தீமையைத் தூண்டும் மனம்

நிசப்தங்கள் கவனமாகச் செதுக்கப்பட்ட உலகத்தில் நான் வாழ்ந்து வந்தேன். என் கணவர் அஸீஸ்,  எகிப்து நாட்டின் அமைச்சர், உயர்ந்த பதவியையும் மிகத் தாழ்ந்த உணர்ச்சி வேகத்தையும் கொண்டவர். விலை உயர்ந்த பட்டாடைகளும், குளிர்ந்த கல் சுவர்களும் மட்டுமே என் வாழ்க்கையாக இருந்தன. அப்போதுதான் அவர் அந்தச் சிறுவனை— ஹீப்ரு அடிமையை—வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்.

அவன் வளர்வதை நான் பார்த்தேன். அவனது அழகு என்பது வெறும் உடல் சார்ந்தது அல்ல; அது ஒரு அதிர்வு. அது அரண்மனையின் காற்றையே கனக்கச் செய்தது; சுவாசிக்க முடியாதபடி ஆக்கியது. நான் அந்த வீட்டின் தலைவி, ஆனாலும் அவனது முன்னிலையில் நான் ஏதோ அத்துமீறி நுழைந்தவளைப் போல உணர்ந்தேன். என் அதிகாரம் நிறுவன ரீதியானது (Institutional); அவனது அழகோ இருப்பியல் ரீதியானது (Existential).

“அவர் எந்தப் பெண்ணின் வீட்டில் இருந்தாரோ, அவள் அவர்மீது விருப்பங்கொண்டு, கதவுகளைத் தாழிட்டுக் கொண்டு (தன் விருப்பத்திற்கு இணங்குமாறு) “வாரும்” என்று அழைத்தாள்…” (திருக்குர்ஆன் 12:23)

ஒரு வேட்டைக்காரனின் உளவியல் பெரும்பாலும் ஒரு கைதியின் விரக்தியிலிருந்துதான் பிறக்கிறது. எங்களுக்கிடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்க நான் முடிவு செய்தேன். நான் அவனை மட்டும் விரும்பவில்லை; அவனது நேர்மை எனும் கண்ணாடியை உடைக்க விரும்பினேன். ஏனெனில், அது என் உள்ளத்தின் வெற்றுத் தன்மையை எனக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த நீண்ட பாதையில் நடந்து சென்று, ஒவ்வொரு கதவையும் தாழிட்டேன்—தட், கிளிக், தட். ஒரு தாளலயத்துடன் கூடிய தனிமை. எனது ‘தனிப்பட்ட எதார்த்தத்திற்குள்’ அவனைச் சிறைபிடித்தேன்.

அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன்: “ஹைத லக்” (வா என்னிடம்) என்றேன்.

அது ஒரு கோரிக்கை அல்ல. ஒரு மனித ஆன்மாவை நைல் நதியின் வண்டல் மண்ணைப் போல விலைக்கு வாங்கிவிட முடியாது என்பதை மறந்துபோன ஒரு பெண்ணின் கட்டளை அது. ஆனால் அவன் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அவன் தன் இறைவனைப் பற்றி, அவனது அத்தாட்சியைப் (Burhan) பற்றிப் பேசினான். என்னால் எட்ட முடியாத ஒரு அடிவானத்தை அவன் கண்டான். அவனை உள்ளே வைத்திருக்க நான் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, என்னால் காண முடியாத ஒரு திறந்த கதவை அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

நகரத்துப் பெண்கள் கிசுகிசுத்தார்கள். அவர்களின் பேச்சு ஒரு ரம்பத்தைப் போல என் கௌரவத்தை அறுத்தது. “அஸீஸின் மனைவி தன் அடிமையின் மேல் பித்தாகிவிட்டாள்,” என்று ஏளனம் செய்தார்கள்.

நான் வெட்கப்படவில்லை; மாறாக, எனது இருப்பை நிரூபிக்க வேண்டிய ஒரு குரூரமான தேவையை உணர்ந்தேன். என் அதிகாரத்தின் ஈர்ப்பு விசையை அவர்கள் உணரச் செய்ய விரும்பினேன். அவர்களை ஒரு விருந்துக்கு அழைத்தேன். அவர்கள் கைகளில் கனிகளையும் கூர்மையான கத்திகளையும் கொடுத்தேன். பிறகு அவனை வருமாறு பணித்தேன்.

