Tag Archives: நதி

பட்டுப் போன அத்திமரம்[1]

Sulawesi Hanging Parrot, Salibu forest, Central Sulawesi, Indonesia

Sulawesi Hanging Parrot, Salibu forest, Central Sulawesi, Indonesia

பச்சுப்பன்ன வத்து

தனக்கு வாய்த்த நிலைமை மேல் அதிருப்தியுற்ற இளம் பிக்‌ஷுவின் கதையை ஜெத்தாவனத்தில் தங்கியிருந்த புத்தர் ஒருநாள் சொன்னார். 

புத்தரிடமிருந்து போதனை பெற்ற பின்னர் உடன் மழைக்காலம் தொடங்கிவிட்ட படியால் கோசல நாட்டின் எல்லையில் உள்ள கிராமம் ஒன்றுக்குச் சென்று தங்கினான் இளம் பிக்‌ஷு. கிராமத்தினர் அவனுக்கு வசதியான இடம் தந்து தங்க வைத்தனர். அவ்விடம் கிராமத்தின் முக்கியமான சாலைக்கு மிக அண்மையில் இருந்தது. கிராமத்தார் தாராள மனத்தினராய் அவனுக்கு நிறைய பிச்சைகளுமிட்டனர்.

மழைக்காலம் தொடங்கி ஒரு மாத காலம் கழிந்த போது. துரதிர்ஷ்டவசமாக கிராமத்தில் தீவிபத்து ஏற்பட்டு அனைத்தும் அழிந்தது. கிராமத்தினர் சேகரித்து வைத்திருந்த விதைச்சரக்கையும் சேர்ந்து, தம் உடைமைகளை இழந்து கிராமத்தினர் கடும் துயரத்துக்காளாகினர். இதன் காரணமாக முன்னர் போல் சுவையான திண்பண்டங்கள் பிக்‌ஷுவுக்கு பிச்சையாக இடப்படவில்லை. இது பிக்‌ஷுவினுள் மன உளைச்சலை உண்டு பண்ணியது ; தர்மப் பயிற்சிகளில் அவனால் முன்னேற்றம் காண முடியவில்லை.

மழைக்கால முடிவில் அவன் புத்தரை சந்திக்கச் சென்றான்.[2] பணிவான வணக்கமும் வாழ்த்தும் பரிமாறிக் கொண்டபிறகு புத்தர் அவனிடம் உறைவிடம் பற்றியும் பெற்ற தானங்கள் பற்றியும் விசாரித்தார். பிக்‌ஷு நிகழ்ந்த தீவிபத்து பற்றிச் சொன்னான். உறைவிடம் வசதியாக இருந்ததென்றும் ஆனால் பிச்சை தாராளமாக கிடைக்கவில்லையென்றும் குறைபட்டுக் கொண்டான்.

“பிக்‌ஷு, இத்தகைய நல்ல தங்குமிடம் தரப்பட்டது. நீ கிடைத்த சொற்பமான பிச்சையில் மனத்திருப்தியுடன் இருந்திருக்க வேண்டும். வெகுகாலம் முன், நன்றியுணர்வின் காரணமாக, புழுதிப்பொடியை மட்டும் உண்டு தான் நெடுங்காலமாய் வாசம் செய்த மரத்தின் பொந்தை விட்டு விலகாதிருந்தது ஓர் உயிர். கொஞ்சமாக, சுவையற்ற உணவு கிடைத்தது என்பதற்காக வசதியான இடத்தை விட்டு ஏன் நீங்கினாய்?” என்று புத்தர் கேட்டார். பிக்‌ஷு வேண்டிக்கொண்டதற்கிணங்கி, இறந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு கதையை புத்தர் கூறினார்.

அதீத வத்து

இமயமலைப் பகுதியில் கங்கை நதிக்கருகே இருந்த அத்தி மரத்தில் கிளிக்கூட்டமொன்று வாழ்ந்து வந்தது. மரத்தில் பழங்களில்லாமல் போன போது, கிளிகளெல்லாம் அம்மரத்திலிருந்து பறந்து வேறெங்கோ சென்றுவிட்டன. ஆனால் கிளிகளின் ராஜா மட்டும் சுகமான உறைவிடத்தை ஏற்படுத்தித் தந்த மரத்தின் மேலிருந்த நன்றியுணர்வினால் வேறெங்கும் செல்லவில்லை. தளிர்கள், இலைகள், அல்லது மரப்பட்டைகள் என்று கிடைத்ததை உண்டது. கங்கை நதி அண்மையில் இருந்ததால், அதிகப்படியான நீரை அருந்தி திருப்தியுடன் அத்தி மரப்பொந்திலேயே தங்கியிருந்தது.

கிளி ராஜாவின் ஆழமான திருப்தியுணர்வு வானுலகை எட்டி சக்கரனின்[3] அரியணை உஷ்ணமாயிற்று. அதன் காரணத்தை அறிந்தவுடன், தேவராஜன் கிளியின் குணத்தை சோதித்துப் பார்க்க முடிவு செய்தான். அமானுஷ்ய சக்தியின் துணை கொண்டு, அத்தி மரத்தை அடிமட்ட வேர்ப்பாகம் மட்டுமே கொண்ட பட்ட மரமாக்கினான். வெப்பக் காற்று வீசும் போது, பட்டுப் போன மரத்தின் துளைகளில் புழுதி பறந்தது. உண்ணுவதற்கு புழுதித்தூளும் குடிப்பதற்கு கங்கை நீரும் மட்டுமே கிளிக்கு கிடைத்தன. ஆயினும் கிளியின் திருப்தியுணர்வு விலகவில்லை. கதிரவனின், காற்றின் கடுமையைப் பொருட்படுத்தாமல், இறந்த மரத்தின் எஞ்சிய பாகத்தில் தன்னை இருத்திக்கொண்டது. வேறிடத்துக்குச் செல்வதைப் பற்றி யோசிக்கவுமில்லை.

அதன் திருப்தியுணர்வும் மரத்தின் மேலிருந்த உண்மையுணர்வும் சக்கரனை மிகவும் கவர்ந்தன. கிளியின் வாயிலிருந்தே அதன் சீலத்தை அறிவிக்க வைக்கும் எண்ணத்துடன் ஒரு வாத்து ரூபமெடுத்து, கூடவே மனைவி சுஜாவையும்[4] தன் ஜோடி வாத்தாக கூட்டிக்கொண்டு தாவதிம்சையிலிருந்து[5] பூலோகத்தில் இறங்கினான். உலர்ந்த அத்தி மரத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்த இன்னொரு மரத்தில் உட்கார்ந்து கிளியுடன் பேச்சு கொடுத்தான்.

“நண்பனே, பழங்கள் நிறைந்த மரங்கள் எங்கெல்லாம் இருக்கின்றதோ அங்கெல்லாம் பசித்திருக்கும் பறவைக் கூட்டத்தை காணலாம். ஆனால் பழங்கள் இல்லாமல் போன பின்னர் பறவைகள் வேறிடத்துக்குச் சென்று விடும். ஏன் நீ இன்னும் இங்கேயே தங்கியிருக்கிறாய் என்று நான் கேட்கலாமா? நீ பகற்கனவு காண்கிறாயா? இறந்து போன மரத்தின் வேர்க்குச்சி பாகம் உனக்கு எதையும் தரப்போவதில்லை! ஏன் அதனைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய்?”

“வாத்து நண்பனே, இம்மரம் எப்போதுமே என் வீடு. ஒரு குஞ்சாக நான் இருந்த காலத்திலிருந்தே இம்மரத்தின் கிளைகளும் இலைகளும் என்னைக் காத்து வந்திருக்கின்றன. இந்த மரத்திற்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். வெகு நாளைய நண்பனான இம்மரத்திற்கு என்னுடைய முதுகை நான் எப்படி திருப்பிக் கொள்ள முடியும்? நட்பின் கோரிக்கைகளை புறக்கணித்தல் சரியாகுமா? எனவே தான் இறந்து போன இம்மரத்தை விட்டு விலக முடியாதவனாக இருக்கிறேன். எனக்கும் கனி விருந்தைப் புசிக்க ஆசைதான், ஆனால் இம்மரத்தை விட்டு விலக முடியும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை.” என்றது கிளி.

