Tag Archives: தடி

ஆப்பிள் தோட்டம்

பீம்தாலிலிருந்து நைனிடால் நகருக்குள் நுழையாமல் பவாலி என்னும் ஊர் வழியாக ராணிகேத்-தை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு கோயிலுக்கருகே ஓட்டுநர் வண்டியை நிறுத்துகிறார். இந்தியில் ஏதோ ஒரு பெயரை சொல்கிறார். அவர் என்ன பெயரைச் சொன்னார் என்பதை சிரத்தையுடன் கவனிக்கவில்லை. ஓட்டுநர் வண்டியை நிறுத்தியது பிடிக்கவில்லை. சீக்கிரமே ராணிகேத் சென்றடைய வேண்டும் என்றிருந்தது எனக்கு. அங்கு ஒரு ரிஸார்ட்டில் ஒரு suite புக் செய்திருந்தேன். “எனக்கு தேநீர் குடிக்க வேண்டும்” என்றார் ஓட்டுநர். வேண்டா வெறுப்பாக காரிலிருந்து இறங்கினேன். மனைவியும் என் இளைய மகளும் கூட இறங்கினார்கள். பெரியவள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அது ஒரு ஆசிரமம். துர்கா தேவி சந்நிதியும், அனுமார் சந்நிதியும் இருந்தன. சுற்றுலாப் பயணிகள் நிரம்பி வழிந்தனர். கோயிலின் பின்புறம் ஒரு சுவாமிஜியின் சிலை இருந்தது. சுவாமிஜிக்களுக்கு நான் அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. எனக்கு அதிகம் ரசிக்கவில்லை. ஆனால் ஒன்று கவனித்தேன். கோயில் செல்வச் செழிப்புடன் இருந்தது. புத்தம்புதுக் கோயிலைப் போல் இருந்தது. கோயிலை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன் சுண்டல் பிரசாதத்தை பெற்றுக் கொண்டோம்.

கோயிலையொட்டி சிற்றோடை இருந்தது. அதை அசுத்தப்படுத்த வேண்டாம் என்ற அறிவுறுத்தலில் அது நதி என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மழைக்காலத்தில் அது நதியாக உருமாறலாம். நதியில் அதிக நீர் மட்டம் இல்லை. பூச்சிகளைப் போல் சின்னஞ்சிறு மீன்கள் கூட்டமாய் நீந்திக் கொண்டிருந்தன. ஒரு சிறுவன் பிஸ்கட்டுத் துண்டின் பொடியை நீரில் வீசினான் ; நூற்றுக்கணக்கான மீன்கள் அப்பொடியைக் கவ்விக்கொள்ளும் போட்டியில் அழகாக ஒரு புள்ளியில் குவியும் காட்சி மிக ரம்மியமாய் இருந்தது. ஒரு கணந்தான். மீண்டும் மீன்கள் தத்தம் திசைகளில் பிரிந்து சென்றன.

நாங்கள் கோயிலுக்கு வெளியே வந்தோம். ஓட்டுனர் வண்டியைக் கிளப்பிய போது கோயிலின் பெயர் என்ன என்று கேட்டேன். kainchi dham என்றார். Kainchi என்றால் கத்திரிக்கோல் என்று அர்த்தம் ; dham என்றால் தலம்.

+++++

கைடுகளுடனான உரையாடல் பல விஷயங்களை அறியத் தூண்டியிருக்கின்றன. கைடுகள் மிஸ்-கைடு செயவது வாடிக்கையான விஷயம் என்றாலும் கைடுகள் அவசியம். வரலாற்றுச் சின்னங்களுக்கான நுழைவுச்சீட்டுகளை வாங்கும் செயல் முறை எளிமையாகுதல் கைடுகளினால் மட்டுமே சாத்தியம். அவர்கள் தரும் வரலாற்றுத்தகவல்கள் நம்மை உண்மைத்தகவல்களை நோக்கிய உந்துதலை ஏற்படுத்தும். சில வருடம் முன்னர் ஓர் ஆங்கிலேய நண்பருக்குத் துணையாக ஆக்ரா சென்றேன். நடுவில் ஒரு கைடை எங்கள் காரில் ஏற்றிக் கொண்டோம். அவர் பெயர் அன்வர். டிப்டப்பாக கருப்பு கோட், கருப்பு கண்ணாடி அணிந்து சினிமா ஸ்டார் போல தோற்றமளித்தார். வி ஐ பி கைடு என்ற அடையாள அட்டையை காண்பித்தார். நானும் நண்பன் அட்ரியனும் பெருமிதப்பட்டோம். அன்றைய ஒரு நாளைக்கு நாங்களிருவரும் அன்வரின் தயவில் வி ஐ பிக்கள் ஆனோம். வழக்கம் போல தாஜ்மகால் நுழைவுச்சீட்டை நீண்ட வரிசையில் நிற்காமலேயே வாங்கினோம். தாஜ்மகாலுக்குள் பல்வேறு விளக்கங்களை கொடுத்துக் கொண்டே ஒரு தகவலை எங்களிடம் சொன்னார் அன்வர். இஸ்தான்புல்லின் நீல மசூதியை கட்டிய ஆர்கிடெக்ட்தான் தாஜ்மகாலையும் கட்டினார். அந்த தகவல் எனக்கு பயங்கர ஆச்சரியத்தை தந்தது. அட்ரியன் இஸ்தான்புல் நீல மசூதியை பார்த்திருக்கிறான். நான் திரைப்படங்களில் நீல மசூதியை பார்த்திருக்கிறேன். கடைசியாக நான் பார்த்தது ஏக் தா டைகர் இந்திப்படத்தில். சல்மான் கானும் கட்ரினா கைஃபும் நீல மசூதியின் பின்னணியில் ரொமான்ஸ் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். நீல மசூதிக்கும் தாஜ்மகாலுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லையென்பதை உரிய தரவுகள் வாயிலாக மறுத்துக் கூறும் அறிவு அன்வரின் உதவியால்தான் கிட்டியது. நீல மசூதி கட்டி முடிக்கப்பட்டு கிட்டத்தட்ட 13 வருடங்களுக்கு பிறகே தாஜ்மகால் கட்டும் பணி துவங்கியது. தாஜ்மகால் முழுமையாக கட்டி முடிக்கப்பட 21 வருடங்களானது. அன்வரை சந்தித்திருக்காவிட்டால் தாஜ்மகாலின் ஆர்க்கிடெக்ட் உஸ்தாத் அகமது லஹோரி என்பது எனக்கு தெரிய வாய்ப்பே இல்லை. அன்வர் கொடுத்த தகவல் ஏற்படுத்திய ஆச்சரியவுணர்ச்சி தாளாமல் அந்த தகவலை சரி பார்க்கும் உந்துதல் மேலிட நான் திரட்டிய மேலதிக தகவல்கள் முகலாய பேரரசு பற்றி நானறிய உதவியது. பொய்மையும் வாய்மையிடத்து என்பது இது தான் போல! அன்வருக்கு என் நன்றிகள்!

blue mosque

ராணிகேத் வந்தடைந்த அடுத்த நாள் குமாவோன் மலைச்சாலைகளில் நாற்பத்தியைந்து கிலோ மீட்டர் பயணம் செய்து துனகிரி வைஷ்ணோ தேவி கோயில் போய்ச் சேர்ந்தோம். அங்கிருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கிறது குகுசினா என்னும் இடம். இங்கிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர்கள் ட்ரெக்கிங் செய்து பாபாஜி குகையை அடைய வேண்டும். அது தான் எங்கள் இலக்கு. துனகிரி அம்மன் கோயிலின் சாலையோரத் திருப்பத்தில் நபினை சந்தித்தோம். நபு என்பது அவன் செல்லப்பெயர். நாற்பது வயதிருக்கும் அவனுக்கு. சராசரி குமாவோன் வாசிகளின் அச்சுஅசல் நபு. அவன் நெற்றியில் பொட்டு. செவ்வாய்க்கிழமையாதலால் வைஷ்ணோ தேவி கோவிலில் நல்ல கூட்டம்! வாடகை ஜீப்புகள் எல்லாம் பிஸி. குகுசினா வரை எங்கள் காரிலேயே போவது என முடிவு செய்தோம். முன்னிருக்கையில் நபு. பின்னிருக்கைகளில் எங்கள் குடும்பம்.

Kainchi Dham – சுவாமிஜியைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாதவன் காடு தாண்டி மலை தாண்டி பாபாஜி குகைக்கு குடும்பத்துடன் வருகை தருவதன் பின் என்ன அர்த்தம்? இது முரணாகாதா? தயவு செய்து குழம்ப வேண்டாம். இது ஒரு காதல்! பல வருடம் முன்னர் – எந்த வருடம் என்று ஞாபகமில்லை – படித்த புத்தகத்தின் 34ம் அத்தியாயம் என்னுள் ஏற்படுத்திய ரசாயன மாற்றம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இல்லையேல் இது ஒரு சாரமில்லாத வெற்று ஆர்வமாகக்கூட இருக்கலாம். என்னை இதயபூர்வமாக அழைத்தால் நான் அங்கு தோன்றுவேன் என்று தன் பிரியப்பட்ட சீடனுக்கு உறுதி தந்த அந்த மரணமிலா குரு மகாவதார் என்ற அடைமொழியால் பக்தர்களால் போற்றப்படுகிறார். பாபாஜி பற்றிய வரலாற்று பூர்வ தகவல்கள் மிகச் சொற்பம். எனினும் Para Gliding, Apple Garden, Highest Golf Course முதலான ராணிகேத்தின் ஈர்ப்புகளையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டு புதல்விகளின் விருப்பமின்மையையும் புறக்கணித்துவிட்டு அவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு அதிகம் பேர் போகாத ஒரு குகைக்கு நான் போவதை பகுத்தறிவு கொண்டு எப்படி விளக்குவது? என் வாழ்க்கை என் விருப்பம் என்று சொல்வது எளிதாயிருக்கும்.

