Tag Archives: புல்

மழையிடம் தோற்காதிரு

கென்ஜி மியாசவா நூற்றாண்டு ஞாபகார்த்த அஞ்சல் தலை

கென்ஜி மியாசவா நூற்றாண்டு ஞாபகார்த்த அஞ்சல் தலை

வேளாண் பொருளியலாளர், மண்ணியல் நிபுணர், பௌத்த சிந்தனையாளர், குழந்தைகள் இலக்கியவாதி, கவிஞர் – இவையனைத்துமாய் இருந்தார் மியாசாவா கென்ஜி. (1896-1933) அடகுத் தொழில் செய்து வசதியாக வாழ்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர், எனினும் விவசாயிகளைச் சுரண்டும் தொழில் என்னும் வெறுப்பு அவருக்கு இருந்தது. இவ்வெறுப்பு அவருக்கு கடைசி வரை இருந்தது. பாரம்பரிய Pure Land பௌத்த குடும்பத்தில் பிறந்த மியாசாவா லோட்டஸ் சூத்ராவால் கவரப்பட்டு நிசிரேன் பௌத்தத்தை தழுவிய போது அவருக்கும் அவர் தந்தைக்கும் இருந்த கருத்து வேறுபாடு உச்சத்தை எட்டியது. ”தனக்கு குடும்பச் சொத்து வேண்டாம்” என்று எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு பிறந்த ஊரை விட்டு டோக்கியோவுக்கு சென்றடைந்தார். அங்கு நிசிரேன் பௌத்தத்துக்கு மக்களை கொள்கை மாற்றம் (“ஷாகுபுகு”) செய்வதில் ஈடுபட்டார். அவர் சார்ந்திருந்த நிசிரேன் பௌத்த இயக்கம் தேசிய வாத இயக்கமாக மாறிக் கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் “தேசிய வாத எண்ணங்களுக்கு நான் ஆதரவாளன் இல்லை” என்று அறிவித்தார். கடும் நிமோனியா நோய் வந்து அவதிப்பட்ட போது தன் சொந்த ஊருக்கு திரும்பினார். அவர் இறந்து விடுவார் என்று எல்லோருக்கும் ஒரு கட்டத்தில் தோன்றியது. ஆனால் உயிர் பிழைத்தார். பிறகு சொந்த ஊரில் இருந்த வேளாண் கல்லூரியில் ஆசிரியராக வேலை செய்தார். அந்த கால கட்டத்தில் விவசாயிகள் சங்கம் ஒன்று துவக்கினார். இயற்கை விவசாய முறைகளைப் பின்பற்றி மகசூலைப் பெருக்கும் வழிமுறைகளைப் பரிந்துரைத்தார். ஏழை, எளிய விவசாயிகளுக்கு மேற்கத்திய இசை, இலக்கியம் – ஆகியவற்றை அறிமுகப்படுத்தினார். ஜப்பானில் ராணுவ ஆட்சி அமைந்த போது மியாசாவாவின் விவசாயிகள் சங்கம் கலைக்கப்பட்டது. மியாசாவாவை நிமோனியா மீண்டும் தாக்கியது. உடல் மெலிந்த நாட்களிலும் வாழ்நாள் முழுதும் சைவ உணவு உட்கொள்ளும் விரதத்தை கைவிடவில்லை. ஒருமுறை அவருக்கு தெரியாமல் அவரை யாரோ மீன் குடலை சாப்பிட வைத்ததை அறிந்த போது உரத்த குரலில் அவர் ஓலமிட்டு அழுதிருக்கிறார். அதிசயமாக ஒரு நாள் அவர் புத்துணர்ச்சி பெற்று நோயிலிருந்து மீண்டதான உணர்வு வந்த போது தன் வீட்டு பால்கனியிலிருந்து வீதியில் சென்ற ஷிண்டோ ஊர்வலமொன்றைக் கண்டு களித்தார் ; பின்னர் ஒரு விவசாயிகள் குழுவொன்று அவரை வந்து சந்திக்க வந்தது. விவசாயிகளுடன்  நெடுநேரம் உரையாடினார். அடுத்த நாள் காலை மியாசாவா உறக்கத்தில் இருந்து எழுந்திருக்கவேயில்லை.