“உன் நன்றியுணர்வும் நட்புணர்வும் ஞானியர் பாராட்டும் சீலங்கள்! கிளி ராஜனே, நான் உனக்கு ஒரு வரம் அளிக்கிறேன்! உனக்கு என்ன வேண்டுமோ கேள்! உன்னை மிகவும் மகிழ்ச்சிப்படுத்துவதை நீ கேள்! அது உனதாகும்” என்றான் சக்கரன்.

“எனக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரக் கூடியது எதுவென்றால் முந்தைய வீரியத்துடன் இம்மரம் மீண்டெழுதலேயாகும். இம்மரம் பழைய சக்தியைப் பெற்று, மீண்டும் காய்ப்பதை பார்க்க முடியுமானால் என் இதயம் அளவற்ற மகிழ்ச்சியெய்தும்.” நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தது கிளி.

சக்கரனும் சுஜாவும் தங்களின் மாறுவேடத்தை விடுத்து, புதரின் மேல் நடு வானத்தில் தம் சுய சொரூபத்தில் கிளி முன் தோன்றினர். சக்கரன் தன் உள்ளங்கையில் கங்கை நதி நீரை நிரப்பி அத்தி மரத்தின் உலர்ந்த வேர்க்குச்சியின் மேல் தூவினான். உடனடியாக குச்சி வலிமையான தண்டாக மாறியது. ஏராளமான கிளைகளும், தண்டுகளும் இலைகளும் முளைத்தன. ஒவ்வொரு கிளையிலும் தேன் நிறை பழங்கள் கொத்துகளாகத் தொங்கின.

“அதிசய பூர்வமாக இக்காட்சியைக் காணும் பேறு எனக்குக் கிடைத்தது போல், சக்கரனும் அவனால் நேசிக்கப்படும் அனைவரும் வாழ்த்தப்படட்டும்” கிளி ராஜன் அளவற்ற உவகையில் நெகிழ்ச்சியுடன் பேசினான்.

கிளி ராஜனின் நல்லொழுக்கத்தை இவ்வாறாக உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட பின்னர், சக்கரனும் சுஜாவும் தாவதிம்சைக்குத் திரும்பினர்.

சமோதனா

கதையை முடித்த பிறகு புத்தர் சொன்னார் : “பிக்‌ஷுவே நீயும் சதைப்பற்றுள்ள உணவுக்கான வேட்கையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். நீ அந்த கிராமத்துக்கே திரும்பிச் சென்று, அங்கேயே தங்கியிரு” இளம் பிக்‌ஷு அவ்வாறே செய்தான் ; விரைவிலேயே அருக நிலையை எய்தினான். பின்னர் புத்தர் பிறப்புகளை அடையாளம் காட்டினார். “அப்பிறப்பில் அனுருத்தன்[6] சக்கரனாக இருந்தான் ; நான் கிளி ராஜனாக இருந்தேன்”

[1] பாலியில் : “மகாசுக ஜாதகம்

[2] புத்தரின் வழியில் பௌத்த பிக்‌ஷுக்கள் துவக்க காலத்தில் ஓரிடத்தில் தங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. கிராமம் கிராமமாக போதனை செய்தவாறு பயணம் செய்தவாறிருப்பார்கள். பிச்சை பெற்று உணவு பெறுவதும், மரத்தடியில் படுத்துறங்குவதுமாக இருந்தார்கள். ஆனால் மழைக்காலங்களில் வீடற்ற துறவிகளாக வலம் வருதல் மிகவும் சிரமம். எனவே, மழை நிற்கும் வரை பிக்‌ஷுக்கள் குழுவாக ஓரிடத்தில் தங்க ஆரம்பித்தார்கள். இதுவே பௌத்த சங்கத்திற்கு வித்திட்டது. சில பணக்கார சம்சாரிகள் மழைக்காலத்தில் தங்கவென் துறவிகளுக்கு தங்களுடைய இடத்தை அளிப்பதும் வழக்கமாக இருந்தது. காலப்போக்கில், இந்த தனவந்தர்கள் துறவிகளுக்கென நிரந்தரமான வாசஸ்தலத்தையும் கட்டிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். இதுவே மடாலய மரபிற்கும் ஆரம்பமாக அமைந்தது.

[3] வேதங்களில் குறிப்பிடப்படும் இந்திரனே பாலி பௌத்த இலக்கியத்தில் சக்கரன் என்று அழைக்கப்படுபவன். இவன் சமண மதத் தொன்மங்களிலும் தோன்றுகிறான். பௌத்த தொன்மங்களின் படி, இவன் விபாசித்தி என்னும் அசுரர்களின் தலைவனை முறியடித்தவன். இந்து புராணங்கள் போலில்லாமல் பௌத்த தொன்மங்களில் இந்திர பதவி நிலையானதல்ல. ஜாதகக் கதைகளில் பலரும் சக்கரனாக வெவ்வேறு பிறப்புகளில் பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

[4] விபாசித்தி என்னும் அசுரனை முறியடித்த பின்னர் அவன் மகள் சுஜாவை சக்கரன் மணந்து கொண்டான்.

[5] பாலியில் “தாவதிம்சா” என்றும் சமஸ்கிருதத்தில் ”த்ரயாத்ரிம்ஸா” என்றும் அழைக்கப்படும் இந்திரனின் லோகத்தில் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் வசிக்கின்றனர். பௌத்த மற்றும் இந்து அண்டவியலின் முக்கியமான தேவலோகம். இது சுமேரு என்னும் தொன்ம மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ளது. மற்ற லோகங்களுடன் நேரடித் தொடர்பிலும் இருக்கிறது.

[6] சாக்கியமுனி புத்தரின் பிரதம சீடர்களுள் ஒருவர். புத்தரின் தந்தை சுத்தோதனரின் தமையர் அமிதோதனரின் மகன். அனுருத்தர், தேவதத்தன் மற்றும் ஆனந்தர் – ஆகிய மூவருக்கும் புத்தர் ஒரே சமயத்தில் போதித்து சங்கத்தில் சேர்த்துக் கொண்டார் என்பது பௌத்த மரபு.

life-of-buddha-44

Advertisements

அனிச்சம்

anicca

புத்தம் புது இயந்திரம் செவ்வனே இயங்குகிறது. சில காலம் கழிந்த பின் அது அடிக்கடி பழுதடைகிறது. இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழித்து மெக்கானிக் சொல்கிறார் “இனிமே இது காயலாங்கடைக்கு போகத்தான் லாயக்கு ; இத தூக்கிப் போட்டுட்டு வேற புது மெஷின் வாங்கிக்கிடுங்க”. இயந்திரத்தின் உரிமையாளர் விரைவில் அந்த இயந்திரத்தை கழித்து விடுகிறார். பாவம்! அதன் ஆயுள் அவ்வளவுதான் என்று எண்ணி யாரேனும் கண்ணீர் வடிக்கிறார்களா? அப்படி வடிப்பார்களானால் அவர்களை நோக்கி எள்ளி நகையாட பெருங்கூட்டம் கூடி விடும் அல்லவா?

இயந்திரம் ஒரு பணியைச் செய்வதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டது. அது பணியைச் செய்யும் வரை அது பேணப்படுகிறது. அந்தப் பணி செய்ய முடியாது போன பின்னர் அதைப் பேணுவதால் ஒரு பயனும் ஏற்படுவதில்லை.