ஒரு புத்தகம் விவரிக்கும் சம்பவம் இத்தனை ஆர்வத்தையா ஏற்படுத்தும்? பொன்னியின் செல்வன் விவரிக்கும் அனுராதபுரம் நகரப்பகுதி வர்ணனைகள் படிக்கப் பிடித்தன. சிவகாமியின் சபதத்தில் வரும் வாதாபி நகர வர்ணனைகளுந்தான்! புத்தக வர்ணனைகளுக்காக மட்டும் அனுராதபுரத்துக்கோ வாதாபிக்கோ (இந்நாளைய பதாமி) டிக்கெட் வாங்கிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியதில்லை. இந்த குகைக்கு வர வேண்டும் என்ற விழைவுக்கும் காரணகாரியமான ஒரு விடை இருக்குமென்று எனக்கு தோன்றவில்லை.

பழைய காதலியை மறக்க முடியாமல் அவளின் பழைய விலாசத்துக்கு கடிதம் எழுதுதலை உணர்ச்சி பூர்வ விஷயம் என்றில்லாமல் வேறு எப்படி புரிந்து கொள்வது? பழைய காதலி எங்கிருக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை. அவளிடம் தொடர்பு கொள்ளவேண்டும் என்ற தவிப்பேற்படும்போது அவள் இருந்த விலாசம் என்று நாம் கேள்விப்பட்ட இடத்துக்கு கடிதம் அனுப்புகிறோம். அது போலவே இது!

autobiography_yogi_book

பாபாஜி குகை ட்ரெக்கிங் கஷ்டமாக இருந்தது. ஃபிட்னெஸ் கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் தஸ்புஸ்ஸென்று மூச்சு விட்டுக் கொண்டே ஏறினேன். என் குடும்பத்தினர் வேகமாக ஏறி எனக்கு முன்னால் சென்றுவிட்டனர். காவி ஜிப்பா போட்டுக் கொண்டு ஓர் இளைஞர் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தார். அவரிடம் இன்னும் எவ்வளவு தூரம் என்று கேட்டேன். பதினைந்து நிமிடங்கள் என்றார். எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் என்று நான் அவரிடம் கேட்டதற்கு சிட்னி என்றார். ஏன் வந்தீர்கள் என்று கேட்டேன். ஒரு புத்தகத்தின் 34ம் அத்தியாயம் என்று முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேனே அந்த புத்தகத்தின் பெயரைச் சொன்னார்.

பாபாஜி குகைக்கு சற்று முன்னர் ஒரு மண்டபம் கட்டியிருந்தார்கள். மகாவதார் பாபாஜி லாஹிரி மஹாஷயருக்காக தோற்றுவித்த மந்திர மாளிகையைக் குறிப்பதான இடத்தில் கட்டிய மண்டபம் இது என்பது நபுவின் தகவல்.

பாபாஜி குகையில் சற்று நேரம் அமைதியாக கண்களை மூடியவாறு அமர்ந்திருந்தோம். மூச்சு வாங்குதல் நின்றது. நபு குகையைப் பற்றி பேசலானான். அவன் சிறுவயதினனாக இருந்த போது பாபாஜி குகை திறந்திருந்ததாகவும் அதற்குள் இறங்கி உள்ளே சென்றால் இருட்போர்வையில் இனிய சுகந்தங்களின் வாசனை மூக்கை துளைக்குமாம். ஆனந்த உணர்வு மேலிடுமாம். குகைக்குள் டார்ச் லைட்டுகள் வேலை செய்யாதாம். அமெரிக்கர் ஒருவர் ஆர்வமிகுதியில் ஆய்வு செய்கிறேன் என்று குகைக்குள் புகுந்து வெகுநேரமாக வெளியே வராமல் யோகதா ஆசிரமக்காரர்கள் அவரை குகையிலிருந்து வெளிக்கொணர்ந்த போது சித்தம் கலங்கிய நிலையில் இருந்ததாகவும் இதன் காரணமாக குகை வாசல் அடைக்கப்பட்டது எனவும் நபு சொன்னான். நபு சொன்னது விறுவிறுப்பைக் கூட்டிற்று எனினும் அது எத்தனை உண்மையாக இருக்கும் என்ற ஐயம் எழாமலில்லை. உத்தராகண்ட் மாநிலத்தில் பல சுற்றுலா தலங்களில் பார்த்திருக்கிறேன். கைடுகள் இது போன்ற மந்திரம் மாய விஷயங்களை அதிகம் கலந்து பேசுவார்கள். மாநில சுற்றுலா துறையின் வரவேற்பு வளைவுகளும் போர்டுகளும் “தேவ்பூமி” என்னும் உரிச்சொல்லுடன் உத்தராகண்டை விவரித்துக் கொள்வது போலத்தான் இது!

நாங்கள் குகையிலிருந்து இறங்கத் தொடங்குகையில் வெளிநாட்டு ஜோடி ஒன்று குகையை நோக்கி ஏறி வந்தார்கள். அவர்களிடம் பேச்சு கொடுத்தோம். இத்தாலியின் மிலானோ நகரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களும் அந்த புத்தகத்தின் பெயரைச் சொன்னார்கள்.

நபுவுக்கும் அந்த புத்தகத்தின் ஆசிரியருக்கும் இடையில் என்ன வித்தியாசம்? எழுத்தாற்றல் என்பதைத் தவிர வேறென்ன? எழுதப்பட்ட சொற்கள் சக்தி படைத்தவையாக ஆகின்றன என்பதற்கு ஒரு ஆதாரம் என்றால் இந்த புத்தகத்தைச் சொல்லலாம் என்பது என் கருத்து. மனிதசக்தி உடல்-மனம் என்னும் இருமையின் எல்லைகளை தகர்த்துவிடக் கூடியது என்பதன் சிறு துளி சொற்களின் துணை கொண்டு நமக்கு விவரிக்கப்பட்டிருக்கும்.

நபு என்னுடனும் என் மனைவியுடனும் பேசிக் கொண்டே வந்தான். அவனுடைய குடும்ப வாழ்க்கை, அவனுடைய மனைவியின் மறைவுக்குப் பிறகு மறுமணம் செத்துக்கொள்ளாதிருந்தது, சுவாமி சத்யேஸ்வரானந்தா-வுடனான அவனுடைய தொடர்பு (அவனுக்கு நபின் என்று பெயரிட்டது அவர்தானாம் – குமோவோன்காரனுக்கு வங்காள மொழிப்பெயர் வந்ததன் ரகசியம் இவ்வாறு துலங்கியது), குக்குசினாவில் இருக்கும் ஒரே ஓட்டலின் சொந்தக்காரர் ஜோஷியுடன் அவனுடைய மனஸ்தாபம் என்று பல தகவல்களைப் பகிர்ந்தான். நடிகர் ரஜினிகாந்த் பாபாஜியிடமிருந்து பெற்ற மூன்று மந்திரங்கள், அசைவ உணவு சாப்பிடும் போது அவற்றை ரஜினிகாந்த் சொல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்று பாபாஜி அறிவுறுத்தியது என்று அவன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தகவல்களை பகிரும் போது நானும் பாபா திரைப்படம் பார்த்திருக்கிறேன் என்று சொல்லலாமா என யோசித்தேன். ஆனால் சொல்லவில்லை. நபுவுக்கு சென்னை எக்ஸ்பிரஸ் என்றொரு செல்லப்பெயர் உண்டாம். பாபாஜி குகைக்கு வருவோரில் 60% தென்னிந்தியர்கள் என்று ஒரு புள்ளிவிவரம் தந்தான். அவர்களுக்கெல்லாம் நபுவே கைடாக இருப்பதால் இந்த பெயர் வழங்குகிறதாம். நபுவுக்கும் பிற வடஇந்தியர்கள் போல தென்னிந்திய மாநிலத்தவர்களை மாநில வாரியாக பாகுபடுத்த தெரியவில்லை. எனவே அவன் சொன்ன கணக்குப்படி 60% முழுக்க தமிழர்களாக இருப்பார்கள் என்று சொல்வது கடினம். அதிகமாக தென்னிந்தியர்கள் பாபாஜி குகைக்கு வருவதற்கு காரணம் ரஜினிகாந்த் என்று நபு நம்புகிறான்.

வழியில் ஒரு குடிசை வீடு. அங்கு சற்று நேரம் இளைப்பாறினோம். குடிசைக்காரர் குடிசையில் டீக்கடை நடத்துகிறார். கேட்டால் மேகியும் செய்து தருவார். உத்தராக்கண்ட் மலைப்பிரதேசங்களில் மேகி கிட்டத்தட்ட கோதுமை போல அரிசி போல staple food. டீ வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டோம். நானும் என் மனைவியும் தமிழில் பேசுவதைக் கேட்ட குடிசைக்காரர் எனக்கு குடிசை வாசலில் தொங்கும் ஒரு புகைப்படத்தை காட்டினார். நடிகர் ரஜினிகாந்த் கையில் தடியுடனும் தலைப்பாகையுடனும் ஜிப்பா அணிந்து நிற்கும் புகைப்படம். நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த குடிசை வாசலில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். 2013 இல் எடுக்கப்பட்ட படம் என்றார். 2013க்குப் பிறகு அவர் வரவில்லை என்றும் சொன்னார். அந்த ஒற்றை குடிசையைத் தாண்டாமல் ரஜினிகாந்த்தால் கூட நிச்சயம் பாபாஜி குகைக்குச் சென்றிருக்க முடியாது. தகவல் – ஆதாரம் என்னும் ரயில்பாதையில் பயணிக்கிறது தர்க்கம். தர்க்கம் வாழ்க்கையின் இன்றியமையா அங்கம். நாம் வாழ்கிறோம் என்பதற்கு நமக்கு தர்க்கம் தேவைப்படுகிறது. நிரூபித்தல் வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியா செயல்முறை.