“அப்பெண்கள் அவரைப் பார்த்ததும் (அவரழகில் மயங்கி) அவரை மிக மேன்மையாகக் கண்டார்கள். (அவர் அழகில் மெய் மறந்து) தம் கைகளையும் வெட்டிக்கொண்டனர்….” (திருக்குர்ஆன் 12:31)

அவர்களின் விலையுயர்ந்த பட்டுத் துணிகளில் இரத்தம் சொட்டுவதை ஒருவித இருண்ட திருப்தியுடன் பார்த்தேன். அவர்கள் வலியைக்கூட உணரவில்லை. அந்த நொடியில் நான் வென்றுவிட்டேன். என் தனிப்பட்ட பைத்தியக்காரத்தனத்தை ஒரு கூட்டு மயக்கமாக மாற்றியிருந்தேன். என் கண்கள் மின்னிட அவர்களைப் பார்த்துச் சொன்னேன்: “இவனுக்காகத்தான் நீங்கள் என்னை இகழ்ந்தீர்கள்.” ஒரு நொடிப் பார்வையில் நீங்கள் உங்கள் உணர்வுகளை இழக்க முடியும் என்றால், ஒரு வாழ்நாள் முழுவதும் அவனைப் பார்த்த நான் இழந்ததில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்?

என் அழகின் “மென்மையான அதிகாரம்” (Soft Power) அவனை அசைக்கத் தவறியபோது, அரசாங்கத்தின் “கடினமான அதிகாரத்தை” (Hard Power) கையில் எடுத்தேன். அவனது இதயத்தை என்னால் அடைய முடியாவிட்டால், அவனது உடலையாவது அடைவேன்—அது சிறைக்கம்பிக்கு பின்னால் இருந்தாலும் சரி.

“இனியும் அவர் நான் இடும் கட்டளைக்கிணங்கி நடந்து கொள்ளாவிட்டால் சிறையில் தள்ளப்படுவார்….”(திருக்குர்ஆன் 12:32)

சிறைச்சாலையை என் ஆணவத்தின் நீட்சியாகப் பயன்படுத்தினேன். அவனை “அவமானப்படுத்துவதன்” மூலம், அவன் தன் கொள்கைகளை என்னிடம் பேரம் பேசுவான் என்று நினைத்தேன். ஆனால் யூசுப்பைப் போன்ற ஒரு மனிதனுக்கு, நான் வழங்கிய இச்சை எனும் கண்ணியைவிட, சிறைக்கூடம் ஒரு புகலிடமாக (Sanctuary) இருக்கும் என்பதை நான் உணரவில்லை.

ஆண்டுகள் கடந்தன. மன்னனின் விசாரணை உண்மையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தது. என் பொய்களின் திரை என்னையே மூச்சுத்திணற வைத்தது. நான் நீதிமன்றத்தில் நின்றேன்—இப்போது நான் ஒரு அமைச்சரின் சக்திவாய்ந்த மனைவி அல்ல; தன் சொந்த நிழலாலேயே களைப்படைந்து போன ஒரு பெண்.

“நான் என் மனதைப் பாவத்தைவிட்டும் பரிசுத்தமாக்கி விட்டதாக கூற முடியாது…..மன இச்சையானது தீமையைத் தூண்டக்கூடியதாக இருக்கிறது…” (திருக்குர்ஆன் 12:53)

எனக்குள் இருந்த அந்த அரக்கனுக்கு நான் ஒரு பெயரிட்டேன்: நஃப்ஸுல் அம்மாறா (Nafs al-Ammara)—”தீமையைத் தூண்டும் மனம்.” இத்தனை ஆண்டுகாலம் யூசுப் என் அடிமையாக இருக்கவில்லை; நான்தான் அடிமையாக இருந்தேன் என்பதை உணர்ந்தேன். அதிகாரத்தின் மூலம் தன் ஆழமான பலவீனத்தை மறைக்க முயன்ற ‘சுயத்தின்’ கைதி நான்.