நமக்கு தெரிந்த வயதான ஒருவர் இறந்து விடும் போது அப்படி நம்மால் எண்ண முடிவதில்லை. அவர் இறந்ததன் துக்கம் நம்முள் பெருக்கெடுத்து வாட்டுகிறது. அவருக்கு வயதாகிவிட்டது ; இயற்கை நியதிப்படி இறந்து விட்டார் என்று நம் மூளை நமக்கு எடுத்துச் சொன்னாலும் மனம் சோகவுணர்விலிருந்து மீளாமல் இருக்கிறது. குறிப்பிட்ட நாட்களுக்கு பிறகு அச்சோகவுணர்வு நீங்கி விடும் என்று தெரியும் இருந்தாலும், மரணச்செய்தி நம்முள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை நம்மால் தவிர்க்க முடிவதில்லை. இயந்திரம் உயிரற்றது ; மனிதன் உயிருள்ளவன். இயந்திரத்தை மனிதனோடு ஒப்புநோக்குதல் ஒரு மிகையான உதாரணமாக இருக்கலாம். மனிதன் உயிருள்ளவன் எனவே இயந்திரத்தின் முடிவுக்கிணையாக அவன் முடிவை எண்ணி விட முடியாது என்ற வாதம் வரலாம். மனிதன் வேறு ஜடங்களிலிருந்து வேறு பட்டிருக்கிறான் என்பது பொது நம்பிக்கை. ஆதி பௌத்தம் இதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இயந்திரம் தனிமங்களாலும் சில மென்பொருள் திறன்களாலும் ஆனது போல தனிமங்களின் மென்பொருள் திறன்களின் மொத்தமே மனிதன் என்று பௌத்தம் சொல்கிறது. தனிமங்கள் எல்லாம் “நாம-ரூபம்” என்னும் கலைச்சொல்லால் குறிக்கப்பட்டு, மென்பொருள் திறன்கள் நான்கு வகைகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன – தமிழ்ப்பெருங்காப்பியங்களூள் ஒன்றான மணிமேகலையில் பயன்படுத்தப்படும் கலைச்சொற்கள் இங்கு பயன்படுத்தப் படுகின்றன – வேதனை (Sensation), குறிப்பு (perception), பாவனை (mental formations), விஞ்ஞானம் (consciousness). இவ்வைந்தும் ஐவகைக் கந்தங்கள் (Five Aggregates) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. ( காண்க : மிலிந்தனின் கேள்விகள் ) இவ்வைந்தும் சேர்ந்ததே மனிதன் என்பவன்.

ஓடும் நதியில் முதலில் தொட்ட நீரை மறுபடி தொட இயலாது. நதியில் புது வெள்ளம் வந்த வண்ணம் இருக்கிறது. நதி மட்டுமல்ல மாறிக் கொண்டிருப்பது. அதைத் தொடும் மனிதனும் தான். எனவே ஒரே மனிதன் நதியை இரண்டாம் முறை தொட இயலாது. ஏனெனில் மாறும் நதியைப் போல மனிதனின் உருவம் மற்றும் நான்கு பிற கந்தங்களும் மாறும் தன்மையன. நம் தசைகள், செல்கள், திசுக்கள் எல்லாம் மாறிக் கொண்டிருப்பன என்று நவீன அறிவியல் சொல்வதற்கு பல காலம் முன்னரே பௌத்தம் இதை வலியுறுத்தியது. உடலே மாறும் எனும் போது நம் மனதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. உடலும் மனமும் மாறும் போது மனிதன் ஒரே மனிதன் தான் என்று அறுதியிட்டு கூறி விட முடியுமா? மாறும் பொருள் நிலையற்றது. நிலையற்றிருப்பதாலேயே அது மாறுகிறது. அது மாறாத்தன்மை கொண்டிருந்தால் அவை நிலையுற்றிருக்கும். நிலையுற்றிருக்கும் பொருளில் அழியாத் தன்மை கொண்ட சுயம் இருந்தாக வேண்டும். வாழும் உயிர்கள், அணுக்கள் எதுவும் நிலையாக இருப்பனவல்ல எனும் போது அவற்றுக்குள் நிலையான சுயம் இருத்தல் சாத்தியமேயில்லை. நிலை மாறும் தன்மையை பாலி ஆகமங்கள் “அனிச்சா” என்றும் சமஸ்கிருதத்தில் “அநித்யா” என்றும் குறிக்கின்றனர். (“மோப்பக் குழையும் அனிச்சம்” என்ற குறளில் வரும் அனிச்ச மலரின் பெயர் பாலி மொழியிலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாமோ?) நிலையான சுயம் இல்லாத்தன்மையை “அனத்தா” என்று பாலியிலும் “அனாத்மன் (ஆன்மாயிலாத்தன்மை) என்று சமஸ்கிருதத்திலும் வழங்கப்படுகின்றது.

பொருட்களின் அநித்யத்தன்மையே மனிதருள் துக்கம் தோன்ற காரணம். அந்த துக்கம் விலக பொருட்களின் சுயமிலாத்தன்மையைப் பற்றிய புரிதல் அவசியம். அனிச்சா – அனத்தா – துக்கா – இம்மூன்றும் பௌத்த சிந்தனையின் மூன்று தூண்கள். பிற்காலத்தில் வளர்ந்த யோகாசார, மத்யமிக, மகாயான பௌத்த சிந்தனைகள் அனைத்துக்கும் அடிப்படை ஆதிபௌத்தத்தின் இம்மூன்றுமேயாகும். சாக்கியமுனி புத்தரின் நால் வகை வாய்மைகளின் புரிதலுக்கும் இம்மூன்றின் புரிதல் மிக அவசியம்.

நிலையற்று, திருப்திக்குட்படாது, சுயமில்லாமல் இருப்பவை ஐவகை கந்தங்கள் மட்டுமல்ல ; அவற்றை தோற்றுவிக்கும் காரணங்களும் சூழலும் கூட. காரணங்களும் சூழலும் கூட நிலையற்றவை, சுயத்தன்மையில்லாமல் இருப்பவை. காரணங்களின் விளைவாக எழுந்து, மேலும் பல விளைவுகளைத் தோற்றுவிக்கும் அனைத்தையும் ”அனிச்சை” என்னும் ஒற்றைச் சொல்லில் அடக்கலாம். எல்லா சத்தங்களுமே அனிச்சா-துக்க-அனத்தா என்னும் மூன்றினாலும் செய்யப்பட்ட கம்பியின் உராய்வுகளே.

உயர்ந்த அறிவொளி பெற்ற ஒருவர் தோன்றி உண்மை இயல்பை (true nature) விளக்கும் வரை இம்மூவியல்புகளும் உரு மறைந்து உலகின் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும். இம்மூவியல்புகளை அடையாளப்படுத்தி அவற்றின் இயல்புகளை விளக்கவும், இம்மூன்றின் முழுமையான புரிதல் வாயிலாக மனதிலிருந்து விடுதலை பெறும் மார்க்கத்தை விவரிப்பதற்காகவுமே புத்தர் தோன்றினார். புத்தருடைய போதனையின் முழு சாரம் இதுவே.

”அனிச்சா” இயந்திரங்களையும் பீடித்தாலும் உயிர்களை பீடிக்கும் “அனிச்சா” பற்றியே புத்தர் பேசினார். ”அனிச்சா” உயிருள்ளவைகளைத் தான் பாதிக்கிறது. கண்ணீர் விட்டு அழும் இயந்திரத்தை இதுவரை யாரும் பார்த்ததில்லை!

தசைகளை திசுக்களாகவும், திசுக்களை செல்களாகவும் பிரித்துப் பகுக்கும் ஓர் உடற்கூறு வல்லுனரைப் போன்று புத்தர் ‘சுயத்தை அல்லது ஆத்மாவை’ மனநிலைகளின் அல்லது செயல்முறைகளின் குவியல் என்று (”Sankhaara punja”) பார்த்தறிந்து, மாறும் தன்மையதான ஐந்து கந்தங்கள் என்று பகுத்துச் சொன்னார். மனநிலைகளின் செயல்பாட்டை அல்லது செயலாக்கங்களை அறியாமையே தீர்மானிக்கிறது. நிலையான வாழ்வு பற்றிய நம்பிக்கைகளைக் கைக்கொள்வதா அல்லது மனித ஆளுமையின் இருப்பை முழுக்கவும் மறுப்பதா என்ற கேள்விக்கான விடையும் அதைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

நிலைத்திருப்பதான ஒன்றென்று எதுவும் கந்தங்களின் சங்கமத்தில் இல்லையென்று புத்தர் தெளிவுற விளக்கினார்.