லாஹிரி மஹாஷயர் பாபாஜியை ரத்தமும் சதையுமாக சந்தித்ததாக சொல்லப்படும் சம்பவத்தில் தர்க்கம் அணுவளவும் இல்லை எனினும் 400 கி மீ பயணம் செய்திருக்கிறேன் ; எதற்கும் மெனக்கெடாத நான் ஐந்து கி மீ டரெக்கிங் செய்து அந்த குகையை அடைந்திருக்கிறேன். நான் வந்த தூரத்தை விட அதிக தூரத்திலிருந்து வந்தவர்களை சந்தித்திருக்கிறேன். 1861லிருந்து 1935 வரை பாபாஜியை வெவ்வேறு கட்டத்தில் சந்தித்தவர்கள் பகிர்ந்த அனுபவங்களை பற்றி வாசித்திருக்கிறேன். அவற்றை வாசிக்கும் போது நம்பிக்கையின்மையை என்னால் தவிர்த்துவிட முடிகிறது. திறந்திருந்த பாபா குகையிலிருந்து வந்த சுகந்தம் பற்றி நபி சொல்லும் போது எனக்கு ஆதாரம் வேண்டியிருக்கிறது. முரண்கள் நிறைந்த மனித வாழ்க்கையின் அங்கமாகிய நானும் முரண்கள் நிரம்பியவனாகவே இருக்கிறேன். தர்க்கம் ஒரு வாள். அதை ஏந்தி நாம் விரும்பாதவற்றை வெட்டித் தள்ளுகிறோம். நமக்கு விருப்பமானவற்றின் திசையில் அந்த வாளை சுழற்றாமல் இருக்கிறோம்.

neemkaroli baba

Neem Karoli Baba

குகுசினா வந்த பிறகு குமாவோனில் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் பற்றி எங்கள் பேச்சு திரும்பியது. Kainchi Dham பார்த்தீர்களா என்று கேட்டான் நபு. நீம் கரோலி பாபா பற்றி சொன்னான். கத்திரிக்கோல் தலத்தில் நான் பார்த்த சிலை நீம் கரோலி பாபாவினுடையது. – “ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் ஆப்பிள் கம்பெனி தொடங்குவதற்கு முன்னர் பல வியாபாரம் தொடங்கி நொடித்துப் போனார் ; இந்தியா வந்து நீம் கரோலி பாபாவிடம் வந்து தன் குறையை சொன்னார். பாபாவின் கையில் ஓர் ஆப்பிள் இருந்தது. ஆப்பிள் பாபாவுக்கு மிகவும் பிடித்தது. அந்த ஆப்பிளை சிறிது கடித்து சீடன் ஸ்டிவ்-க்கு தந்தார். இனிமேல் அனைத்தும் வெற்றியில் முடியும் என்று ஆசீர்வதித்தார். ஆப்பிள் உலகின் மிகப் பெரிய டெக்னாலஜி கம்பெனியானது. தன் நிறுவனத்துக்கு ஆப்பிள் என்று ஸ்டிவ் பெயரிட்டதற்கு காரணம் நீம் கரோலி பாபா மீது ஸ்டிவ்க்கு இருந்த பக்தி. ஸ்டீவ் வாயிலாக நீம் கரோலி பாபா பற்றி கேள்விப்பட்ட மார்க் ஸுக்கர்பர்க் (ஃபேஸ் புக்) 2015 இல் Kainchi Dham விஜயம் செய்தார்”

நபு சொன்ன தகவலை இதற்கு முன்னர் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கவில்லை. ஸ்டிவ் ஜாப்ஸுக்கு இந்திய குருவா? ஓர் ஹிப்பியாக ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் எழுபதுகளில் இந்தியா வந்திருப்பதை பற்றி படித்திருக்கிறேன். மகேஷ் யோகி, ரஜ்னீஷ் போன்றவர்கள் அமெரிக்க இளைஞர்களிடையே அறுபதுகளிலும் எழுபதுகளிலும் கிளப்பிய கிளர்ச்சியின் விளைவே ஸ்டிவின் இந்திய விஜயத்துக்கு காரணம் என்பதாகவே என் புரிதல்.

நபு சொன்ன விஷயங்களில் என்னை மிகவும் துண்டுதலை உண்டுபண்ணியது ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் பற்றிய இந்த தகவல் தான். நீம் கரோலி பாபா யார்? எப்போது வாழ்ந்தார்? நபு சொன்ன விஷயம் உண்மையா? கைடுகள் வழக்கமாக அடித்து விடுவது போன்றதான பொய்த்தகவலா?

மலைப்பிரதேசத்தில் மொபைல் சிக்னல் சரியாக இல்லை. Data Roaming-உம் வேலை செய்யவில்லை. ராணிகேத் ஓட்டலிலும் இணையத் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. அடுத்த நாள் காலை இணையத் தொடர்பு கிட்டியது. Did Steve Jobs visit Kainchi Dham? என்ற கேள்விக்கு விடை தேடினேன்.

steve_jobs-apple

Steve Jobs (Founder of Apple)

இரண்டு குறிப்புகள் கிடைத்தன. நீம் கரோலி பாபாவின் பக்தர் ஒருவர் கீர்த்தனை இசையமைப்பாளர். sacred music என்னும் இசை வகைமையின் முன்னோடி எனக் கருதப்படுபவர். அவர் பெயர் ஜெய் உத்தல். உத்தல் படித்த ரீட் கல்லூரியின் மாணவர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ். மாணவர் ஸ்டீவை ஒரு முறை சந்திக்கும் போது உத்தல் நீம் கரோலி பாபாவுடனான தன் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்கிறார். ஸ்டீவ் அந்த உரையாடலில் கிடைத்த விவரங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு தன் நண்பர் ஒருவருடன் இந்தியப் பயணம் மேற்கொள்ள முடிவு செய்கிறார். அக்டோபர் 1974இல் Kainchi Dham வருகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக நீம் கரோலி பாபா 1973இலேயே பூதவுடலை துறந்துவிட்டிருக்கிறார். ஸடீவ் பாபாவை சந்திக்கவில்லை. உத்தலுடனான உரையாடலே தன்னை இந்தியா செல்லத் தூண்டியது என்று ஸ்டீவ் பல முறை குறிப்பிட்டுள்ளதாக ஸ்டீவுடன் சேர்ந்து இந்தியா பயணம் சென்ற நண்பர் பிற்காலத்தில் உத்தலுக்கனுப்பிய மின்னஞ்சலொன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இன்னொரு குறிப்பு கிருஷ்ண தாஸ் என்று இன்று அறியப்படும் ஜெஃப்ரே கெகல் என்பவரைப் பற்றியது. இவர் நீம் கரோலி பாபாவின் நேரடி சீடர். பாபாவினுடைய தன் முதல் சந்திப்பை பற்றி இவ்வாறு விவரிக்கிறார் :-

“அவருக்கு ஆப்பிள் பழங்கள் பிடிக்கும் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தோம். எனவே ஆப்பிள்களை எடுத்து வந்திருந்தோம். எனக்கு வேடிக்கையாய் இருந்தது. ஆப்பிள்களை அவரிடம் கொடுத்தோம். அவற்றை வாங்கிக்கொண்டார். உடன் அந்த ஆப்பிள்களை அறையில் இருந்தவர்களுக்கு பகிர்ந்தளித்துவிட்டார். “இவருக்கு நான் கொடுத்த ஆப்பிள்கள் பிடிக்கவில்லை போலிருக்கிறது” என்று நினைத்தேன். என்னை நோக்கினார். ‘நான் என்ன செய்தேன்?’ என்று கேட்டார். நான் சொன்னேன் : ‘எனக்கு தெரியாது’. ‘நான் செய்தது சரியா?’ என்று கேட்டார். நான் மீண்டும் ‘எனக்கு தெரியாது’ என்று சொன்னேன். அவர் திரும்பவும் ‘நான் செய்தது சரியா?’ என்று கேட்டார். ‘நீங்கள் செய்யும் எதுவும் சரி’ என்று பதில் சொன்னேன். அவர் சிரித்தார். பிறகு சொன்னார் “ஒருவனுக்கு கடவுள் இருப்பானாயின், அவனுக்கு எதுவும் தேவையில்லை. அவனிடம் ஆசைகள் இராது’ அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் நான் என்னைப் பற்றி யோசித்தேன். என்னிடம் எவ்வளவு ஆசைகள்! நான் இன்னும் வெகுதூரம் செல்லவேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன். இது வேடிக்கையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அவர் என் எண்ணத்தை படித்திருந்ததை எனக்கு காட்டினார். என்னுள்ளில் நான் உணரத்தக்க வகையில் எனக்கு வழி காட்டினார்”

வானிலை சற்று மோசமடைந்திருந்ததால் ஓட்டலிலிருந்து கிளம்ப தாமதமானது. இதனால் தில்லிக்கு கிளம்புமுன் Apple Garden பார்க்கலாம் என்று போட்ட திட்டம் நிறைவேறவில்லை. மோசமான வானிலை காரணமாக Para Gliding spot அன்று மூடியிருந்தது. Golf Course மூடுபனியில் கவிந்திருந்தது. ஓட்டுனர் Kainchi Dham அருகே தேநீர் குடிப்பதற்காக வண்டியை நிறுத்தினார். நாங்கள் காரில் இருந்து வெளியே இறங்கவில்லை. அதே இடத்தில் இரண்டு நாட்கள் முன்னர் காருக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பெரியவள் “அப்பா! இந்த கோவிலுக்கு போகவில்லையா?” என்று கேட்டாள். அதற்கு சின்னவள் “நாங்க அன்னிக்கே போயிட்டோம்… இன்னொரு ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் ஆகணும்னா நீயும் போய் கும்பிட்டுட்டு வந்துடு” என்று பெரியவளைக் கேலி செய்தாள்.