மியாசாவாவின் இலக்கியப் படைப்புகள் அவரின் இறப்புக்குப் பிறகு மிகவும் பிரசித்தமாயின. குழந்தைகளுக்கான கதைகள் பல எழுதியிருக்கிறார். அவரின் மறைவுக்குப் பிறகு அவர் எழுதிய ஒரு டயரி கிடைத்தது. அதன் எல்லா பக்கங்களையும் நிசிரேன் பௌத்தத்தின் மூல மந்திரத்தால் (”நமு ம்யோஹோ ரெங்கே க்யோ” – காண்க : லோட்டஸ் சூத்ரா – ஓர் அறிமுகம்  ) நிரப்பியிருந்தார். டயரியின் நடுப் பக்கங்களில் அழகான, தெளிவான, தடித்த எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டிருந்த “Ame ni mo Makezu” என்ற கவிதை காணப்பட்டது. மியாசாவாவின் வியாதிக்காலங்களில் அது எழுதப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு வியாதிக்காரனின் சோகமோ துக்கமோ கவிதையில் இல்லை. தனிப்பட்ட இலட்சியத்தின் வரிசை அந்த கவிதை. “நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன்” போன்ற வரிகள் வரும் பாரதியின் கவிதைகளை நமக்கு ஞாபகப்படுத்தும் இக்கவிதையின் பௌத்த தரிசனம் மிக அழகானது. நவீன காலத்தில் பௌத்த அடிப்படைகளை கடைப்பிடிக்கும் வழிமுறையை தெள்ளத் தெளிவாகப் பேசுகிறது இக்கவிதை. அவரின் மிகப்பிரபலமான இக்கவிதை ஜப்பானில் குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகிறது.

+++++

மழையிடம் தோற்காதிரு
========================

மழையிடம் தோற்காமல்
சுழற்காற்றிடம் தோற்காமல்
பனியிடமும் கோடையின் உஷ்ணத்திடமும் தோற்காமல்
வலுவான உடலுடன்
விருப்பங்களின் பிணைப்புக்காளாகாமல்
யாரையும் பாதிப்புக்குள்ளாக்காமல்
எப்போதும் புன்னகைத்தவாறு
தினம் நான்கு சிறு கிண்ணம் நிறைய சோறும்
மிசோவும் சிறிது காய்கறிகளும் என உண்ணல்
அனைத்திலும்
உன்னை இறுதியாகவும் மற்றோரை முதலிலும் வைத்தெண்ணுதல்
பார்த்தல் கவனித்தல் புரிந்து கொள்தல்
மறக்காதிருத்தல்
மூங்கிற்வயற் காட்டின் நிழலில்
ஒரு சிறு ஓலைக் குடிசையில் வசித்தல்
கிழக்கில் ஒரு நோய்ப்பட்ட குழந்தை இருந்தால்
சென்று சிகிச்சை புரிதல்
மேற்கில் களைப்படைந்ததொரு தாயார் இருந்தால்
சென்று அவளின் நெற்கதிர்க்கட்டைக்கு தோள் கொடுத்தல்
தெற்கில் மரணத்திற்கு மிக அண்மையில் யாரேனும் இருந்தால்
சென்று பயப்படாதிருக்குமாறு அறிவுறுத்தல்
வடக்கில் சண்டையோ வழக்காடோ நிகழ்ந்தால்
சென்று வீணடிக்கும் அம்சங்களை விட்டுத்தள்ளுமாறு இறைஞ்சுதல்
வறட்சியின் போது கருணைக் கண்ணீர் வார்த்தல்
கோடை குளிராயிருக்கும் போது வருத்தத்தில் அலைந்து திரிதல்
ஒன்றுமில்லாதவன் என்று எல்லோராலும் அழைக்கப்படுதல்
புகழப்படாமல்
இகழப்படாமல்
இவ்வாறிருத்தலே
நானிருக்க விழைவது

+++++

பௌத்த குட்டிக் கதை வடிவம். பௌத்த தொன்மங்களில் வரும் டிராகன் பாத்திரம். படிமங்கள் கலந்து கவித்துவத்துடன் சொல்லப்பட்ட கதை – “ட்ராகனும் கவிஞனும்”. கவிதைக்கும் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வுக்குமான (Cosmic Awareness) தொடர்பை விளக்கும் கதை இது. கவிதை வெளிப்படுத்தும் உத்வேகம் பிரபஞ்சத்தின் நீட்சியாக கவிஞனின் உள்ளுணர்விலிருந்து எழுகிறது என்ற கருத்தை இக்கதையில் முன் வைக்கிறார் மியாசாவா. இவ்வுலகமும் உலகில் இருப்பவைகளும் காலங்களினூடே மாறிய வண்ணம் இருக்கின்றன.  மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இப்பிரபஞ்சம், கென்ஜியின் பார்வையில், திசையும் நோக்கும் கொண்டதாய் இருக்கிறது ; மாற்றம் நன்மையை நோக்கியதாய் அமைகிறது. பிரபஞ்ச மனதின் எண்ணங்களைப் பாடும் கவிஞன் முன்னேற்றத்திற்கான குறியீடுகளையே பதிவு செய்கிறான்.

+++++

ட்ராகனும் கவிஞனும்

அலை உயர்வின் காரணமாக குகைக்குள் எழுந்த நீர் மட்டத்துக்கு மேல் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டது சனாடா என்ற பெயர் கொண்ட அந்த ட்ராகன். குகையின் சிறு துளைவாயில் வழியாக உள் நுழைந்து ஒளிர்ந்த காலைச் சூரியன், அடிக்கடலின் மேல் இருந்த பாறைகளின் கரடுமுரடான பரப்பை பிரகாசப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. சிவப்பும் வெளுப்புமாய் பாறைகளில் ஆங்காங்கே ஒட்டிக் கொண்டிருந்த பிராணிகள் காணக் கூடியதாய் இருந்தன.

