குகிறது. காலம் ஓடவில்லை, அது சுவாசிக்கிறது. அவர் மூச்சை வெளியே விட்டார் — பிரபஞ்சம் பிறந்தது; அவர் மூச்சை உள்ளே இழுத்தார் — பிரபஞ்சம் அமைதியானது. இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் நாம் “வரலாறு” என்று அழைக்கும் ஒன்று மிகச் சிறிய தாளக்கட்டாக நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நாம் அந்தப் பெருமூச்சின் துகள் என்பதை உணர்வது தத்துவத்தின் உச்சம்.

–

இந்தச் சங்கிலித் தொடர் சிந்தனையின் இறுதிப் புள்ளியாக நாம் காண்பது, இந்த மகா சுவாசத்தின் ‘சாட்சி’ யார் என்பதுதான். பிரபஞ்சம் விரியும்போதும் சுருங்கும்போதும் மாறாமல் இருப்பது எதுவோ, அதுவே அதன் மையம். விஷ்ணுவின் சுவாசத்திற்கும், ஓர் எளிய மனிதனின் சுவாசத்திற்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய தத்துவப் பாலம் இருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொரு முறை மூச்சை உள்ளே இழுக்கும்போதும் ஒரு பிரபஞ்சம் நமக்குள் உருவாகிறது; வெளியே விடும்போது அது ஒடுங்குகிறது. மைக்ரோ, மேக்ரோ நிலைகளுக்கு இடையே இருக்கும் இந்த ஒற்றுமை, “அண்டத்தில் உள்ளதுதான் பிண்டத்திலும் உள்ளது” என்ற உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது.

காலம் என்பது வெறும் புறநிலை சார்ந்த நிகழ்வு மட்டுமல்ல, அது நம் அகத்தின் ஓர் உணர்வு என்பதும் புலனாகிறது. மகாவிஷ்ணுவின் சுவாசம் முடிவில்லாதது என்றால், அந்த சுவாசத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் ‘பேருணர்வு’ (Pure Consciousness) எது? விஷ்ணு என்பவர் வெறும் உருவகம் அல்ல; அந்தப் பேருணர்வின் வடிவம். காலம் தோன்றுவதும் மறைவதும் அந்த உணர்வின் மடியில். எனவே, நாம் காலத்தைக் கடக்க வேண்டுமெனில், காலத்தின் ஓட்டத்தைக் கவனிக்காமல், அந்த ஓட்டத்திற்கு ஆதாரமாக இருக்கும் சுவாசத்தின் தாளத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்.

வரலாறு, அறிவியல், தத்துவம் என அனைத்தும் அந்த இரண்டு மூச்சுகளுக்கு இடையே நடக்கும் ஒரு சிறு நாடகம். ஆனால், அந்த நாடகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சாட்சிக்கு மரணமில்லை. மகாவிஷ்ணுவின் சுவாசம் நமக்குச் சொல்லும் இறுதி ரகசியம் இதுதான்: நாம் வெறும் அலை நுரைகள் மட்டுமல்ல, நாம் அந்த அலையை உருவாக்கும் கடலின் ஒரு பகுதியும்கூட. காலம் என்ற சுவாசத்தை ஆழமாக கவனிப்பவன், காலத்தையே வென்று விடுகிறான். அவன் சுவாசத்திற்குள் இருக்கும் நிசப்தத்தை அடையும்போது, மகாவிஷ்ணுவின் பேரமைதியைத் தானும் அடைகிறான்.