  1. இதில் குறிப்பிடப்படும் புத்தகம் பரமஹம்ச யோகானந்தர் எழுதிய சுயசரிதம் – Autobiography of a Yogi. இந்நூலின் 34ம் அத்தியாயத்தை இணையத்தில் வாசிக்க → https://www.crystalclarity.com/yogananda/chap34.php
  2. நீம் கரோலி பாபா பற்றி → https://en.wikipedia.org/wiki/Neem_Karoli_Baba
  3. ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்-ஸின் இந்திய விஜயத்தின் பிண்ணனி குறித்து → http://www.abc.net.au/radionational/programs/rhythmdivine/jobs-holy-man-and-apple-logo/4609698

அகந்தை அழிதல்-2

(திக்க நிகாயத்தின் மூன்றாம் அங்கமாக வரும் அம்பத்த சுத்தம்)

புத்தர் தன் குரலின் இனிமையை அதிகப்படுத்திக் கொண்டு கேள்வியை இன்னுமொருமுறை கேட்டார்.

”அம்பத்தா, நீ என்ன நினைக்கிறாய்? வணங்கத்தக்க, மூத்த பிராமணர்கள் யாராவது கன்ஹா கோத்திரக்காரர்கள் எங்கிருந்து வந்தவர்கள் என்ற தகவலை உனக்குக் சொல்லியிருக்கிறார்களா?”

“ஆம் ஐயா, கன்ஹா கோத்திரக் காரர்கள் மூலம் பற்றி எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் ; நீங்கள் சொன்ன மாதிரி தான் எங்கள் கோத்திர வரலாறு”

அம்பத்தனுடன் வந்திருந்த மாணவர் குழு அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அதிர்ந்து போனது ; ஆரவாரத்துடன் சத்தமெழுப்பியது. ஒரு மாணவன் எழுந்திருந்து ஆத்திரத்துடன் அம்பத்தனிடம் பேசினான். “இந்த அம்பத்தன் இழிகுலத்தில் பிறந்தவன் ; நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனல்லன். சாக்கியர்களின் அடிமைப் பெண்ணின் வழி கிளம்பிய குடும்பக் கோட்டின் வழி உதித்தவன் ; சாக்கியர்கள் அம்பத்தனின் எஜமானர்கள். இவனை நம்பி நாம் குரு கோதமரை அவமதித்தோம்”

புத்தர் அமைதியாக இருந்தார் ; அவர் மனதில் “இந்த இளைஞர்கள் அம்பத்தனைப் பற்றி கேவலமாகப் பேசுகிறார்கள் ; அம்பத்தனை இதிலிருந்து தப்பிக்க வைக்க வேண்டும்” என்று நினைத்தார்.

“அம்பத்தனை யாரும் ஏளனமாகப் பேச வேண்டாம். கன்ஹா பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவர் ஒரு பராக்கிரமசாலியான முனிவர். சாக்கிய நாட்டிற்கு தெற்கிலுள்ள பகுதிகளுக்குச் சென்று அங்கிருந்த பிராமணர்களிடமிருந்து மந்திரங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தார். பின், சாக்கிய மன்னன் ஒக்காகனிடம் திரும்பச் சென்று அவனுடைய மகள் மத்தரூபியைத் தனக்கு மணமுடித்து வைக்குமாறு வேண்டினார். ஒக்காகனின் கோபம் எல்லை மீறியது. “அடிமைப் பெண்ணின் மகனுக்கு இளவரசி மனைவியாக கேட்கிறதா?” என்று கர்ச்சித்தான். அம்பை எடுத்து வில்லில் பூட்டினான். ஆனால் என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை. அவனால் அவன் கையை இயக்க முடியவில்லை. அம்பையும் வில்லையும் பிடித்தபடியே நின்றான். அவன் எத்தனித்துப் பார்த்தும் அவன் கையை நகர்த்த முடியவில்லை. மந்திரிகளும் மற்ற மூத்தவர்களும் கன்ஹாவை அணுகி “அரசரைக் காப்பாற்றுங்கள்! மதிப்புக்குரியவரே, அரசரைக் காப்பாற்றுங்கள்” என்று வேண்டினர்.

“அரசர் பாதுகாப்பாக இருப்பார். ஆனால் அவர் நாணை கீழ்ப்புறமாக விட்டாரானால், இந்த சாம்ராஜ்யம் முழுதிலும் நிலம் அதிரும்.”

“வணக்கத்துக்குரியவரே! அரசரைக் காப்பாற்றுங்கள்! நிலத்தையும் காப்பாற்றுங்கள்”

“அரசனும் சரி, நிலமும் சரி – இருவரும் காக்கப்படுவார்கள். ஆனால் அரசரின் நாண் மேல் நோக்கிப் பாயுமானால், அவர் சாம்ராஜ்யம் முழுவதிலும் ஏழு வருடங்களுக்கு மழை பெய்யாத படி கடவுள் செய்துவிடுவார்”

“வணக்கத்துக்குரியவரே! அரசரைக் காப்பாற்றுங்கள்! நிலத்தையும் காப்பாற்றுங்கள்! கடவுளர் மழை பெய்ய வைக்கும் படி செய்யுங்கள்”

“அரசர் பாதுகாப்பாக இருப்பார் ; நிலமும் பாதுகாப்புடன் இருக்கும் ; கடவுளர் மழை அளிப்பர், ஆனால் அரசர் தன் நாணை இளவரசரை நோக்கி குறி வைத்தாரென்றால், இளவரசரும் வெகு பாதுகாப்பாக இருப்பார்”

மந்திரிகள் அரசனை இளவரசனை நோக்கி அம்பு விடும்படி கேட்டுக் கொண்டார்கள். இளவரசனுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. பயந்துபோயிருந்த அரசன், தெய்வபாவம் வந்து சேர்ந்துவிடக்கூடாது என்று இளவரசி மத்தரூபியை கன்ஹா முனிவருக்கே மணமுடித்து வைத்தார். எனவே மாணவர்களே அம்பத்தனை யாரும் இகழ வேண்டாம். பெருமை மிகு கன்ஹா முனிவரின் வழி வந்தவன் இந்த அம்பத்தன்”

புத்தர் அம்பத்தனுடனான உரையாடலைத் தொடர்ந்தார். “ஒரு க்‌ஷத்திரிய இளைஞன் ஒரு பிராமணப் பெண்ணைத் திருமணம் புரிந்து கொண்டானெனின் அவர்களுக்குப் பிறக்கும் மகனுக்கு இருக்கையும் நீரும் பிராமணர்களால் அளிக்கப்படுமா?

”ஆம்”

“இறுதிச் சடங்குகளிலோ அல்லது சோற்றுப் படையல்களிலோ அல்லது பலிகளிலோ அல்லது விருந்துகளிலோ உணவுண்ண அவன் அனுமதிக்கப்படுவானா?”

“ஆம்”

“அவனுக்கு மந்திரம் கற்றுக் கொடுக்கப்படுமா?”

“ஆம்”

”ஆனால், க்‌ஷத்திரியர்களுக்கான பட்டாபிஷேகத்தின் போது அவன் தலையில் தண்ணீர் தெளிக்கப்படுமா?”

“இல்லை”

“ஏன் அப்படி?”

“ஏனென்றால், அன்னை வழி நல் குடிப்பிறப்பில் அவன் பிறக்கவில்லை”

புத்தரின் கேள்விகள் தொடர்ந்தன.

“ஒரு பிராமண இளைஞன் ஒரு க்‌ஷத்திரிய குலப் பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொண்டு ஒரு மகனைப் பெற்றானென்றால், அம்மகனுக்கு பிராமணர்கள் இருக்கையும் நீரும் கொடுப்பார்களா?”

“ஆம்”

“இறுதிச் சடங்குகளிலோ அல்லது சோற்றுப் படையல்களிலோ அல்லது பலிகளிலோ அல்லது ஒரு விருந்துகளிலோ உணவுண்ண அவன் அனுமதிக்கப்படுவானா?”

”ஆம்”

”மந்திரங்கள் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப்படுமா?”

“ஆம்”

”ஆனால், க்‌ஷத்திரியர்களுக்கான பட்டாபிஷேகத்தின் போது அவன் தலையில் தண்ணீர் தெளிக்கப்படுமா?”

”இல்லை”

“ஏன் அப்படி?”

“தந்தை வழிப்படி நல்ல குடியில் அவன் பிறக்காததால்”

“ஒரு ஆண் பெண்ணை எடுத்துக் கொண்டதனாலுமோ அல்லது ஒரு பெண் ஆணை எடுத்துக் கொண்டதனாலுமோ அல்லது எப்படி வைத்துக் கொண்டாலும், க்‌ஷத்திரியர்களே பிராமணர்களை விட உயர் மட்டத்தில் இருக்கிறார்கள். ஒரு பிராமணனை எடுத்துக் கொள்வோம், அவன் செய்த செயலின் காரணமாக மற்ற பிராமணர்கள் அவன் தலையை மழித்து விடுகிறார்கள். ஒரு சாம்பல் மூட்டையை சுமக்கும் படி கொடுக்கப்பட்டு நகரிலிருந்தோ நாட்டிலிருந்தோ அவனைத் தள்ளி வைத்து விட்டார்கள். நீ என்ன நினைக்கிறாய்? பிராமணர்கள் அவனுக்கு இருக்கையும் நீரும் கொடுப்பார்களா?