நீல நிற, குழம்பிய நீரை சோம்பற் பார்வை பார்த்தது ட்ராகன். குகை வாயிலின் வழியே மினுமினுக்கும் கடலையும் கடல் விளிம்பில் சூரியக்கடவுளின் இருக்கையான தகதகக்கும் மஞ்சள் ஒளிப்பந்தையும் பார்த்தது.

“நான் கட்டற்று இருந்திருந்தால், கடலுக்கப்பால் நீந்திச் சென்றிருப்பேன். நீல வானத்தின் மேல் பறந்திருப்பேன். என் தீப்பந்த சுவாசத்தினால் கரு மேகங்களை இயக்கத்திற்குள்ளாக்கியிருப்பேன்.

ஆனால் நான் இங்கு சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். குகையிலிருந்து கடலுக்கு இட்டுச் செல்லும் சிறு கீரலான துளை வாயில் குகைக்கு அப்பாலிருப்பவற்றின் சிறு துணுக்கை மட்டும் என் பார்வைக்களிக்கிறது. புனிதமான ட்ராகன் ராஜாவே! நான் செய்த குற்றங்களுக்காக என்னை மன்னித்தருள வேண்டும். இந்த சாபத்திலிருந்து என்னை விடுவியுங்கள்”

துயரம் தோய்ந்த முகத்துடன் சனாடா தன் பார்வையை குகையின் உட்புறத்துக்கு திருப்பிக் கொண்டது. நீரில் மூழ்கியிருந்த வாலில் படிந்த சூரிய ஒளியை பிரதிபலித்த அதன் கண்களில் நீலமும் வெண்மையும் மின்னின. திடீரென ஒர் இளைஞனின் குரல் குகைக்கு வெளியிருந்து கேட்டது. அது யாருடைய குரல்?.

“மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய சனாடா, காலைச் சூரியனின் கட்டளைப்படி உன்னுடைய மன்னிப்பை கோரி நான் இங்கு வந்துள்ளேன்”

நன்கு உடையணிந்த ஓர் இளைஞன், கழுத்தில் நகை அணிந்து, கரத்தில் வாளேயேந்தி குகைக்கு வெளியே இருந்த பாசியால் மூடிய பாறை மேல் அமர்ந்திருந்தான்.

“என்னுடைய மன்னிப்பை ஏன் வேண்டுகிறாய்?”

”அன்புள்ள ட்ராகனே, நேற்று நான் ஒரு கவிதைப் போட்டியில் பங்கு கொண்டேன். எல்லோரும் என்னைப் புகழ்ந்து தள்ளினர். எல்லா கவிஞர்களையும் விட அதிக கீர்த்தி பெற்றவரான அல்டா தன் இருக்கையிலிருந்து இறங்கி, தலை தாழ்த்தி என்னை வணங்கி தன் இருக்கையில் அமருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். விருதுகளை வழங்கி என்னை பெருமைப் படுத்தினார். என்னைப் புகழ்ந்து நான்கடி கவிதை படித்து விட்டு கிழக்கில் இருக்கும் ஒரு பனிமலையின் அடிவாரத்திற்குச் சென்று ஓய்வு பெற்றார். நான் இயற்றிய கவிதையின் அழகை நினைத்து நான் மதுவருந்தியவன் போல் போதை வயப்பட்டு நின்றேன். எல்லா திசைகளிலிருந்தும் என் மேல் விழுந்த புகழுரைகளின், மலர்கொத்துகளின் மழையில் நனையும் உணர்வில்லாமல் இருந்தேன்.

ஆனால் இரவு நேரம், எனக்கு விருந்தளித்தவரின் வீட்டிலிருந்து நீங்கி ஜொலிக்கும் பனி படிந்த புற்களின் மேல் நடந்து என் ஏழை அன்னையின் வீட்டை நோக்கி நான் சென்று கொண்டிருந்த போது நிலா தெய்வத்தின் இருக்கை மேகங்களால் சூழப்பட்டு அந்தகாரம் கவிந்தது. நான் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்ட போது மிருடா காட்டில் இருந்து கனிவான ஒரு குரல் கேட்டது.

“இளம் சுரதத்தன் குகையில் சிறைப்பட்டிருக்கும் பழைய ட்ராகன் சனாடாவிடமிருந்து ஒரு பாடலைக் கவர்ந்து கொண்டான். இன்று கவிதைப் போட்டியில் அந்த கவிதையைப் பயன் படுத்தி போட்டியில் வென்று, முதிய கவி அல்டாவை கிழக்கிலிருக்கும் பனிமலை அடிவாரத்துக்கு துரத்தியடித்தான்”

