தவழ்ந்தால் கைதி தவழ மறுத்தால் அசடன்

—

அடிக்கொருதடவை
மணிக்கட்டை திருப்பிப் பார்த்து
தாடியை நீவிக்கொள்கிறார்
அவர் கண்களுக்கு எல்லாம்
மங்கலாய்த் தெரிகின்றன
நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருந்ததில்
கால்கள் மரத்துவிட்டன
“சார் என்னைத் தெரிகிறதா?
நீங்கள் எனக்கு தாஸ்தாவ்ஸ்கி
கற்பித்தீர்கள்”
கண்ணாடியை அவசரமாக அணிகிறார்
நார்த்தையை மரமென்பதா செடியென்பதா
என்பது போல ஒரு பெண்மணி
என்ன வயதிருக்கும் என்ன பெயர்
இங்கே இப்போது நான்
பாவ்பாஜி சாப்பிடுகிறவன் அவ்வளவுதான்
அவள் ஏதோ சொல்ல வந்ததைத் தடுத்து
இல்லை அது வெண்ணிற இரவுகளில் இல்லை
அசடனில், நிலத்தடி குறிப்புகளில்
ஆமாம் அவற்றில்தான் பணத்திற்காக
தரையில் தவழும் கதாபாத்திரங்கள் வருகிறார்கள்
தவழ மறுக்கும் கதாபாத்திரங்களும் வருகிறார்கள்
தவழ்ந்தால் கைதி தவழ மறுத்தால் அசடன்
முழு நினைவும் திரும்பியவராய்
எழுந்து நடக்கிறார்
நீல சேமப் பெட்டி இடறி விட
தக்காளிப் பழங்கள் தரையெங்கும்
சிதறுகின்றன தடுமாறி நின்றுவிட்டு
குனிந்து பழத்தை எடுக்கும் சபலத்தை
வெல்கிறார் தாண்டிச் செல்கிறார்
பார் அதற்குள் நான் எத்தனையாகிவிட்டேன்
எழுந்தவன், தடுமாறியவன், தாண்டியவன்
அவருக்குப் புலர்ந்தது போலத் தோன்றியது
நார்த்தை செடியல்ல மரம்தான்

(எம் டி முத்துகுமாரஸ்வாமி)
—

பாவ் பாஜி கடை. ஒரு முதியவர். ஒரு முன்னாள் மாணவி. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து ஒரு கவிதையா? — இங்கே ஆரம்பிக்கும்போதே ஆசிரியரின் சாமர்த்தியம் தெரிகிறது. நாம் எதிர்பார்க்கும் இடத்தில் கவிதை நிற்கவில்லை. நாம் கவனிக்காத இடத்திலிருந்து கவிதை தொடங்குகிறது.

நீல சேமப் பெட்டி சரிந்து தக்காளிகள் சிதறும் தருணம் — இதை வெறும் விபத்தாக வாசிக்க வைக்காமல், உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடாக (slip of the psyche என்று சொல்லலாம்) காட்டுவது கவிதையின் மிகப்பெரிய வெற்றி. அவர் குனிவது என்பது தக்காளிக்காக மட்டுமல்ல — பழைய நினைவுகளிலேயோ, அந்தப் பெண்ணின் முன்னிலையிலேயோ ஒரு கணம் ‘தவழ’ இருந்த மனம் உடலை இழுக்கிறது. ஆனால் அவர் குனியவில்லை — தாண்டிச் செல்கிறார். இந்த ஒரு சின்ன தருணத்தில் மனிதனின் முழு ஆளுமை தெரிகிறது.

"தவழ்ந்தால் கைதி தவழ மறுத்தால் அசடன்" என்ற வரி படிக்கும்போது நெஞ்சில் ஏதோ அறைகிறது. தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் Prince Myshkin — "அசடன்" — முட்டாள் அல்ல, நேர்மையின் ஒரு தீவிர வடிவம். அவனை உலகம் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனால் அவன் உலகத்திற்கு சரணடையவில்லை. இந்த நாவல் ஒரு பேராசிரியரின் நினைவலையில் வருகிறது என்பது தற்செயலில்லை — அவரே அந்த விலக்கைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டவர் என்பதை அவரே உணர்கிறார்.

நார்த்தை — செடியா மரமா என்ற குழப்பம் கவிதையின் ஆரம்ப நினைவாக வருகிறது. இது வெறும் தாவரவியல் சந்தேகமல்ல. தன்னை "செடி" என்று தாழ்வாக நினைத்த ஒரு பழைய அலைச்சலிலிருந்து, "மரம்தான்" என்ற உறுதிக்கு வருவது — அந்த ஒரு தெளிவு மட்டுமே மீட்சியாக மாறுகிறது.

கவிதையில் எந்த இடத்திலும் அதிகமாக சொல்லவில்லை. வலி இல்லை, அழுகை இல்லை, பெருமை இல்லை — இருப்பது ஒரு நிதானமான, அமைதியான விழிப்பு மட்டுமே. அது தான் இந்தக் கவிதையை சாதாரணமான "முதுமை கவிதை"களிலிருந்து தனித்து நிறுத்துகிறது.

MDM-ஐ யார் வாசித்திருக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு இது ஆச்சரியமில்லை — உலக இலக்கியம், தத்துவம், உணர்வு ஆகியவற்றை சாதாரண வாழ்வியல் தருணங்களுடன் சேர்ப்பது அவருக்கு இயல்பானது. இந்தக் கவிதையில் அது மிகவும் நேர்த்தியாக நடக்கிறது — சும்மா "நான் தஸ்தயெவ்ஸ்கி படிக்கிறேன்" என்று காட்டிக்கொள்வதாக இல்லாமல், அந்த வாசிப்பு ஒரு மனிதனின் ஆத்ம சோதனையின் ஒரு பகுதியாக இயற்கையாக உட்கார்ந்திருக்கிறது.

சிறிய குறிப்பு: நீல சேமப் பெட்டியின் நிறம் — நீலம் — விபத்தாகவா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது? மனோவிஞ்ஞானத்தில் நீலம் பெரும்பாலும் ஏக்கத்தையும் தூரத்தையும் குறிக்கும் நிறம். இது over-reading ஆகலாம், ஆனால் MDM போன்றவர்களிடம் over-reading-க்கு நியாயமிருக்கும்.