“இல்லை”

“இறுதிச் சடங்குகளிலோ அல்லது சோற்றுப் படையல்களிலோ அல்லது பலிகளிலோ அல்லது ஒரு விருந்திலோ உணவுண்ண அவன் அனுமதிக்கப்படுவானா?”

”இல்லை”

”மந்திரங்கள் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப்படுமா?”

“இல்லை”

“அதே இடத்தில் ஒரு க்‌ஷத்திரியனை எடுத்துக் கொள்வோம். அவனையும் தலையை மழித்தெடுத்து நாட்டை விட்டோ நகரை விட்டோ தள்ளி வைத்து விடுகிறார்கள்! பிராமணர்கள் அவனுக்கு இருக்கையும் நீரும் கொடுப்பார்களா?”

“ஆம்”

“அவனுடைய மனைவியைப் பாதுகாப்புடன் தங்க வைப்பார்களா?”

“ஆம்”

“பார்த்தாயா, ஒரு க்‌ஷத்திரியன் ஒரு கேவலமான அந்தஸ்தைப் பெற்ற நிலையிலும், நாட்டிலிருந்தும் நகரிலிருந்தும் தள்ளி வைக்கப்பட்டு விட்ட நிலையிலும் அதே நிலையிலிருக்கும் இன்னொரு பிராமணனை விட உயர் நிலையானவனாகவே கருதப்படுகிறான்”

அம்பத்தா, பிரம்மனின் குமாரன் சனத்குமாரன் சொன்னான் :

“குலத்தை மதிப்பவர்களுக்கு க்‌ஷத்திரியர்களே சிறந்தவர்கள் :கடவுளர்க்கும் மனிதர்க்கும் அறிவும் நடத்தையும் கொண்டவர்களே உயர்ந்தவர்கள்”

மேற்சொன்ன செய்யுள் சொன்ன கருத்து முழுக்க முழுக்கச் சரி.”

“வணக்கத்துக்குரிய கௌதமரே, எது நடத்தை? எது அறிவு?”

“பிறப்பின் அடிப்படையில் குலத்தின் அடிப்படையில் பிரகடனம் செய்து கொள்ளப்படும் பெருமை மறுதலிக்கவியலா அறிவு மற்றும் நடத்தையை அடைந்த நோக்கு நிலையிலிருந்து பெறப்படுவதன்று. “நீ எனக்கு சரிசமம் ; நீ எனக்கு சரிசமமில்லை” என்ற இறுமாப்பும் அப்படித்தான். எங்கெல்லாம், கொடுக்கல் இருக்கிறதோ, வாங்கல் இருக்கிறதோ, கொடுக்கல்-வாங்கல் இருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் இதே பேச்சு இதே இறுமாப்பு….இது போன்ற விஷயங்களில் அடிமைப்பட்டோர் மறுதலிக்கவியலா அறிவு-மற்றும்-நடத்தையை அடைதலிலிருந்து வெகுதூரத்திலிருக்கிறார்கள். இது போன்ற விஷயங்களைக் கைவிடுவதானால் பட்டுமே மேலே குறிப்பிட்ட அறிவையும் நடத்தையையும் அடைய இயலும்”

”ஆனால் மதிப்புக்குரிய கௌதமரே, எது அந்த அறிவு? எது அந்த நடத்தை?”

“பூரணஞானம் அடைந்த புத்தர்
அருகர்
ஞானமும் நடத்தையும் இயற்கையாகவே கைவரப் பெற்றவர்
உலகங்களை அறிந்தவர்
வசப்படுத்தப்பட வேண்டிய மனிதர்களின் ஒப்பிடமுடியா பயிற்சியாளர்
கடவுளர்களின், மனிதர்களின் ஆசான்
உள்ளோளி பெற்றவரும்
ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவருமான
ததாகதர்
இவ்வுலகில் எழுகிறார்.
தன்னுடைய அதீத அறிவினால் ஞானநிலையை அடைந்தவர் அவர்
தேவர்களையும், மாரர்களையும், பிரம்மர்களையும்
இவ்வுலகுக்கு
இதன் இளவரசர்களுக்கு
மனிதர்களுக்கு
பறைசாற்றுகிறார்
அவர் போதிக்கும் தம்மம்
ஆரம்பத்திலும் அருமை
நடுவிலும் அருமை
முடிவிலும் அருமை
எழுத்திலும் அருமை
ஆன்மாவிலும் அருமை
முழுப்பூரணமான
தூய
வாழ்க்கையை
எடுத்துக்காட்டும்
அவரை அடையும் மாணவன்
அறப்பயிற்சி மேற்கொள்கிறான்
புலன்களின் கதவைக் காவல் காக்கிறான்
நான்கு தியானங்களைப் புரிகிறான்
அவற்றின் வாயிலாக நடத்தையை வளர்க்கிறான்
பல்வேறு உள்நிலைத் தெளிவுகளை
ஒழுக்கக்கேடுகளின் முடிவுகளை
அடைகிறான்
இதைத் தாண்டி
அவன் பெற வேண்டிய உயர்ந்த அறிவோ
பயில வேண்டிய நடத்தை வழிமுறைகளோ ஏதுமில்லை”

”அம்பத்தா, மறுதலிக்கவியலா அறிவின் நடத்தையின் அடைதலுக்கான தேடலில் நான்கு விதமான தோல்விப்பாதைகள் உள்ளன. மறுதலிக்கவியலா இந்த அடைதலைப் பெறாதவன் –  அவன் துறவியாகவோ அல்லது பிராமணனாக இருக்கலாம் – முதற்கண் அவன் ஒரு தண்டத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு வனப்பகுதியை சென்றடைந்து காற்றினால் கீழே விழுபவற்றை எடுத்துண்டு வாழ்வேன் என்ற பிரதிக்கினை மேற்கொள்வானாயின் இது தோல்விக்கான முதல் பாதையாக அமையும். ஏனெனில் இதன் வாயிலாக ஞானநிலையை சாதித்தவனின் ஊழியனாக மட்டுமே ஆகமுடியும். அந்தத் துறவி அல்லது பிராமணன் காற்றினால் விழுபவைகளை உண்டு வாழ முடியாமல், மண்வெட்டியையும் கூடையையும் எடுத்துக் கொண்டு “நான் வேர்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டிருப்பேன்” என்று முடிவெடுப்பானாயின் அது இரண்டாவது தோல்விப்பாதையாக இருக்கும். அந்தத் துறவி அல்லது பிராமணன் வேர்களை கிழங்குகளை உண்டு வாழ முடியாமல் ஒரு கிராமத்தின் அல்லது சிறு ஊரின் ஓரத்தில் தீயடுப்பை நிறுவி அதில் தீ வளர்க்கத் துவங்குவானாயின்…இது தோல்விக்கான மூன்றாவது பாதை. தீ வளர்க்க முடியாத அந்தத் துறவி அல்லது பிராமணன் சாலைகளின் சந்திப்புக்கருகே நான்கு கதவுகளைக் கொண்ட சிறு வீடைக் கட்டிக் கொண்டு “நான்கு திசைகளிலிருந்து இந்த சாலைச்சந்திப்புக்கு வரும் துறவி அல்லது பிராமணருக்கு என்னால் முடிந்தவற்றைச் செய்வேன்” என்று முடிவெடுப்பானாயின்  இது தோல்விக்கான நான்காவது பாதை.”

”அம்பத்தா சொல்! நீயோ அல்லது உனது குருவோ மறுதலிக்கவியலா அறிவு மற்றும் நடத்தையின் படி வாழ்கிறீர்களா?

“இல்லை கௌதமரே! நானும் என் குருவும் ஒப்பீட்டளவில் வெகு தொலைவில் இருக்கிறோம்”

“ஓ..அப்படியானால், நீயும் உனது குருவும் ஞானத்தை அடையாத பட்சத்தில்…தண்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு காற்றினால் கீழே விழுபவற்றை உண்டு வாழும் எண்ணத்தில் ஆழ்ந்த வனப்பகுதிக்குச் சென்று வாழ முடியுமா?”

“கண்டிப்பாக முடியாது கௌதமரே”

“பின்….நீயோ அல்லது உனது குருவோ…கிழங்கையும் வேரையும் உண்டு வாழ்வீர்களா?….தீ வளர்ப்பீர்களா?….அல்லது வீடு கட்டிக் கொள்வீர்களா?….”

 ”இல்லை கௌதமரே”

”பார்…நீயோ அல்லது உன் குருவோ மறுதலிக்கவியலா ஞானத்தையும் நடத்தையையும் மட்டுமல்ல, நான்கு தோல்விப் பாதைகள் கூட உங்கள் சாத்தியத்துக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கின்றன. எனினும் நீயும் உன் குரு பொக்காரசதி பிராமணரும் என்ன சொல்கிறீர்கள்? – முகச்சவரம் செய்து கொண்ட சின்ன சன்னியாசிகளும், சிற்றேவலர்களும், பிரம்ம தேவனின் காலடியில் படிந்திருக்கும் அழுக்கையொத்தவர்களும் மூன்று வேதங்களைக் கற்ற பிராமணர்களிடம் என்ன பேசி விட முடியும்? – தோல்வியுற்றவர்களின் கடமையைக் கூட செய்ய முடியாத நீங்கள் பேசும் பேச்சு இது! பார் அம்பத்தா, உன் குரு உன்னை எப்படி கை விட்டிருக்கிறாரென்று?”