திடீரென என் கால்கள் நடுங்கின. என்னால் நடக்க முடியவில்லை. இரவு முழுதும் புற்களின் மேல் உட்கார்ந்திருந்தேன். குழப்பத்தில் என் தலை சுற்றியது. அங்கே உட்கார்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, இந்த குகைக்கு மேலிருக்கும் குன்றின் உச்சிக்கு நான் அடிக்கடி வந்தது என் நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது குன்றின் குகைக்குள் நீ இருக்கிறாய் என்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை. களைப்பை போக்கிக் கொள்ள நான் அங்கு வந்து பலமுறை உறங்கியிருக்கிறேன். அப்படி தூங்கிக் கொண்டிருந்த, மப்பும் மந்தாரமுமான  ஓர் மதியத்தில் அக்கவிதையை நான் கேட்டிருக்கக் கூடும். பெருமதிப்பு மிக்க சனாடா! என் தலை மேல் சாம்பலை தூவிக் கொண்டு, நகர சதுக்கத்தில் நான் உன்னிடமும் அனைத்து மக்களிடமும் பொது மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்வேன்

என் குருவே, அற்புதமான பாடலைப் புனைந்த நீவிர் என்னை மன்னித்தருள்வீரா?”

“தனிமையை நோக்கி செல்லுமுன் உன்னைப் புகழ்ந்து அல்டா பாடிய செய்யுளின் வரிகளை எனக்குச் சொல்வாயா?”

”நேற்று எனக்கு நிகழ்ந்தவற்றை எண்ணி நான் மிகவும் குழம்பியிருக்கிறேன். அல்டா சொன்ன செய்யுள் வரிக்கு வரி எனக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. அவர் சொன்னது இப்படி போகும் :

“காற்று பாடி முடித்தவுடன், மேகங்கள் எதிரொலித்தன ; அலைகள் ஆமோதித்தன. பிறகு நீ பாடினாய். சுரதத்தா, நாளைய உலகுக்கான உண்மையை, அழகியலை உன் மனக்கண்ணில் வடிக்கும் தூதுவன் நீ. உன் பாடலைக் கேட்ட பிறகே நட்சத்திரங்கள் விரும்பி, நிலம் தன்னைத்தானே வடிவமைத்துக் கொள்ளும். சுரதத்தா, நீ ஒரு சிற்பி”

“மதிப்பு வாய்ந்த கவி அல்டா எங்கிருந்தாலும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கட்டும். சுரதத்தா, அந்தப் பாட்டு எனக்கும் சொந்தம் ; உனக்கும் சொந்தம். என் குகைக்கு மேலிருக்கும் குன்றின் உச்சியில் இளைப்பாறும் போது தான் இப்பாடலை நீ கேட்டாயென நம்புகிறாயா, சுரதத்தா?

அந்த சமயம் நான் காற்றாகவும் மேகங்களாகவும் இருந்தேன். நீயும் அந்த சமயம் காற்றாகவும் மேகங்களாகவும் இருந்தாய். கவி அல்டாவும் அதே சமயத்தில் தியானித்திருந்தால், அதே கவிதையை புனைந்திருக்கக்கூடும் ஆனால், சுரதத்தா, அல்டாவின் மொழி உன்னுடைய மொழியிலிருந்து மாறுபட்டிருக்கும் ; வேறு மாதிரி இருந்திருக்கும். உன்னுடைய மொழி என்னுடையதிலிருந்து மாறுபட்டிருக்கும். ஆகையால், அந்த கவிதை உன்னுடையதே!”“ட்ராகனே, அப்படியென்றால் நீ என்னை மன்னித்து விட்டாயா?”

“யார் யாரை மன்னிப்பது? நாம் எல்லாரும், ஒவ்வொருவரும், காற்று, மேகங்கள், மற்றும் நீர். சுரதத்தா, நான் மட்டும் இப்போது இந்த குகையிலிருந்து வெளிவர முடியுமானால், நீ என் உருவத்தைக் கண்டு பயப்படாமல் இருப்பாயானால், உன் தோளைத் தட்டி ஆறுதலளிப்பேன். குறைந்த பட்சம் சிறு அன்பளிப்பையாவது கொடுக்கிறேன். உன் கையை என்னை நோக்கி நீட்டு”

ட்ராகன் ஒரு சின்ன செம்முத்தை நீட்டியது. மகத்தான சக்தி புதைந்த தீ போல முத்து மின்னியது.

“கடலுக்குள் மூழ்கிய புனித சூத்ரங்களைத் தேடி நீ போகும் போது இம்முத்தை உன்னோடு கொண்டு செல்”

சுரதத்தா மண்டியிட்டு முத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். “அன்புள்ள ட்ராகனே, வெகு காலமாக இம்முத்தை நான் வேண்டினேன். உனக்கு எவ்விதம் நன்றி சொல்வதென்று தெரியவில்லை. ஏன் ராட்சத ட்ராகனான நீயே இந்த பாறைக் குகையை விட்டுச் செல்ல முடியாது?”