ஐந்து கந்தங்களின் நிரந்தரமில்லாத் தன்மையை மிக அழகான ஐந்து உவமைகளாக புத்தர் வர்ணிக்கிறார்,

நாம-ரூபம்  நுரையின் குவியல்
வேதனை  நீர்க்குமிழி
குறிப்பு  கானல்
பாவனை  (உள்ளீடான மரப்பொருளற்ற) வாழை மட்டை
விஞ்ஞானம்  மாயை

“சாதுக்களே, நுரையின் குவியலில், நீர்க்குமிழியில், கானலில், ஒரு வாழை மட்டையில், ஒரு பிரமையில் என்ன சாரம் இருக்க முடியும்?” என்று கேட்கிறார். (சம்யுத்த நிகாயம்)

புத்தர் மேலும் சொல்கிறார் :

”சாதுக்களே, ஐந்து கந்தங்களும் நிலையானவையல்ல ; எதுவெல்லாம் நிரந்தரமற்றவையோ அவையெல்லாம் துக்கம் தருபவை ; எதுவெல்லாம் துக்கம் தருமோ அவையெல்லாம் “அத்தா” (ஆத்மா) இல்லாதவை. எதுவெல்லாம் ஆத்மா இல்லாததோ அதுவெல்லாம் என்னுடையதில்லை ; அது நானல்ல. பூரண ஞானம் பெற்றோர் இவ்வாறே புரிந்து கொள்கின்றனர். பூரண ஞானத்தால் உள்ளதை உள்ளவாறே காண்பவன் பற்றைத் தவிர்த்து களங்கள் அற்றுப் போகிறான். அவனே நிர்வாணம் எய்துகிறான்” (சம்யுத்த நிகாயம் 22.45)

”ஆத்மன் என்னும் கருத்து அழியும் போது, ”எனது” என்னும் கருத்தும் அழிந்து, ஒருவர் “நான்” மற்றும் “எனது” என்னும் எண்ணங்களில் இருந்து விடுதலை பெற முடியும்” என்று நாகார்ஜுனர் சொல்லும் போது புத்தரின் வார்த்தைகளையே எதிரொலிக்கிறார். (மத்யமிக காரிகா xvii.2)

+++++

சில மாதங்கள் முன்னர் தாய்லாந்தில் உள்ள அயுத்தயா நகர சிதிலங்களைக் காணச் சென்றிருந்தேன். சுற்றுலாப் பேரூந்தில் தாய்லாந்து நாட்டுப் பெரியவர் ஒருவர் என் பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்து பயணம் செய்தார். சாவொ ஃப்ராயா நதியின் மேற்குக் கரையில் அயுத்தயா வரலாற்றுப் பூங்காவில் அமைந்துள்ள வாட் சைவத்தனாரம் என்ற புத்த கோயிலுக்கு சென்றோம். அங்கிருந்த ஒரு புத்தர் சிலையின் முன்னர் மலர்களை வைத்து. பயபக்தியுடன் மெழுகுவர்த்தியேற்றினார் பெரியவர். கையில் ஊதுபத்தியொன்றை ஏந்தி கண்ணை மூடி சிலையின் முன்னர் நின்று கொண்டிருந்தார். புத்தரை வணங்குவது பிற சமய தெய்வங்களைத் தொழுவது போலவா? படைப்புக் கடவுளோ, காக்கும் கடவுளர்களோ இல்லாத பௌத்தத்தில் புத்தர் சிலை முன்னர் மலர்கள் இடப்படுவதும், தீபங்கள் ஏற்றபடுவதும் எதற்கு? சீக்கிரமே வாடி விடப்போகிற மலர்களையும், எரிய எரிய உயரம் குறைந்து, விரைவில் அணைந்து விடப்போகிற மெழுகுவர்த்திச் சுடரையும் பார்த்தவாறு அந்தப் பெரியவர் தன் தியானத்தில் இருந்து மீள்வதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அயுத்தயா, தாய்லாந்து

அயுத்தயா, தாய்லாந்து

பௌத்தத்தின் சீன நிறம்

Longmen Grottoes in Luoyang, Henan province, China

Longmen Grottoes in Luoyang, Henan province, China

சீன பௌத்தத்தின் வரலாறு பௌத்த ஆகமங்களின் சீன வரவில் இருந்து தொடங்குகிறது. ஆகப் பழைய சீன பௌத்த நூலாக “ஸூ-ஷிஹ்-எர்-சேங்-சிங்” (நாற்பத்திரெண்டு பிரிவுகளாக புத்தரால் பேசப்பட்ட சூத்ரா) கருதப்பட்டது, இது காஸ்யபமாதங்கர் என்பவரால் பிற்கால கீழை ஹான் வம்சத்தினரின் காலத்தில் (கி.பி 58-76) சீனத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் நவீன வரலாற்றாய்வுகளின் வெளிச்சத்தில் இது வெறும் தொன்மத்தகவலாகிவிட்டது. உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுத் தரவுகளின் படி சீனத்தின் ஆகப் பழைய பௌத்த நூல்களின் மொழிபெயர்ப்பாளர் லோ-யாங் நகரில் கி பி 148-171 காலகட்டத்தில் தங்கியிருந்த அன்–ஷிஹ்-காவொ. இவரின் காலத்திலிருந்து வடக்கு சுங் வம்சத்தினரின் காலம் (960-1129 கி.பி) வரை ஆயிரம் வருடங்களுக்கு பௌத்த நூல்களை சீனத்தில் மொழிபெயர்க்கும் பணி தொடர்ந்தது.

ஆரம்ப காலத்தில், ஆகமங்களின் அறிமுகத்திற்கும் மொழிபெயர்ப்புக்கும் முக்கியப் பங்காற்றியவர்கள் பெரும்பாலும் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து சீனாவுக்கு வந்த பௌத்த ஆசாரியர்கள். உதாரணமாக மேலே கூறப்பட்ட அன்–ஷிஹ்-காவொ பார்த்தியா (வடகிழக்கு இரான்) விலிருந்து வந்தவர். “சுகாவதிவ்யூஹ” சூத்ராவை (காண்க : சுகாவதி ) மூன்றாம் நூற்றாண்டில் மொழிபெயர்த்த காங்-செங்-காய் சமர்கண்ட் பிராந்தியத்திலிருந்து (இன்றைய உஸ்பெகிஸ்தான்) லோ-யாங்-கிற்கு வந்தவர். “சத்தர்மபுண்டரீக சூத்ரத்தின்” மொழிபெயர்ப்பாளராக அறியப்படும் சு-ஃபா-ஹு அல்லது தர்மரக்‌ஷர் துகாரா (இன்றைய கிழக்கு ஆப்கானிஸ்தான்) பிராந்தியத்தில் இருந்து வந்தவர். மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலத்தில் இவர் லோ-யாங்கில் தங்கியிருந்தார். ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் குசாவிலிருந்து (இன்றைய மேற்கு சீனாவில் இருக்கும் க்ஸிஞ்ஜியாங்) லோ-யாங்கிற்கு குமாரஜீவர் வந்த போது சீனாவில் பௌத்த நூல்களின் மொழிபெயர்ப்புப் பணி உச்ச கட்டத்தை எய்தியிருந்தது.

கிட்டத்தட்ட இந்த சமயத்தில் தான் சீனாவிலிருந்து யாத்திரிகர்கள் இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்யத் தொடங்கியிருந்தனர். அத்தகைய யாத்திரிகர்களின் முன்னோடி ஃபாஹியான் (339-420 கி.பி). அவர் ச்ஹாங்-அன் நகரிலிருந்து 399 இல் இந்தியாவுக்கு கிளம்பினார். பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு நாடு திரும்பினார். மிகவும் சிறப்புப் பெற்ற மற்றொரு யாத்திரிகர் யுவான்-சுவாங் ; 627 இலிருந்து 645 வரை அவர் இந்தியாவெங்கும் பயணம் செய்தார். மேலும், இ-சிங் என்பவர் (இ-சிங் நூலுக்கும் இவருக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை) கடல் வழியாக 671இல் இந்தியாவுக்கு சென்றார். இருபத்தியைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தாயகம் மீண்டார்.