”அம்பத்தா, பொக்காரசதி பிராமணர் கோசல நாட்டு மன்னன் பிரசேனஜித்தனின் தயையில் வாழ்ந்து வருபவர். இருந்தாலும் மன்னரை நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேச பொக்காரசதியால் முடியாது. மூடிய திரைக்குப் பின்னாலிருந்து தான் அவரால் மன்னனுடன் பேச முடியும். உத்தமமான, குற்றமிலா வாழ்வாதாரத்தை தந்தருளிய மன்னன் பிரசேனஜித்தன் நேருக்கு நேராக சந்திக்கும் அனுமதியை உன் குருவுக்கு ஏன் வழங்கக் கூடாது?”

”அம்பத்தா, முதல் துறவிகள் என்று நீங்கள் சொல்லும் ரிஷிகள் – மூல மந்திரங்களைப் பார்த்தவர்கள் – அவர்கள் பார்த்த மந்திரங்கள் ஜெபிக்கப்பட்டும். உச்சரிக்கப்பட்டும், இன்றளவும் பிராமணர்களால் தொகுக்கப்பட்டும் வருகின்றன. அத்ரி, வாமகர், வாமதேவர், விஸ்வாமித்திரர், ஜமதக்னி, ஆங்கிரஸர், பாரத்வாஜர், வசிஷ்டர், காஸ்யபர், பிருகு – போன்றோர் கண்டுபிடித்த மந்திரங்களே உனக்கும் உன் குருவுக்கும் வழங்கப்பட்ட மந்திரங்கள். ஆனாலும் இம்மந்திரங்களின் ஜெபத்தாலும், உச்சரிப்பாலும் நீயும் உன் குருவும் முனிவர்களாக முடியாது – அப்படி ஒன்று சாத்தியமே இல்லை.”

“அம்பத்தா, நீ என்ன நினைக்கிறாய்? வணங்கத்தக்க, வயதில் மூத்த, குருக்களுக்கெல்லாம் குருவானவர்களிடமிருந்து நீ என்ன கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்? கிட்டத்தட்ட நீயும் உன் குருவும் இருப்பது மாதிரி அந்த முதல் ரிஷிகள் – அத்தகர் முதல் பிருகு வரை – அவர்களெல்லாம் நிறைய அனுபவித்தார்களா, நன்கு குளித்தார்களா, வாசனைத் திரவியங்களைப் பூசிக்கொண்டார்களா, முடியையும் தாடியையும் திருத்திக் கொண்டார்களா, மாலைகளால் தம்மை அலங்கரித்துக் கொண்டார்களா, வெண்ணிற ஆடைகளை அணிந்து கொண்டார்களா, ஐம்புல இன்பங்களை துய்த்து அவற்றுக்கு அடிமையானார்களா?”

“இல்லை கௌதமரே”

“நீயும் உன் குருவும் சாப்பிடுவது மாதிரி, கூட்டும், பொறியலும் சேர்த்து பட்டை தீட்டப்பட்ட அரிசியால் வடித்த சோறை அவர்கள் உண்டார்களா?”

“இல்லை கௌதமரே”

“நீயும் உன் குருவும் இப்போது இருப்பது மாதிரி, குட்டைப் பாவாடையும் பகட்டணிமணிகளும் அணிந்த பெண்களுடன் உல்லாசமாக இருந்தார்களா?”

“இல்லை கௌதமரே”

“நீளமான குச்சியால் லேசாக அடித்த வண்ணம், அலங்காரம் செய்யப்பட்ட குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் ரதத்தில் அவர்கள் பயணம் செய்தார்களா?”

“இல்லை, கௌதமரே”

“வேலிகளாலும் தடுப்புகளாலும், வாளேந்திய வீரர்களால் காக்கப்படும் ஊர்களில் வசித்து அவர்கள் தம்மை காத்துக் கொண்டனரா?”

“இல்லை கௌதமரே”

“ஆகவே, அம்பத்தா, நீயோ உன் குருவோ முனிவர்களுமில்லை ; முனிவர்களாவதற்கான பயிற்சி பெற்றவர்களும் இல்லை. அது போகட்டும். இப்போது நீ என்ன சந்தேகங்களை தீர்த்துக் கொள்ள இங்கு வந்தாயோ அவற்றை தீர்த்து வைக்கப் போகிறேன்”

புத்தர் தன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து அம்பத்தனை நோக்கி நடந்தார். அம்பத்தனும் புத்தரை நோக்கி நடந்தான். அவர்களிருவரும் ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் நடந்து வரும் போது, மாமனிதருக்கான முப்பத்திரெண்டு லட்சணங்களை புத்தரின் உடலில் அம்பத்தன் தேடினான். எல்லா லட்சணங்களையும் அவனால் காண முடிந்தது, இரண்டைத் தவிர. அவனுடைய ஐயம் தீர்ந்தபாடில்லை. முழுக்க மூடிய ஆண் குறியையும், நீளமான நாக்கையும் அவனால் காண முடியவில்லை.

ததாகதருக்கு அம்பத்தனின் குழப்பம் புரிந்தது. தன் மனோசக்தியால் தன்னுடைய மூடிய ஆண்குறியை (Sheathed Genitals) ஞானதிருஷ்டியில் அம்பத்தனுக்கு தெரிய வைத்தார். அதன் பின், தன் நாக்கை வெளியே நீட்டி இரண்டு மூக்கையும், இரண்டு காதுகளையும் நக்க வைத்தார். பின்னர் தன் நாக்கால் முன் நெற்றியை வட்ட வளைவை முழுக்க மூடும் படிச் செய்தார்.

“துறவி கௌதமர் மாமனிதனுக்கான முப்பத்திரெண்டு லட்சணங்களையும் கொண்டிருக்கிறார் ; ஒரு லட்சணமும் குறையவில்லை” என்று அம்பத்தன் தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டான்.

“வணக்கத்துக்குரிய கௌதமரே, நான் சென்று வரட்டுமா? எனக்கு கொஞ்சம் வேலையிருக்கிறது”

“நிச்சயமாக அம்பத்தா” என்றார் புத்தர்.

+++++

புத்தரை சந்தித்ததைப் பற்றி பொக்காரசதிக்கு அம்பத்தன் சொல்கிறான். அம்பத்தன் புத்தரை இழிவு செய்து பேசினான் என்று அறிந்தவுடன் மிகவும் வருத்தம் கொள்கிறார் பொக்காரசதி. உடனடியாக, புத்தரின் குடிலுக்குச் சென்று அம்பத்தன் செய்த பிழையைப் பொறுத்துக் கொள்ளுமாறு கூறுகிறார். “அம்பத்தன் என்றும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்” என்று புத்தர் வாழ்த்துகிறார். புத்தர் பொக்காரசதிக்கும் தன் முப்பத்திரெண்டு லட்சணங்களைக் காட்டுகிறார். பொக்காரசதியின் இல்லம் வரும் புத்தர் தம்மத்தை எடுத்துரைக்கிறார். பொக்காரசதியும், அவரது குடும்ப உறுப்பினர்களும் அவரின் மாணவர்களும் தம்மத்தை தழுவுகிறார்கள்.

 

அகந்தை அழிதல்-1

(திக்க நிகாயத்தின் மூன்றாம் அங்கமாக வரும் அம்பத்த சுத்தம்)
இந்தோ-கிரேக்கர்களின் காந்தாரச் சிற்பக்கலையில் கிரேக்கத் தொன்ம நாயகன் ஹெர்குலிஸீன் தோற்றத்திலேயே சித்தரிக்கப்பட்ட வஜ்ரபாணியை புத்தரின் வலப்புறம் காணலாம். - குஷானர்கள் காலம், மூன்றாம் நூற்றாண்டு - காந்தாரம் (தற்போதைய வடமேற்கு எல்லைப் பிராந்தியம், பாகிஸ்தான்)

இந்தோ-கிரேக்கர்களின் காந்தாரச் சிற்பக்கலையில் கிரேக்கத் தொன்ம நாயகன் ஹெர்குலிஸீன் தோற்றத்திலேயே சித்தரிக்கப்பட்ட வஜ்ரபாணியை புத்தரின் வலப்புறம் காணலாம். – குஷானர்கள் காலம், மூன்றாம் நூற்றாண்டு – காந்தாரம் (தற்போதைய வடமேற்கு எல்லைப் பிராந்தியம், பாகிஸ்தான்)

பெரும் எண்ணிக்கையிலான பிக்குக்களின் துணையுடன் கோசல நாட்டில் புத்தர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். பிராமணர்கள் மட்டுமே வாழும் ஒரு கிராமத்தருகே இருந்த காட்டுப் பகுதியில் ஓரிரு நாட்கள் தங்கியிருக்கலாம் என்று முடிவு செய்தார். அந்த கிராமத்தின் பெயர் இச்சனாங்கலா. கிராமத்தின் தொட்டருகே இருந்த அடர்வனப்பகுதியில் புத்தரும் மற்ற துறவிகளும் இளைப்பாறினார்கள்.

இச்சனாங்கலாவுக்கருகே இருந்த சற்று அதிக மக்கள் தொகையுள்ள பெரிய ஊர் உக்கர்தா. அங்கு பொக்காரசதி என்ற பிராமணப் பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். மூங்கிலும், மக்காச் சோளமும், புற்களும் விளையும் நிலம் பிரம்மதேயமாக கோசல நாட்டு மன்னன் பிரசேனஜித்தனால் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. பொக்காரசதி உக்கர்தாவில் இருக்கும் பிராமண இளைஞர்களுக்கெல்லாம் வேதங்கள் பயிற்றுவித்து வந்தார்.