”சுரதத்தா, ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னால், பல்லாயிரக் கணக்கான வருடங்களுக்கு முன்னால், காற்றையும் மேகங்களையும் ஆள்பவனாக நான் இருந்தேன். ஒரு முறை என் பலத்தை நான் சோதித்துப் பார்க்க நினைத்தேன். அப்படி செய்யப் போக, மனித இனத்தின் பேரிழப்புக்கு காரணமாக நான் இருந்து விட்டேன். ட்ராகன் ராஜா என்னை இந்த குகைக்குள் அடைத்து, நூறாயிரம் வருடங்களுக்கு இங்கேயே இருக்குமாறு விதித்து விட்டார். இந்த குகைக்குள்ளிருந்து கொண்டே நிலத்துக்கும் கடலுக்கும் இடையிலான எல்லையை நான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் என் தவறுக்காக வருந்தி, ராஜாவின் மன்னிப்புக்காக காத்திருக்கிறேன்”

”ட்ராகனே, நான் கவனித்துக் கொள்ள என் அம்மா இன்னும் இருக்கிறாள். அவள் மறுபிறப்பெடுத்து சுவர்க்கத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கும் போது, நான் கடலுக்குள் சென்று சூத்ரங்களைத் தேடுவேன். அந்த நாள் வரும் வரை நீ இந்த குகைக்குள் காத்திருப்பாயா?”

”ஒரு ட்ராகனுக்கு ஆயிரம் மனித வருடங்கள் என்பது பத்து நாட்களை விட நீளமானதல்ல”

“அந்த நாள் வரும் வரை இம்முத்தை எனக்காக காப்பாற்றி வைத்திரு. நான் இங்கு தினம் வருவேன். வானத்தை உற்று நோக்குவேன். நீருக்குள் பார்வையிடுவேன். மேகங்களை கவனிப்பேன். அப்போது நீயும் நானும் புது உலகத்தின் சிருஷ்டி பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்போம்”

“இதை நீ செய்தால், இந்த முதிய ட்ராகனை மகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்குவாய்”

”சென்று வருகிறேன்”

“சென்று வா”

சந்தோஷமான இதயத்துடன் சுரதத்தன் பாறைகளின் மேல் தாவிச் சென்றான். சனாடா குகையின் மூலையில் நீருக்குள் தன்னை அமிழ்த்திக் கொண்டு பிராயச்சித்தப் பிரார்த்தனையை ஜபிக்கத் தொடங்கிற்று.

spring&asura

Advertisements

ஒரு நிலவைப் பார்த்து……

முதல் ஜென் போதனை : மலரை எடுத்தலும் பூடகப் புன்னகையும். புத்தர் எதுவும் பேசாமல் ஒரு தாமரை மலரை கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு புன்னகை புரிந்தார். அவர் சொல்ல வந்தது அங்கு குழுமியிருந்த ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் புத்தரை நோக்கி மறு புன்னகை புரிந்தார். புத்தர் அன்று சொல்ல வந்ததை புரிந்து கொண்டவர் மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் தான்.

முதல் ஜென் போதனை : மலரை எடுத்தலும் பூடகப் புன்னகையும்.
புத்தர் எதுவும் பேசாமல் ஒரு தாமரை மலரை கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு புன்னகை புரிந்தார். அவர் சொல்ல வந்தது அங்கு குழுமியிருந்த ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் புத்தரை நோக்கி மறு புன்னகை புரிந்தார். புத்தர் அன்று சொல்ல வந்ததை புரிந்து கொண்டவர் மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் தான்.

கோவன் (Koan) என்றால் ஒரு முரண்பாடான துணுக்குக் கதை அல்லது புதிர் அல்லது கூற்று. தர்க்கங்களின் போதாமையை செயல்விளக்கமளித்து அறிவொளியைத் தூண்டுவதற்கென ஜென் பௌத்தத்தில் கோவன்கள் பயன் படுத்தப்படுகின்றன. முரண்பாடு ஜென்னின் அங்கம். ஒரு முரண்பாடு வழக்கத்துக்கு மாறான திசையை நோக்கி  நம் மனதை செலுத்துகிறது. தர்க்க மனத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட உதவுகிறது. உள்ளுணர்வை விடுவிக்கிறது. தர்க்கஅறிவினால் பெறப்பட முடியாத வாய்மையைச் சுட்டுகிறது.

கோவன் பயிற்சிக்கு இலக்கியப் பயிற்சியே ஆதாரம். நேருக்கு நேர் நிகழும் உரையாடல்களை நன்கு திருத்தப்பட்ட வடிவில் சொற்சிக்கனத்தோடு சொல்லப்படும் இலக்கியக் கதை மரபில் இருந்து கோவன் வந்திருக்கலாம். பௌத்தத்துக்கு முன்னரான காலத்தில் சீனாவில் விளையாடப்பட்டு வந்த ஒரு வகை இலக்கிய விளையாட்டு வகையிலிருந்து சீன மொழியில் “gongan” எனப்படும் கோவன் வளர்ந்திருக்கலாம் என்றும் கருதுகின்றனர்.