அந்த ஆசாரியர்கள் இந்தியா சென்று சமஸ்கிருதம் பயின்று, திரும்பி வரும் போது தேர்ந்தெடுத்த பௌத்தாகமங்களை எடுத்து வந்தனர். யுவான் – சுவாங் காட்டிய மொழியியல் வல்லமை வியப்புக்குரியது. அவரின் கடும் உழைப்பால், மொழி பெயர்ப்புப் பணி சிகரங்களை எட்டியது. குமாரஜீவர் போன்றோரால் செய்யப்பட்ட துவக்ககாலத்திய மொழிபெயர்ப்புகள் “பழைய மொழிபெயர்ப்புகள்” என்றும், யுவான்-சுவாங் போன்றோரின் பிற்காலத்திய மொழிபெயர்ப்புகள் “புது மொழிபெயர்ப்புகள்” என்றும் பௌத்த ஆய்வாளர்களால் குறிக்கப்படுகின்றன.

பெரும் எண்ணிக்கையிலான சமஸ்கிருத மூலபௌத்த நூற்தொகுதிகளின் மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்ட கற்றறிந்த சான்றோரின் சிந்தனைப் போக்கிலும் சமய நடவடிக்கைகளிலும் மெதுவாக சீனத்துவம் (Sinicism) கலக்கத் தொடங்கிற்று. இனம் சார் இயல்பு, தேவை மற்றும் நம்பிக்கைகள் உட்புகுந்து பௌத்தம் சீன நிறத்தை அடைந்தது. துவக்க கால சீன பௌத்தம் பிரஜ்னபாரமித சூத்திர வகைமைகளில் விளக்கப்பட்ட “வஸ்துவிலாத்தன்மை” (non-substantiality) குறித்தான சிந்தனைகளில் ஆழ்வதை அதிகம் வலியுறுத்தியது. காலப்போக்கில் “ஹீனயானம்” என்றழைக்கப்பட்ட கொள்கைத் தொகுதிகள் தவிர்க்கப்பட்டு முழுக்க முழுக்க “மகாயான”க் கொள்கைகள் பிரசித்தமாயின. இப்போக்கு டெண்டாய் பௌத்த உட்பிரிவில் படிநிலை மாறுதல்களாய் சிறிது சிறிதாகத் தொடங்கி, ஜென் பௌத்தம் தோன்றிய போது உச்ச நிலையை அடைந்தது எனலாம்.

மூன்றாவது குரு – சிஹ்-இ (Chih-i) யின் பரிபூரணப்படுத்தலுக்குப் பிறகு டெண்டாய் பிரிவு சீனாவில் நிறைவான வடிவத்தைப் பெற்றது. மிக உயர்ந்த பௌத்த சிந்தனையாளர்களுள் ஒருவர் சிஹ்-இ (538-597 கி.பி). புத்தரின் போதனைகளை ஐந்து காலங்கள் மற்றும் எட்டு கொள்கைகள் (Five Periods and Eight Doctrines) என்று வகைப்படுத்திய சிஹ்-இ சீன பௌத்தத்திலும் ஜப்பானிய பௌத்தத்திலும் பரவலான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர். லோட்டஸ் சூத்ராவுக்கு உரை எழுதினார். (காண்க : லோட்டஸ் சூத்ரா – ஓர் அறிமுகம் ) “மொஹெ ஜிகுவான்” அவரின் தலை சிறந்த நூலாக போற்றப்படுகிறது. அவரின் தியான அனுபவங்களின், சொந்த புரிதலின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட பௌத்த பாரம்பரியத்தின் பெரும் தொகுப்பாக இந்நூல் கொண்டாடப் படுகிறது.

தோற்ற, கால வரிசைகளைக் கருதாமல் பல்வேறு பௌத்த சூத்திரங்கள் சீனாவுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டு, மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்வாங்கப்பட்டன. பிரமிப்பூட்டும் எண்ணிக்கையிலான சூத்திரங்களின் தோற்றம் பற்றிய புரிதலும் மதிப்பிடுதலும் சிக்கலானதாக இருந்தது. எனவே, பௌத்தத்தின் முழுமையான போற்றுதலும் சுய புரிதல்களுக்கேற்ற படி சமயத்தை ஒழுகுதலும் அவசியமானதாயிற்று. சூத்திரங்களின் மதிப்பீடுகள் அவ்வப்போது நிலவிய சீனாவின் பொது சிந்தனையை அடியொற்றியதாகவே இருந்தன. என்றாலும் சிஹ்-இ-யினுடைய பௌத்த தத்துவ நிலைப்பாடுகள் விமர்சன அணுகுமுறையையும் திட்டவட்டமான ஒழுங்கையும் வசப்படுத்தும் சொல்வன்மையையும் கொண்டிருந்தன. இந்திய மரபிலிருந்து விலகி சுதேச சீன பௌத்த தத்துவ அமைப்பை உருவாக்கிய பெருமை சிஹ்-இயையே சாரும்.

சீன பௌத்த வரலாற்றில் ’கடைசியாக’ நிகழ்ந்தது ஜென் பௌத்தத்தின் உதயம். (காண்க : ஒரு நிலவைப் பார்த்து… ) இதன் நிறுவனர் போதிதர்மர் ; சிஹ்-இயும் போதி தர்மரும் சம காலத்தில் இயங்கியவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. போதி தர்மர் நட்ட விதை ஒளி மயமான பூவாக மலர்ந்தது ஜென் பௌத்தத்தின் ஆறாவது மூத்த குரு ஹூய்-நெங்-கின் காலத்தில் தான் (638-713 கி.பி). எட்டாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு ஒன்றன் பின் ஒன்றாக திறம் மிக்க ஜென் குருக்கள் தோன்றி பல நூற்றாண்டுகளுக்கு ஜென் பௌத்த சிந்தனையின் வளம் கூட்டினர்,

இவ்வாறே சீன சிந்தனையின் நிறம் பூசப்பட்டு பௌத்தம் தழைத்தது. சீன மக்களின் இயல்பையொத்த புது சிந்தனைகளால் சீன பௌத்தம் வளம் பெற்று மாற்றமடைந்திருக்கிறது. கௌதம புத்தரின் கொள்கைப் பெருக்குடன் சேர்ந்திணைந்த புது வெள்ளம் பெரும் நதியாகி கிழக்கு நாடுகளை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு சிந்தனைச் செழிப்புள்ளதாக்கியது.

Shaolin Temple, Dengfeng county, Zhengzhou, Henan province, China

Shaolin Temple, Dengfeng county, Zhengzhou, Henan province, China

மச்ச ஜாதகம்

நிகழ்காலக் கதை – பச்சுப்பன்ன வத்து
ஜெத்தாவனத்தில் புத்தர் தங்கியிருந்த போது நிதானமிழக்க வைக்கும் காமம் பற்றிய கதையொன்று சொன்னார்.

பிக்ஷுவொருவர் தன் முன்னால் மனைவியின் மேலிருந்த காமம் தணியாமல் இருப்பதாகவும் அவள் மீது இன்னும் தனக்கு ஆசை இருப்பதாகவும் ஒத்துக்கொண்டார். அதைக் கேட்ட புத்தர் அவரை எச்சரித்தார்.

“உங்களின் முன்னாள் மனைவி உமக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக் கூடியவள் ; பல ஜென்மங்களுக்கு முன் உங்களின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமாக இருந்தவள் ; அப்போது உங்களை நான் தான் காப்பாற்றினேன்” பிறகு இறந்த காலத்தின் கதையை அவர் கூறத் தொடங்கினார்.

இறந்தகாலக் கதை – அதீத வத்து
கங்கை நதியின் மடியில் வாழும் பல்லாயிரக்கணக்கான மீன்களுள் தனித்தன்மையான அழகுடன் திரிந்தது அது. சராசரி எலும்பு மீன்வகைகளின் எடையை விட அதிக பருமனான உடல். விரிந்த நீல வர்ணக் கண்கள். சுவாசிப்பதற்கென விரியும் சிறிய வாயின் மேல்புறம் முதல் பக்கவாட்டு மார்புப்புற மீன்துடுப்புகளின் மேல் பாகம் வரை மஞ்சட்சிவப்பு ;கீழ்ப்பாகத்தில் பச்சை. இரு நிறங்களுக்கும் நடுவில் ஒரு கோடாக வெள்ளை நிறம். வயிற்றுப் பாகத்திலிருந்து வால் பாகம் வரை தங்கநிறம்.