இச்சனாங்கலாவில் கௌதம புத்தர் வந்திருக்கிறார் என்று பொக்காரசதி கேள்விப்பட்டார். புத்தர் வந்திருப்பதைப் பற்றிச் சொன்னவர்கள் அவரின் பெருமைகளையும் விரித்துச் சொன்னார்கள். அதைக் கேட்ட பொக்காரசதிக்கு அளவிலா ஆர்வம் எழுந்தது. தம்மத்தை உணர்வு பூர்வமாக அறிந்து, போதித்து, முழுமையும் தூய்மையும் கலந்த வாழ்முறையால் செயல் பூர்வமான தம்மத்தின் எடுத்துக்காட்டாக எலும்பும் சதையுமாக நடமாடும் ஒருவர் இருத்தல் சாத்தியமா என்ற வியப்புணர்ச்சி அவருள் மேலிட்டது.

தன்னுடைய பிரகாசமான மாணவன் அம்பத்தனை அழைத்தார். அம்பத்தன் அவரிடமிருந்து மூன்று வேதங்களைக் கற்று பாண்டித்தியம் பெற்றவன். வேள்விகளை நடத்தும் வழிமுறைகளை நன்கு அறிந்தவன். வாய் வழி மரபு பிறழாமல் ஸ்பஷ்டமான சொல்லுச்சரிப்புடன் மந்திரங்களை ஓதுவதில் நிபுணன். தத்துவ விசாரத்திலும் ஈடுபடுபவன். ஒரு வருடம் முன்னர் “நான் அறிந்ததை நீ அறிவாய் : நீ அறிவது எல்லாம் நான் அறிந்தது” என்ற வாக்கியங்களைச் சொல்லி மூன்று வேதங்களின் வித்தகன் அம்பத்தன் என்று ஊரார் முன்னிலையில் மற்ற மாணவர்கள் முன்னிலையில் அறிவித்திருந்தார்.

“அம்பத்தா, சாக்கிய வம்சத்திலிருந்து வந்த துறவி கௌதமர் இச்சனாங்கலாவிற்கு வந்திருக்கிறாராம். அவர் பூரண நிர்வாணம் பெற்ற துறவி என்று எல்லாரும் பேசிக் கொள்கிறார்கள். முழுமையான ஞானமும் பரிபூரணமான நடத்தையும் மிக்கவராம் அவர். மூவுலகின் இயல்பையும் ஐயந்திரிபற உணர்ந்தவராம் அவர். கடவுளர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் போதிக்கும் போதகருங்கூட. நீ அவரைச் சென்று சந்திக்க முடியுமா என்று பார்! முடிந்தால் அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் உண்மையா என்பதைக் கண்டு பிடி”

“ஐயா, நீங்கள் கேள்விப்பட்டது உண்மை என்று நான் எப்படி கண்டு பிடிப்பது?”

“நம்முடைய மந்திரங்கள் சொல்லும் மரபுப்படி, முப்பத்திரெண்டு லக்ஷணங்களைக் கொண்டுள்ள ஒரு மாமனிதனுக்கு இரண்டு வழிகளே உள்ளன. அம்மனிதன் இல்லறத்தில் இருந்தால் அகிலம் போற்றும் சக்கரவர்த்தியாக உயர்வான். அவன் பார்க்கும் திசையில் உள்ள நாடுகள் எல்லாம் அவன் கைவசமாகும். ஏழு புதையல்களுக்கு அவன் சொந்தக்காரனாவான். அவனுக்குப் பிறக்கும் புத்திரர்கள் எல்லாம் வீரமிக்கவராக இருப்பார்கள். அவன் ஆட்சியில் இருக்கும் பிரதேசங்களையெல்லாம் கத்தி கொண்டும் தடியைக் கொண்டும் ஆள மாட்டான். தம்மத்தின் துணை கொண்டு ஆள்வான். அப்படி அவன் இல்லறவாசியாக இல்லாமல் துறவுப் பாதை வழி சென்றாலோ, அவன் அருகனாவான், முற்றும் உணர்ந்த புத்தனாவான். அம்பத்தா, நான் வெறும் மந்திரங்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்பவன் மட்டுமே ; நீ அம்மந்திரங்களைப் பெறுபவன் மட்டுமே”

பொக்காரசதி சொன்னதைக் கேட்டதும் அம்பத்தன் எழுந்தான். “நல்லது ஐயா” என்று சொல்லி வணங்கி, வலப்புறமாக பொக்காரசதியைத் தாண்டிச் சென்று வாசலை அடைந்தான். ஒற்றைக் குதிரை பூட்டிய இரதத்தில் ஏறினான். அவனோடு பொக்காரசதியின் இளம் மாணவர்கள் சிலரும் கூட ஏறிக் கொண்டார்கள். இச்சனாங்கலாவின் வனப்பகுதிக்குள் குதிரை வண்டி போகத்தக்க இடம் வரை வண்டியிலும் பிறகு கால்நடையாகவும் புத்தர் தங்கியிருந்த குடிசை வரை சென்றார்கள். குடிசைக்கு வெளியிலிருந்த மைதானத்தில் பிக்குக்கள் பலர் நின்றிருந்தனர். அவர்களை அம்பத்தன் அணுகி, புத்தரைக் காணும் விருப்பத்தைச் சொன்னான். அம்பத்தனைக் கண்களால் எடை போட்ட பிக்குக்கள் “நன்கு படித்தவனாகத் தெரிகிறான் இந்த பிராமண இளைஞன். நல்ல குடும்பத்துப் பையன் போலத் தெரிகிறான். பிரபு இவனுடன் உரையாட விரும்புவார்” என்று நினைத்தார்கள். புத்தரின் குடிலைக் காட்டினார்கள். குடிலுக்கு முன்னர் சென்று அம்பத்தன் அமைதியாக நின்றான், பிறகு மெதுவாக இருமினான். மூடியிருந்த கதவை லேசாகத் தட்டினான். புத்தர் கதவைத் திறந்தார். அம்பத்தன் உள்ளே சென்றான். அவனுடன் வந்த இளைஞர்களும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். புத்தருக்கு பணிவான வணக்கத்தை தெரிவித்து புத்தர் உட்கார்ந்ததும் அவருக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். அம்பத்தன் சற்றுத் தள்ளி நின்றிருந்தான். மற்றவர்கள் எல்லாம் உட்கார்ந்த பின்னும் அவன் உட்கார்வதாகத் தெரியவில்லை. அந்தச் சிறு குடிலுக்குள் அங்குமிங்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தான். புத்தர் அவனைப் பார்த்து கைகளைக் கூப்பினார். அம்பத்தன் பதிலுக்கு கை கூப்பவில்லை. வெற்று வார்த்தைகளால் போலித்தனம் கலந்த குரலில் மரியாதை நிமித்தம் ஏதோ சொன்னான்.

”அம்பத்தா, ஒரு மதிப்புக்குரிய, கல்விமானான பிராமணர் ஒருவர் முன்னால் நீ என்னுடன் இப்படி நடந்து கொண்டது போல் – நான் உட்கார்ந்திருக்கும்ப் போது நீ நடந்து கொண்டும், வெறுமையான வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டது மாதிரி தான் நடந்துகொள்வாயா?” என்று புத்தர் அம்பத்தனைக் கேட்டார்.

”இல்லை கௌதமரே, நடந்து கொண்டிருக்கும் பிராமணனுடன் இன்னொரு பிராமணன் நடந்த படியே பேச வேண்டும் ; உட்கார்ந்திருக்கும் பிராமணனுடன் உட்கார்ந்து கொண்டும், நிற்கும் பிராமணனிடம் நின்று கொண்டும் தான் பேச வேண்டும். ஆனால், முகச்சவரம் செய்து கொண்ட சின்ன சன்னியாசிகளிடம், சிற்றேவலர்களிடம், பிரம்ம தேவனின் காலடியில் படிந்திருக்கும் அழுக்கையொத்தவர்களிடம் – நான் உம்முடன் நடந்து கொண்டிருப்பதைப் போன்று நடந்து கொள்வதே சரி”

“அம்பத்தா, நீ எதையோ தேடி என்னிடம் வந்தாய். அதைத் தக்கமுறையில் கேட்டறிந்து கொள்வதை விடுத்து உன் சிறுமையை விளம்பரம் செய்து கொள்வது சரியன்று. நீ இன்னும் பக்குவப்படவில்லை. உன் இறுமாப்பு அனுபவமின்மையிலிருந்து எழுகிறது.”

புத்தரின் பேச்சு அம்பத்தனுள் கோபத்தைக் கிளப்பிற்று. பட்டறிவில்லாதவன் என்று தான் கணிக்கபடுவது அவனை அதிருப்திப்படுத்தியது. உரத்த குரலில் புத்தரிடம் கத்தினான். “கௌதமரே, சாக்கியர்கள் மூர்க்கர்கள் ; முரட்டுத் தனமாகப் பேசுபவர்கள் ; வன்மமிக்கவர்கள். சிற்றேவலர்கள் மரபில் பிறந்த அவர்களுக்கு பிராமணர்களை எப்படி மதிப்பது, வணங்குவது, நடத்துவது என்பதெல்லாம் சுட்டுப்போட்டாலும் வாராது.”

“உனக்கேன் சாக்கியர்கள் மீது இத்தனை கோபம்? அவர்கள் உனக்கு என்ன தீங்கிழைத்தார்கள்?

“கௌதமரே, ஒரு முறை கபிலவாத்துவில் என் குருவுக்கு ஒரு காரியம் ஆக வேண்டியிருந்தது. அதற்காக நான் சென்றிருந்தேன். அப்போது, சாக்கியர்கள் நிறைந்திருந்த ஒரு மண்டபத்துள் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அங்கேயிருந்த சாக்கியர்கள் நாகரீகமில்லாமல் சத்தம் போட்டுக் கொண்டும் அடுத்தவரை விரல்களால் சீண்டிக்கொண்டும் இருந்தனர். என்னைப் பார்த்து அவர்கள் கேலி செய்தது போலிருந்தது. நான் உட்கார அவர்கள் இருக்கை கூட தரவில்லை. ஒரு பிராமணரை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்ற பிரக்ஞையோ அறிவோ  இல்லாத ஜென்மங்கள்”

“அம்பத்தா, ஒரு சின்ன பறவை கூட தன் சொந்த கூட்டில் தனக்கு விருப்பமானதைச் செய்து கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருக்கிறது. கபிலவாஸ்து சாக்கியர்கள் சொந்தவூர். ஓர் அற்பமான விஷயத்துக்காக இவ்வளவு கண்டனம் தேவையா?”