++++++

ஜென் ஞானி ரியோகன் ஒரு மலையடிவாரத்தில் சிறு குடிசையொன்றில் எளிமையாக வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள் மாலை அவர் குடிசைக்குள் திருட வந்த ஒரு திருடன் திருடுவதற்கு ஒரு பொருளும் அங்கு இல்லாமல் இருப்பதைக் காண்கிறான். அதற்குள் ரியோகன் குடிசைக்கு திரும்பி விடுகிறார். “என்னைக் காண வெகு தூரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறாய் ; வெறுங்கையுடன் நீ திரும்பிச் செல்லக் கூடாது ; நான் அணிந்திருக்கும் உடைகளை என் பரிசாக எடுத்துச் செல்” என்று கூறித் தன் உடைகளைக் கழட்டி அத்திருடனிடம் கொடுக்கிறார். திருடன் ஒன்றும் புரியாமல் விழிக்கிறான். எனினும், தனக்கு அளிக்கப்பட்ட துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விடுகிறான். ரியோகன் அம்மணமாக குடிசைக்குள் அமர்ந்து வானில் இருந்த நிலவைப் பார்க்கிறார். பின்னர் தனக்குத் தானே சத்தம் போட்டு சொல்லிக் கொள்கிறார். ”அவனுக்கு இந்த அழகான நிலவை என்னால் தர முடியாமல் போனது”

The thief left it behind— The moon At the window.

The thief left it behind—
The moon
At the window.

+++++

“ஜென்” என்பது “சான்” என்னும் சீன மொழிச் சொல்லின் ஜப்பானிய உச்சரிப்பு. “சான்” என்பது “தியானம்” என்னும் சமஸ்கிருதச் சொல்லின் சீன மொழிபெயர்ப்பு. தியானத்தையும் உள்ளுணர்வையும் வலியுறுத்தும் ஜென் பௌத்தம் சடங்குகளுக்கும் ஆகம வாசிப்புக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் தருவதில்லை.

சோடோ ஜென் பௌத்தப் பிரிவின் நிறுவனர் பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த டோகென் (Dogen Zenji); கட்டுரையாளர் ; ஜென் கவிஞரும் கூட. அவரின் கோவன்கள் “ஷோபெகென்சோ” என்னும் நூலில் இருக்கின்றன. ரின்சாய் ஜென் பிரிவைப் போல் கோவன்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தராத சோடோ ஜென் பிரிவின் ஸ்தாபகராக இருந்தாலும் ஏறத்தாழ முன்னூறு ஜென் கோவன்களை டோகென் இயற்றியிருக்கிறார். அமர்ந்து கொண்டே புரியும் அமைதி தியானத்துக்கே (Zazen) அவர் நிறுவிய சோடோ ஜென் பிரிவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது.

 +++++

அமைதி தியானம்
மனதில் பிரதிபலிக்கும்
தெளிந்த  நிலவு
அசையா நீரைப் போல்.
நீரை உடைக்கும் அலைகளும்
ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும்

துளிக்குள் நிலவு
நனையா நிலவு
அழியா நீர்
ஓரங்குல
நீர்க்குட்டையில்
அகன்ற, பெரிய நிலா பிம்பம்
புல்லில் படிந்த
பனித்துளிக்குள்
முழு நிலவும்
மொத்த வானமும்

நிலையாமை
எதைப் போன்றதிந்த உலகு?
கொக்கொன்று அலகை அசைக்கையில்
உதிரும் ஒவ்வொரு பனித்துளியிலும்
பிரதிபலிக்கும் நிலவு

1-Zen1

+++++

தியானத்தின் அடிப்படையிலான ஜென் பௌத்த மரபை சீனாவில் பரப்பியவர் போதி தர்மர். இவர் தென்னிந்திய அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சில தொன்மங்களிலும், வேறு சிலவற்றில் பர்சிய மொழியொன்றைப் பேசும் மத்திய ஆசியாவிலிருந்தவர் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. சீனர்கள் “தமோ” என்று போதி தர்மரை குறிப்பார்கள். “தமோ” “தரும” என்பதின் மரூஉ. நான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சுமார் ஐம்பது வருடங்களாக சீனாவெங்கும் பயணம் செய்த போதிதர்மர் ஷாவோலின் மடாலயத்தை நிறுவி அங்கு தற்காப்புக் கலைகளை பயில்வித்ததோடல்லாமல் சீனர்களுக்கு தியானம் செய்யவும் சொல்லிக்கொடுத்தார். போதி தர்மரின் வாழ்க்கையை ஒட்டி பல்வேறு தொன்மங்கள் உலவி வருகின்றன. வரலாற்று பூர்வமான போதிதர்மரின் வாழ்க்கைத் தகவல்கள் மிகக் குறைவே. பௌத்த ஓவியங்களில் அவர் கர்ண கடூரமான பார்வை கொண்டவராகவும் அடர்த்தியான தாடியுள்ளவராகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார். போதி தர்ம இலக்கியங்களில் “நீலக் கண் காட்டுமிராண்டி” என்றும் அவர் வர்ணிக்கப்படுகிறார். (காண்க : ஒரு கை)

பிற மகாயான பௌத்தப் பிரிவுகளுக்கு இருப்பது போன்று ஜென் பௌத்தத்துக்கென்று பிரத்யேகமான ஆகமம் இல்லை. லோட்டஸ் சூத்ரா, பிரஜ்ன பாரமிதா சூத்ரம், அவதாம்ஸக சூத்ரம் மற்றும் விமலகீர்த்தி சூத்ரம் போன்ற சூத்ரங்களை  வாசித்தல் பிரசித்தம். போதி தர்மர் தன் வாழ்நாள் முழுதும் “லங்காவதார சூத்ரத்தை” மட்டும் வாசித்ததாகச் சொல்வார்கள். (காண்க : மனம் – மகாயான பௌத்தப் பார்வை ) (காண்க : புத்தரும் ராவணனும் ) இதன் காரணமாக ஜென் பௌத்தத்தின் துவக்க காலங்களில் “லங்காவதார சூத்ரம்” வாசிப்பு பரவலாக இருந்தது. காலப்போக்கில் குறைந்துவிட்டது.