மீனின் இரு புறங்களிலும் இருந்த மார்புப் பகுதி துடுப்புகள் ஆடிக்கொண்டிருக்க நதியின் தரை மட்டத்தில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது அந்த ஆண்மீன்.நீர்த்தாவரத்தின் கிளையொன்றை அதன் உதடுகள் உரசிக்கொண்டிருந்தன . தேடி வந்த ஒன்று கிடைக்காத ஏக்கத்தில் அதன் கண்கள் ஒளியற்று இருந்தன. சில அடிகள் தூரத்தில் இரண்டு டால்பின்களின் ஓரினச்சேர்க்கை. அதைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு இரு நாட்களுக்கு முன்னம் துணையுடன் கூடியிருந்த கணங்களை அசைபோடத் தொடங்கியவுடன் மீனின் ஏக்கம் இன்னும் அதிகமாயிற்று. அவளை முதன்முதல் சந்தித்தது இருவாரம் முன்னால். சந்தித்த முதல் நாளிலிருந்து ஒருவரையொருவர் ஒரு நிமிடம் கூட விட்டு விலகவில்லை. இரண்டு நாள் முன்னால் மேற்கிலிருந்து கூட்டமாக சென்று கொண்டிருந்த மீன்கூட்டத்துக்குள் சென்று கலந்து விட்டாள். விரைவில் சந்திக்கலாம் என்று சொன்னாள். எவ்வளவு தடுத்தும் கேட்கவில்லை. எல்லாம் நன்றாகப் போய்க் கொண்டிருக்கையில் இது என்ன விளையாட்டு என்று புரியவில்லை.

டால்பின்கள் இரண்டும் இயக்கத்தை முடித்துக் கொண்டு இப்போது விலகியிருந்தன. சற்று தூரத்தில் மணற்மூட்டத்துக்கு நடுவே பெரிய மீன் கூட்டம் வந்து கொண்டிருப்பதை ஆண்மீன் கண்டதும் எதிர்பார்மேலிட்டு நூற்றுக்கணக்கான மீன்களுக்கு நடுவே ஒரு வித பதற்றத்துடன் தேடிற்று. மேற்கிலிருந்து திரும்பும் எல்லா மீன் கூட்டங்களுக்கு மத்தியிலும் அவள் கிடைப்பாளா என்று தேடித் தேடி அலுத்துப் போனது. நதியடிவார மணல் தரையில் தன் தலையை புதைத்துக் கொண்டது. பிறகு படுகையில் கிடந்த இரு சிறிய கற்களுக்கு நடுவில் நின்று தூங்கியது. தூக்கத்தில் கேட்ட சொப்பனம். பெயர் தெரியாத விசித்திர உருக் கொண்ட கடல் வாழ உயிரினத்தின் திறந்து கிடந்த வாயோன்றில் அதன் காதலி நுழைந்து விடுவது மாதிரியும் பின் அவள் வெளிவராத வகையில் ஜந்துவின் வாய் மூடிக்கொள்வது மாதிரியும் கனவு.

விடிந்த பிறகு மீனுக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. கிழக்கு திசையாக நீந்தத் துவங்கியது. சிறு தொலைவில் இரண்டு நதிகள் சங்கமித்துக் கொண்டன. சுழல் அதிகமாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட தூரவெல்லையைத் தாண்டி என்றும் சென்றிராத அம்மீன் அன்று பல மைல்கள் நீந்திச் சென்றது. அதனுள்ளில் நிலவிய பதற்றம் குறையவில்லை. தன் ஜோடியை சந்தித்தல் சாத்தியமா? எல்லா திசைகளிலும் பரந்து விரிந்திருக்கும் நீர்பூமியில் என் கண்ணில் படாமல் அவள் என் இருப்பிடம் நோக்கி சென்றிருக்கலாமோ? திரும்பிப் போய் வழக்கமான இடத்தில் அவளுக்காக காத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. நல்ல வேளை! தோன்றிய எண்ணத்தை அது செயற்படுத்தவில்லை.

இருட்டுக்கு நடுவே எரியும் அகலொளி போல் அவள் கண்ணின் ஒளி தூரத்தில் தெரிந்தது. அவளேதான். இன்னும் சில மீன் நண்பர்களுடன் அவள் மேற்கு நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறாள். வேகத்தை கூட்டி அவளருகே விரைந்தாள். அவர்கள் கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டன, பெண் மீனின் கண்களில் மோகம் விலகாது இருந்ததை ஆண்மீன் புரிந்து கொண்டது. வாய் அகலத் திறந்து சுவாசத்தை நிரப்பிக் கொண்டு அதிவேகத்தில் நகர்ந்தது ஆண்.

பெண் மீன் திடீரென நகராமல் நின்றது. “அவள் என் நின்றுவிட்டாள்? நான் அவளருகில் வரவேண்டும் என்று எண்ணுகிறாள் போலிருக்கிறது” ஆணுக்கு பித்தம் தலைக்கேறி நிதானத்தை இழந்தது. மெலிதான நூல் திரை ஒன்று நடுவில் இருப்பதை உணர்ந்து ஜாக்கிரதையுடன் நகராமல் நின்ற பெண் மீனின் சமயோசிதம் ஆண் மீனினுள் இல்லாமல் போனது. புத்தியை மட்டுமல்லாமல் கண் பார்வையையும் இழக்க வைக்கும் சக்தி காமத்துக்கு உண்டு. பெண் மீன் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து நான்கடி தொலைவில் ராட்சத மீன் வலையில் சிக்குண்டது ஆண் மீன்.

+++++

வலையில் சிக்கிய பெரிய மீனை எடுத்து நதிக்கரை மணலில் தூக்கி எரிந்தார்கள். சந்தைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்காக குவியலாக பொடப்பட்டிருந்த பிற மீன்களுடன் அதை சேர்க்கவில்லை. “இன்று நல்ல அதிர்ஷ்டம்! இந்த பெரிய மீனை இங்கேயே பொறித்துச் சாப்பிடலாம்” என்று ஒருவன் சொன்னதும் மற்ற மீனவர்கள் ஆமோதித்தார்கள். ஒருவன் கூரான கத்தியால் கட்டையை முள் கரண்டியாக செதுக்க ஆரம்பித்தான். இன்னொருவன் அடுப்பை பற்ற வைத்தான்.

தரையில் இடப்பட்ட மீன் குளிரில் சிக்கியவன் மாதிரி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் உடலெங்கும் எரிவது போன்ற உணர்வும் சேர்ந்து கொண்டது. வலைக்கயிறு ஏற்படுத்திய காயத்தின் வலி நொடிக்குநொடி அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. இன்னும் சில கணங்களில் நம்மை தீயிலிடுவார்கள். உயிர் விலகி, எரிக்கப்பட்ட சதைப் பிண்டங்களாக வெட்டப்பட்டு இம்மீனவர்களின் வயிற்றுக்கு உணவாகப் போகிறோம் என்ற பயமெல்லாம் அதற்கு ஏற்படவில்லை. அதன் நினைவெல்லாம் பெண்மீனைப் பற்றியதாகவே இருந்தது. ‘அவள் நம்மைத் தவறாக எண்ண இடம் கொடுத்துவிட்டோமே! அவளை விட்டுவிட்டு வேறொரு பெண்ணை நோக்கி நான் சென்றுவிட்டேன் என்று அவள் நினைத்துவிடக் கூடாதே’ என்று எண்ணி துக்கப்பட்டது.

காசியை ஆண்ட மன்னன் பிரம்மதத்தனின் தலைமைப் புரோகிதன் தன் வேலைக்காரர்களுடன் நதியில் குளிக்க வந்திருந்தான். மணலில் உட்கார்ந்து தலைதுவட்டிக் கொண்டிருந்தவன் துடித்துக் கொண்டிருந்த மீனைப் பார்த்தான். அதன் தவிப்பும் அது மனதுக்குள் பேசிக் கொண்ட பேச்சும் அவனுக்கு புரிந்தது. மீன்கள் பேசும் மொழி அவனுக்கு நன்கு புரியும். குருட்டுக் காமத்தில் சிக்கி ஆபத்தில் மாட்டிக்கொண்ட மீனின் மேல் புரோகிதனுக்கு அளவற்ற கருணை பிறந்தது.