“கௌதமரே, நான்கு வர்ணங்கள் பற்றி நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். – க்ஷத்திரியர்கள், பிராமணர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் சூத்திரர்கள். இந்த நான்கு ஜாதிகளுள், மூன்று – க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் சூத்திரர்கள் – இவர்களெல்லோரும் பிராமணர்களைவிட மட்டமானவர்கள்”

புத்தர் சற்று மௌனமானார். “இந்த இளைஞன் அளவுக்கு மீறி சாக்கியர்களை மட்டமாகப் பேசுகிறான். இவனுடைய கோத்ரம் என்ன என்று இவனிடம் கேட்க வேண்டும்” என்று புத்தர் நினைத்தார். “அம்பத்தா, உன் கோத்திரம் என்ன? என்று கேட்டார்.

”கன்ஹா கோத்திரம்”

“மூதாதையர் வம்சாவளி சரித்திரங்களை அறிந்தவர்கள் கூறுகின்றபடி, முன்னாளில் சாக்கியர்கள் எஜமானர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் பரம்பரையில் வந்த ஓர் அடிமைப் பெண்ணின் வம்சாவழியிலிருந்து வந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவன் நீ. ஒக்காகன் எனும் ஓர் அரசன் தன் பிரியத்துக்குகந்த காதலிக்குப் பிறந்த மகனை இளவரசனாக்குவதற்காக பிற புத்திரர்களை – ஒக்கமுகன், கராண்டு, ஹத்தினியன், சினிபுரன்  என்பது அந்த புத்திரர்களின் பெயர்கள் – நாடு கடத்தினான். இமயமலைப் பிராந்தியத்தில் இருந்த, மூங்கில் மரங்கள் நெடிது வளர்ந்த காட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்த தாமரைகள் பூத்துக் குலுங்கிய குளக்கரையில் அவர்கள் வசிக்கத் தொடங்கினர். தம் இனம் அசுத்தப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் தம் சகோதரிகளையே புணர்ந்து வாழ்ந்தனர். ஒரு நாள் “தம் புத்திரர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள்?” என்று ஒக்காகன் தம் மந்திரிமாரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டான். ”சக (தேக்கு) மரங்களைப் போன்று வலிமையானவர்கள் என் பிள்ளைகள் ; அவர்கள் நிஜ சாக்கியர்கள்” என்று சொல்லி பெருமைப் பட்டுக் கொண்டான். அன்றிலிருந்து தான் அவர்கள் குலத்தின் பெயர் சாக்கியர்கள் என்றானது. ஓக்காக மன்னனே சாக்கியர்களின் மூதாதையன்.”

புத்தர் மேலும் தொடர்ந்தார்.

“அரசன் ஒக்காகனின் அரண்மனையில் வேலை செய்த அடிமைப் பெண் ஒருத்தி ஒரு மகவை ஈன்றாள். அது கருப்பு நிறக் குழந்தை. அசிங்கமாக உருவம் கொண்ட அக்குழந்தை பிறந்த மறு கணமே பேச ஆரம்பித்தது. “அன்னையே, என்னைக் குளிப்பாட்டுங்கள். என்னுடைய அழுக்கைக் கழுவி ஓட்டுங்கள். அதனால் உங்களுக்கு நன்மையுண்டாகும்” என்றது. குழந்தை பேசுவதைக் கேட்டவர்கள் அடிமைப் பெண் ஒரு பிசாசைப் பெற்றெடுத்திருக்கிறாள் என்று புரளி பேசினார்கள். அந்தப் பிசாசின் பெயர் கன்ஹா (கருப்பன்) என்றும் சொன்னார்கள். ஏற்கெனவே சொன்ன படி, மூதாதையர் வம்சாவளி சரித்திர நிபுணர்கள் சாக்கியர்களைப் பற்றி சொன்ன சரித்திரம். சாக்கியர்களின் அடிமைப் பெண் ஒருத்தியின் குடும்பத்திலிருந்து வந்த குடும்பமே உன்னுடையது.”

அம்பத்தன் ஒன்றும் பேசாமல் ஒரு சிலை போல அசைவின்றி நின்றிருந்தான். அவனுடன் கூட வந்த இளம் மாணவர்கள் “மதிப்புக்குரிய கௌதமரே, அம்பத்தனை அவமதிக்காதீர்கள். அம்பத்தன் நல்குடிப்பிறப்பில் வந்தவன். மிகவும் படித்தவன், ஒரு கல்விமான், நன்கு உரையாற்றக் கூடியவன், உங்களுடனான வாதத்தில் உங்களுக்கு ஈடாக வாதம் செய்ய வல்லவன்” என்று கூறினார்கள்.

புத்தர் சொன்னார் “அம்பத்தன் நல்குடியைச் சேர்ந்தவனில்லை. மிகவும் படித்தவனில்லை, அவன் கல்விமான் கிடையாது. நன்கு உரையாற்றத் தெரியாதவன். கௌதம புத்தருடன் வாதத்தில் ஈடுபடும் திறமை இல்லாதவன் என்று நீங்கள் கருதினீர்களேயானால், அம்பத்தன் வாய் திறவாதிருக்கட்டும். என்னுடன் நீங்கள் உரையாடுங்கள். ஆனால் அம்பத்தன் நல்குடிப்பிறப்பில் வந்தவன். மிகவும் படித்தவன், ஒரு கல்விமான், நன்கு உரையாற்றக் கூடியவன், என்னுடன் வாதத்தில் ஈடுபடத் தகுதியானவன் என்று நீங்கள் நினைப்பீர்களேயானால், நீங்கள் அமைதியாயிருங்கள். அம்பத்தன் என்னுடன் உரையாடட்டும்.”

மாணவர்கள் அமைதியானார்கள்.

புத்தர் அம்பத்தனை நோக்கிப் பேசலானார். “அம்பத்தா, நான் உன்னிடம் ஓர் அடிப்படைக் கேள்வி கேட்கிறேன். அதற்கு நீ பதிலளிக்க விரும்பமாட்டாய். அப்படி நீ பதிலளிக்காமல் இருந்தாலோ அல்லது சுற்றிவளைத்து பதில் சொன்னாலோ அல்லது அமைதியாய் இருந்தாலோ அல்லது இவ்விடத்திலிருந்து கிளம்பிப் போனாலோ, உன் தலை ஏழு துண்டுகளாக வெடித்துச் சிதறும். கன்ஹாவின் தாயைப் பற்றியோ அல்லது அவனின் மூதாதையர்கள் பற்றியோ மூத்த பிராமண ஆசிரியர்கள் யாரேனும் உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களா? அம்பத்தா, பதில் சொல்”

அம்பத்தன் அமைதியாய் வாய் மூடி நின்றான்.

“பதில் சொல், அம்பத்தா. அமைதியாய் இருக்கும் தருணமல்ல. மீண்டுமொருமுறை சொல்கிறேன். ததாகதர் மூன்றாவது முறையாக கேட்ட அடிப்படை கேள்விக்கு பதில் தராதவர் யாராக இருந்தாலும் அவர் தலை ஏழு துண்டுகளாக வெடித்துச் சிதறும்.”

அப்போது, புத்தரின் தலைக்கு மேல் வஜ்ரபாணி என்ற யக்ஷன் தோன்றினான். அதை அங்கு குழுமியிருந்த மாணவர்கள் பார்க்கவில்லை. அவன் கையில் பெரும் இரும்பு கதை இருந்தது. கதையின் ஒளிர்வு அம்பத்தனின் கண்களைக் கூச வைத்தன. ததாகதர் தன் மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டார். வஜ்ரபாணியின் எண்ணத்தில் “பிரபு எழுப்பிய வினாவுக்கு இவ்விளைஞன் பதிலளிக்காமல் போவானாயின், என் கதையால் அவன் தலையை ஏழு துண்டாக உடைத்தெடுப்பேன்” என்ற சிந்தனை ஓடியது. அம்பத்தனின் சர்வ நாடியும் ஒடுங்கியது. பயத்தில் அவன் கைகள் நடுங்கின. நெற்றி வியர்த்தது. இதயம் வேகமாக அடித்துக் கொண்டது. பிரபுவின் காலடியில் வந்து தன் தலையை பதித்துக் கொண்டான். மெலிதான, நொறுங்கும் குரலில் “நீங்கள் கேட்டது என்னவென்று எனக்குப் புரியவில்லை. நீங்கள் கேட்ட வினாவை திரும்பக் கேட்க முடியுமா?” என்றான்.

அம்பத்த சுத்தத்தின் மீதிப்பகுதி அடுத்த இடுகையில்…..

இந்தோனேசியாவின் மத்திய ஜாவாவில் அமைந்துள்ள போரோபுதூருக்கு அருகில் உள்ள புராதன மெந்துத் விகாரத்தினுள் காணப்படும் வஜ்ரபாணி - ஐந்தாம் நூற்றாண்டு

இந்தோனேசியாவின் மத்திய ஜாவாவில் அமைந்துள்ள போரோபுதூருக்கு அருகிலிருக்கும் புராதன மெந்துத் விகாரத்தினுள் காணப்படும் வஜ்ரபாணி – ஐந்தாம் நூற்றாண்டு