 +++++

சீனாவின் டாவோயிஸத்தைப் போன்றே, ஜென் சிந்தனையையும் சொற்களால் விவரிக்க இயலாது. ஜென் பற்றிய புரிதல் முழுக்க முழுக்க நாம் வளர்த்தெடுக்கும் உள்ளுணர்வைச் சார்ந்தது.

 போதி தர்மர் சொல்கிறார் :

”எழுதப்பட்ட சொல்லைச் சாராதது
ஆகமங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பரிமாற்றம்
ஒருவனின் இதயத்தை நேரடியாகச் சுட்டி
இயல்பினை உணர்ந்து புத்தனாகுதல்”

எழுதப்பட்ட சொல்லை நிராகரிக்கும் ஜென் பௌத்தத்தில் கோவனின் இடம் என்ன?

லங்காவதார சூத்ரம் சொல்கிறது : ”சொற்களுக்கும் அர்த்தத்துக்குமிடையிலான தொடர்பு அல்லது எழுத்துகளுக்கும் தத்துவத்திற்குமிடையிலான தொடர்பு அல்லது போதனைகளுக்கும் சித்தாந்தத்திற்குமிடையிலான தொடர்பு விரலுக்கும் நிலவுக்கும் இடையிலிருக்கும் தொடர்பு போன்றது ; விரல் நுனியின் மேலிருந்து கண்களை எடுக்காதவர்கள் விஷயங்களின் பரமார்த்தத்தை என்றும் புரிந்து கொள்ளப் போவதில்லை. நிலவைச் சுட்ட விரல்கள் தேவை தான் ; ஆனால் விரல்கள் நிலவாகாது”

காற்றில் ஆடிய புல்

Buddhaingrass

ஹேது –
காற்று வீசவில்லை
புற்கள் ஆடவில்லை
பிறவிச் சித்திரங்கள் பொறித்த
காலத்திரையின் இடைவெளியினூடே
காற்று உள் நுழைய
மண்ணை முட்டி முளைத்த புல்
இன்னும் சிறிது வளர வேண்டும்

சார்பு –
காற்று வீசி அசைந்த புல்
புல்லை மேய்ந்த இளம் ஆடு
ஆட்டின் மேல் பாய்ந்த புலி
புலியின் மீது பட்ட அம்பு
அம்பு தொடுத்தோன் விற்ற புலித்தோல்
புலித்தோலில் செய்த விசிறி
விசிறியிலிருந்து கிளம்பிய காற்று
புல் மீண்டும் அசையாதிருக்குமா?

சூன்யம் –
காற்று விசினால்
புற்கள் ஆடும்
காற்றும் இல்லை
புல்லும் இல்லை
எது வீசும்? எது ஆடும்?

போதிசத்துவம் –
புற்களின் மேல்
காற்று வீசு
நீயே காற்று

காற்றுக்குள்
புற்களை நடனமிடச் செய்
நீயே புல்

 

நன்றி : பதாகை

தீவிர வேட்கை

follow-me-buddha-paintings
அக்கரையின்றி திரிபவனின் வேட்கை
படரும் கொடி போல வளரும் ;
வனத்தில் கனி தேடி சுற்றும் குரங்கு போல்
அவன் அங்கும் இங்குமாக
அலைந்து திரிவான்.

பிசுபிசுப்பு மிக்க
அருவெறுப்பான தீவிர நாட்டம்
உன்னை கட்டுப்படுத்தத் துவங்கும் போது
கடும் மழைக்குப் பின் வளரும் கோரைப்புற்களாய்
உன் துயரங்கள் வளரத் தொடங்கும்

மாறாக, இவ்வுலகத்திலேயே,
அருவெறுப்பான தீவிர வேட்கையிலிருந்து
நீ விடுபடுவாயானால்
தாமரை இலையிலிருந்து விலகும் நீர் போல
உன் துயரங்கள் நீங்கும்

Digout - Dhammapada_337
இங்கு குழுமியிருக்கும் எல்லோருக்கும் சொல்கிறேன் ;
நற்பேறு உண்டாகட்டும் !
மருந்து வேர்களை தேடுகையில்
கோரைப் புற்களைக் களைவது போல்
வேட்கையை தோண்டிக் களையுங்கள்

காட்டாற்று வெள்ளத்தில் சிக்கிய நாணல்கள் போல்
மீண்டும் மீண்டும்
மாரன் உங்களை வெட்டிச் சாய்க்காமல் இருக்கட்டும்