ஒரு குட்டி விருந்திற்காக தயாராகிக் கொண்டிருந்த மீனவர்களை அணுகி ”அரண்மனைக்கு மீன்கள் அளிக்கும் மீனவர்கள் குழு நீங்கள்தானா?” என்று கேட்டான்.

“ஆம் ஐயா”

“அரண்மனைக்கு ஒரு பெரிய மீன் வேண்டும் ; இதோ இங்கே தரையில் கிடக்கிற இம்மீனை தர முடியுமா?” என்று கேட்டான் புரோகிதன்.

“எங்கள் அன்பளிப்பாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று மனமுவந்து சொன்னார்கள் மீனவர்கள்.

அந்த மீனை கவனமாக எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு நதிக்கரை விளிம்பு வரை சென்றான். அதற்கு மட்டும் கேட்கிற மாதிரி மீன் பாஷையில் புரோகிதன் அதனுடன் பேசினான். “உன் மனசுக்குள் நீ பேசிக்கொள்வதை நான் கேட்டிராவிட்டால் இந்நேரம் நீ குழப்பத்துடன் உயிரிழந்திருப்பாய் ; காமத்திற்கு அடிமையாவதை நிறுத்திக் கொள்” பின்னர் அம்மீனை சேறு கலந்திருந்த நீரில் விட்டான்.

இணைப்பு – சமோதன
கதையை சொல்லி முடித்த பிறகு புத்தர் தம்மத்தை போதித்தார். கதையை கேட்கத் தொடங்கும் வரை அதிருப்தியிற்றிருந்த பிக்ஷு கதை முடிந்ததும் முதல் பாதையை கடந்தார் ( Stream Enterer – பாலியில் ”சோடபன்னா” ). பின்னர் புத்தர் பிறப்புகளை அடையாளம் காட்டினார். “அந்த சமயம் இந்த பிக்ஷு ஆண்மீனாக இருந்தார் ; இவருடைய முன்னால் மனைவி பெண்மீனாகப் பிறந்தார். நான் ராஜாவின் புரோகிதனாக இருந்தேன்”

மகாகபி ஜாதகம் - பரூத் ஸ்தூபத்தின் நுழைவுவாயிலொன்றில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. கி.மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் அசோகரால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட ஸ்தூபத்தின் உடைந்த வாயில்கள் மற்றும் பிடிமானங்கள் இன்று கல்கத்தா மியுசியத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

மகாகபி ஜாதகம் – பரூத் ஸ்தூபத்தின் நுழைவுவாயிலொன்றில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. கி.மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் அசோகரால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட ஸ்தூபத்தின் உடைந்த வாயில்கள் மற்றும் பிடிமானங்கள் இன்று கல்கத்தா மியுசியத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஏரி – கவிஞர் சல்மா

ஸல்மா

ஏரி
ஏங்கிக் கருமையுற்ற முகத்தோடு
ஏரி சலனமற்றிருக்கிறது
சில நாட்களுக்கு முன்
தயக்கமின்றி உன்னிடமிருந்து
காலியான மதுக்கோப்பைகளை
விட்டெறிந்திருந்தாய் அதில்
மறுக்காமல் பெற்றுக்கொண்டது
ஏரி
பிறகொரு நாள்
நீ புகைத்த சாம்பல் கிண்ணத்தைக்
கழுவிச் சாம்பலையும் கரைத்தாய்
நேற்றுகூடக்
கசந்துபோன நம் உறவினை
இகழ்ந்து எச்சில் துப்பினாய்
தண்ணீரில்
எந்தக் காலமொன்றில்லாமல்
எல்லாக் காலங்களிலும்
உன் கழிவுகளைக் கொட்டி
உன்னைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறாய்
இன்று இதில் எதையும்
நினைவுறுத்தாது
உன் தாகம் தணிக்கத் தயாராகிறாய்
உன் அசுத்தங்களை
அடித்துக் கொண்டுபோக
இது நதியில்லை
ஏரி
சலனமற்றுத் தேங்கிய நீர்
பத்திரமாய்ப் பாதுகாக்கும்
ஏதொன்றும் தொலைந்துபோகாமல்
எனது வண்ணத்துப் பூச்சிகள்
அறைச் சுவரில்
நான் விட்டுச் சென்ற
எனது வண்ணத்துப் பூச்சிகள்
தமது பசை உதிர்ந்து
பறந்து சென்றிருக்கலாம்
நான் திரும்புவதற்குள்
 

பாதைகள்

 அலமாரியில்
அறைச் சுவரில்
சுழலும் மின்விசிறியில்
மோதித் தெறிக்கும் வெளவால்
பல்லாயிரம் மைல்களுக்கப்பாலிருந்து
கடலின் நீலத்தையும்
மலைகளின் கூட்டங்களையும்
கடந்து வரும் பறவைகள்
இதுவரை
தொலைத்ததில்லை
தம் வழியை
 
பிறழ்வு
நான் பார்த்தறியாத
உலகைக்
குற்றவுணர்வுகளின் சங்கடங்களின்றி
எனக்குத் திறந்துவிடும்
உன் ஆர்வத்தில் தொடங்கிற்று
நமது உறவின் முதலாவது பிசகு
வெகுவான பிரயாசைகளுக்கும்
மூச்சு முட்டல்களுக்கும் பிறகே
உருவாக்குவேன்
துளியளவு ஆட்சேபணையை
வாழ்வின் எழுதப்படாத ஒழுங்குகளைக்
காதோரத்தில் கிசுகிசுத்துக்கொண்டேயிருக்கும்
அசரீரிகள்
இன்றைய உணவை
இக்காலத்தின் எனது உடைகளை
அவற்றின் வேலைப்பாடுகளை
இன்னும் என் உடலில் மறைக்கப்பட
வேண்டிய அவயவங்களை
காலில் சுற்றி வீழ்த்தும்
கண்ணுக்குப் புலப்படாத வேலிகள்
அச்சுறுத்தித் திருப்பும் என் சுவடுகளை
தன் வழக்கமான சுற்றுப் பாதைக்கு
இந்த இருப்பின் தடங்களை
நாளையும் சரிபார்க்கவென மட்டுமே
அஸ்தமிக்கும் இந்தப் பொழுது
யாரோ எப்போதோ சமைத்த சாரமற்ற
நேற்றைய உணவின்
விதியிலிருந்து விலகி
கூடு தேடிச் செல்லும் பறவைகளுக்கு
இந்த வெற்றுப் படுக்கைகளை
தந்துவிட்டு
வெட்டவெளியொன்றில்
தூங்க ஓரிடம் தேடினால் என்ன?
இன்று
ஒரு நாளைக்கேனும்
இந்த சங்கடங்கள் தன்னால்தானென
நம்மில் ஒருவர்
பொறுப்பேற்றால் என்ன
அல்லது
நம்மில் ஒருவர் இங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல
இன்னொருவர் உதவினால் என்ன
இதில் ஏதும் இல்லையெனில்
ஏதேனும் வழியொன்றைத்
தேட முயல்வோம்
இந்த இரவை விடியாமல் செய்ய
காலப் பதிவு

விபத்திலிருந்து மீண்ட நாளின் உடை

நாம் சந்தித்துக் கனிந்திருந்த
வேளையில் பகிர்ந்திருந்த உணவு
நெருங்கியவரின் மரணச் செய்தி
வந்து சேர்க்கையில்
என் கண்களைக் கடந்த
சிவப்பு வண்ணக் கார்
நகர்வதில்லை காலம்
படிந்து உறைகிறது
ஒவ்வொன்றின் மீதும்
 (இக்கவிதைகளை வலையேற்ற அனுமதித்த கவிஞர் சல்மாவுக்கு எனது நன்றிகள்)

அர்ஜுனன் காதல்கள் – உலூபி

@ Dolls of India

@ Dolls of India

வளைந்தோடும் நதியின் கரையில்
நீராடும் பார்த்தனின்
இரு கால்களைச் சுற்றி வந்ததொரு நீள்நாகம்.
வெட்கத்துடன் முத்தமிடும் இளங்காதலியாய்
அது பாதத்தை தீண்டிடவும்
நதியின் ஆழத்திற்கு இழுக்கப்பட்டான்.
ஒளி ஊடுருவும் மாளிகையின்
அறையில் விழித்தான்
வெளியே நாற்புறமும்
மீன்களும்
நீர்ப்பாம்புகளும் நீந்திக் கொண்டிருந்தன
பார்த்தனின் முன் எரிகுண்டம் ;
நெய்யிட்டு
தீ வளர்த்தான்.
அதன் உக்கிரத்துடன் போட்டியிட்டது
அருகிருந்த பாம்பின் கண்களில்
படர்ந்திருந்த இச்சைத்தீ.
கணத்துக்கொரு தரம் வடிவமாற்றம்
பாம்பு
பெண்
பாம்புப்பெண்
தீச்சடங்கு முடியவும்
“இது சாட்சி” என்ற சங்கல்பத்துடன்
பார்த்தனை நோக்கினாள்
திரௌபதியும் யுதிஷ்டிரனும்
இணைந்திருந்த அறையினுள்
விபத்தெனவே நுழைந்ததனால்
விதித்துக் கொண்ட வனவாசம் ;
கவர்ந்திழுக்கும்
சர்ப்பப்பெண்ணுடன்
கூடுதல் முறையாகுமா?
பாம்புப்பெண்
அவனின் மனதோடு மௌனமாய்ப் பேசினாள்
“சாபமில்லை ; மூத்தோர் சொல்லில்லை
உமக்கு நீரே வழங்கிக்கொண்ட
வனவாசத்தில்
உம் மேல் ஆசையுற்று அணுகுபவளைக்
கூடுதலில் பாவமில்லை”
மாலையென காலடியில் சுருண்டது சர்ப்பம்
மானிடப் பெண்ணாக எழுந்து
இதழ் குவித்து நெருங்கினாள்
அர்ஜுனன்
காமநோய் தீர்க்கும் வைத்தியனானான்.
நதியின் உயிரினங்கள்
அறையின் திரையாகின

oOo

பின்னொருநாளில்
நதிக்கரை மேடொன்றில்
வலியுடன் கண் விழித்தான்
விஷ பாணம் தாக்கி
புண்ணான அவனுடலை
பாம்புப்பெண்
நாவால் வருடினாள்
சற்றருகே ஒரு வாலிபன்
வில்லும் அம்புமாய்
பின்னே ஒரு வெள்ளைக் குதிரை
யாரிவன் என்னைப் போல்?
எங்கிருக்கிறோம்?
கனவிலா? நனவிலா?
உடலெங்கும் பாம்பு
ஊர்ந்து வைத்தியம் பார்த்தது
சலசலக்கும் நதியில்
முதலைகள் மூன்று நீந்திச் சென்றன.
இவைகளை முன்னர் சந்தித்திருக்கிறோமோ?
இறந்தகால நிகழ்வுகளும்
நிகழ்கால பிரக்ஞையும்
ஒன்றிணைந்து குழம்பாகி
வேறுபாடு காணவியலா கலவையாயின

oOo

“விஷமற்ற பாம்பினங்களில்
நான் அனந்தன் ;
ஆயிரம் பிரபஞ்சங்கள்
கடுகளவில் என் தலையில் சுழலுகின்றன”
கண்ணன் சிரிக்கிறான்

 

நன்றி : பதாகை

ராஞ்சா ராஞ்சா

மணி ரத்னம் இயக்கிய “ராவண்” இந்தித் திரைப்படத்தில் பாடல்களை எழுதியவர் குல்சார் ; அதில் வரும் ஓர் அருமையான பாடலை கேளுங்கள்

பாடலின் முதல் வரி குல்சார் அவர்களுடையதில்லை. சூஃபிக் கவிஞர் புல்ஹே ஷா-வின் பிரசித்தமான கவிதையின் முதல் வரியை குல்சார் இந்தப் பாட்டில் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

சுரிந்தர் சிங் கோஹ்லி அவர்கள் புல்ஹே ஷா பற்றி எழுதிய கட்டுரைப் புத்தகத்தை படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். புல்ஹே ஷா ஒரு பஞ்சாபி சூஃபி. (காண்க : ஓ புல்லாவே! நான் யாரென்று நான் அறியேன்! ). புல்ஹே ஷாவின் வாழ்க்கை, காலம், அவருடைய படைப்புகள், சமய சிந்தனைகள் மற்றும் கவிதைப்பாணி – இவை பற்றி விரிவாகப் பேசுகிறார் கோஹ்லி.

பஞ்சாபி சூஃபி கவிதைகளில் வரும் படிமங்களும் குறியீடுகளும் செறிவானவை. பாரசீக சூஃபி கவிதைகளில் யூப்ரடீஸ் – டைக்ரீஸ் இணை நதிகள் ஒரு குறியீடாக வரும் ; அது போல, பஞ்சாபிக் கவிதைகளில் வரும் பிரபலமான படிமங்கள் : கைராட்டினங்கள் சுழற்றும் சகோதரிகள் (trinjhan) மற்றும் செனாப் நதி. பஞ்சாபிகளின் நாட்டார்-காவியக் காதல் கதைகளில் – ஹீர்-ராஞ்சா மற்றும் சோஹ்னி-மாஹிவால் –செனாப் நதி ஒரு முக்கியமான பங்கேற்கிறது. ஹீர்-ராஞ்சா கதை இரு குறியீடுகளை சூஃபிக் கவிதைகளுக்கு ஈந்திருக்கிறது. ஹீர் (ஆஷிக் – காதல் புரிபவன்) மற்றும் ராஞ்சா (மாஷுக் – காதலிக்கப்படுவது). பக்தன் ஹீராக உருவகப்படுத்தப்படுகிறான்/ள் ; அவன்/ள் ராஞ்சாவைத் தேடி அலைகிறான்/ள்.

மேற்சொன்ன இந்தித் திரைப்படப்பாடலின் முதல் வரி இது தான் :

“ராஞ்சா ராஞ்சா கர்தி நி மேய்ன் ஆபே ராஞ்சா ஹோய்”

“தலைவன் ராஞ்சாவின் பெயரை உச்சரித்து உச்சரித்து நானே ராஞ்சாவாகிவிட்டேன்”

இவ்வுலகம் பிறந்த வீடு ; கடவுளிருக்கும் இடம் புகுந்த வீடு என்று படிமமாக்கப்படுகிறது. பிறந்த வீட்டில் இருக்கும் பெண் மற்ற நண்பிகளின் துணை கொண்டு கைராட்டினங்களை (trinjhan) வைத்து இறைவன் எனும் காதலனுக்காக உரிய பரிசுப்பொருட்களை தயார் செய்ய வேண்டும். தன் உடலெனும் கைராட்டினத்தில் வேலை செய்து, நற்பண்புகள் எனும் நூலிழைகளை திரிக்க வேண்டும்.

சூஃபிக்கவிதைகளில் உலகத்தில் வாழ்பவன் பயணி (முசாஃபிர்) என்றும் வணிகன் (சௌதாகர்) என்றும் கூட உருவகப்படுத்தப்படுகிறான். உலகம் பயண வழியில் தென்படும் சத்திரம் (சராய்) ; வணிகர்களும் பயணிகளும் சத்திரத்தில் தங்கும் நேரம் மிகக் குறைவே. புல்ஹே ஷா தம் கவிதையில் ராமர், கிருஷ்ணர் என்கிற குறியீடுகளையும் கடவுளுக்கு பயன் படுத்தியிருக்கிறார்.

ஒரு கவிதையில் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார் :-

“பிருந்தாவனத்தில் பசு மேய்த்தாய்

லங்காவில் சங்கொலி செய்தாய்

மெக்காவில் ஹாஜியாக ஆனாய்

உன் நிறத்தையும் (வடிவத்தையும்) அற்புதமாக

அடிக்கடி மாற்றிக் கொள்கிறாய்

இப்போது உன்னை யாரிடமிருந்து மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்?”

துணைக்கண்டத்தின் சூஃபிக் குயில் அபிதா பர்வீனின் காந்தக் குரலில் புல்ஹே ஷாவின் பாடல் “ஜே ரப் மில்தா” என்கிற பாடலைக் கேட்டு இன்புறுங்கள்.

 

 

Source : Bulhe Shah – Surindar Singh Kohli – Sahitya Akademi – 1987 Edition