வேர்கள் பாழடையாமல்
பலத்துடன் இருந்தால்
வெட்டப்பட்டாலும்
மரம் திரும்ப வளர்கிறது
அது போலவே
உள்ளுறை வேட்கைகள்
களைந்தெறியப்படாவிடில்
துக்கங்கள் திரும்ப திரும்ப
வந்து கொண்டிருக்கும் (334 – 337)

சொந்த கருத்துகளால் உந்தப்பட்டும்
கட்டுக்கடங்கா உணர்ச்சிகளால் ஆளப்பட்டும்
அழகின் ஈர்ப்பில் கட்டுண்டும் கிடப்பவனின்
வேட்கை சதா வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது
தன்னுடைய பந்தங்களை
அவனே இறுக்கிக் கொள்கிறான்.

ஆனால், சிந்தனையை நிறுத்துவதில் ஆனந்தம் கொள்பவனாக,
எந்நேரமும் அக்கரையாக இருப்பவனாக
அழுகிய உறுப்புகளின் மேல் பிறழாத கவனத்துடன் திகழ்பவனே
முடிவை எட்டுபவனாக இருப்பான்
மாரனுடனான பிணைப்பை வெட்டி எறிபவனும் அவனே! (349-350)

Dhammapada_352
பயமின்றி
கறை படாமல்
வேட்கையிலிருந்து விடுபட்டு
முடிவை தொட்டவன்
ஆகுதலின் அம்புகளை
பிடித்தெறிய வல்லவன்.
இந்த உடற் குவியலே
அவனுடைய கடைசியானதுமாக இருக்கும்.

பேரார்வத்திலிருந்து விடுதலையாகி
தத்தளிக்காமல்
நுட்பமான வெளிப்பாடுகளுடன்
சத்தங்களின் இணைகளை அறிந்து
-முதலில் வருவது எது, பின்னர் வருவது எது–
என்று தெளிவாக தெரிந்தவனாய் இருப்பான்.
அவன் கடைசி உடல் தறித்த
அளவிலா நுண்ணறிவு மிக்க பெருமகன். (351-352)

அனைத்தையும் வெற்றிகொண்டு
‘நான்’ என்பதை முழுக்க உணர்ந்து
எந்த முறையையும்
பின் பற்றாது
எல்லாவற்றையும் துறந்து
வேட்கையின் முடிவில் விடுதலையாகி
சுயமுயற்சியில்
எல்லாவற்றின் இயல்பையும் அறிந்த நான்
யாரை குருவென்று காட்டுவேன்? (353)

தம்மத்தின் கொடை எல்லா கொடைகளையும் கைப்பற்றும்
தம்மத்தின் சுவை எல்லா சுவைகளையும்
தம்மத்தின் இன்பம் எல்லா இன்பங்களையும்
வேட்கையின் முடிவு எல்லா துயரங்களையும் அழுத்தங்களையும்
(354)
Dhammapada_355
பகுத்துணரும் சக்தி குறைந்த
மனிதனை செல்வம் அழித்துவிடுகிறது ;
ஆனால் மறுமையை வேண்டுபவர்களை அழிப்பதில்லை.
பகுத்துணரும் ஆற்றல் குறைந்து
செல்வத்தின் மேல் வேட்கையுறுபவன்
எங்ஙனம் அடுத்தவரை அழிக்கிறானோ
அது போலவே தன்னையும் அழித்துக்கொள்கிறான். (355)

நிலங்கள் புதர்களால் சேதமுறுகின்றன
மனிதர்கள், மோகத்தால்.
மோகமற்று இருப்பவர்களிடம்
கொடுக்கப்பட்டிருப்பது
சிறந்த கனியாக முதிர்கிறது.

நிலங்கள் புதர்களால் சேதமுறுகின்றன
மனிதர்கள், வெறுப்பால்.
வெறுப்பின்றி இருப்பவர்களிடம்
கொடுக்கப்பட்டிருப்பது
சிறந்த கனியாக முதிர்கிறது.

நிலங்கள் புதர்களால் சேதமுறுகின்றன
மனிதர்கள், தவறான நம்பிக்கையால்.
தவறான நம்பிக்கையின்றி இருப்பவர்களிடம்
கொடுக்கப்பட்டிருப்பது
சிறந்த கனியாக முதிர்கிறது.

நிலங்கள் புதர்களால் சேதமுறுகின்றன
மனிதர்கள், பேராசைகளின் ஏக்கத்தில்
பேராசைகளினால் ஏங்காமல் இருப்பவர்களிடம்
கொடுக்கப்பட்டிருப்பது
சிறந்த கனியாக முதிர்கிறது (356 – 359)

(“தம்மபதம்” – இருபத்தி நான்காவது அங்கம் – “தீவிர வேட்கை”)

(தனிஸ்ஸாரோ பிக்கு என்பவரின் மூல தம்மபதத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டது)

நன்றி : http://www.buddhanet.net

படங்களுக்கு நன்றி : http://www.what-buddha-said.net