Tag Archives: கரை

குறுங்கதைகள்

பழக்கம் எனும் மகாசக்தி

பாதிப் படித்து தலை திருப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கும் புத்தகங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. என் படுக்கைக்குப் பக்கத்தில் இவ்வாறு சிதறிக் கிடந்த புத்தகங்களையெல்லாம் “ஷெல்ஃபில்” மனைவி எடுத்துவைத்துவிட்ட தினத்தன்று தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தேன். படுக்கையின் விளிம்பில் கரையாக இருந்த புத்தகங்களின் இழப்புணர்வு தாளாமல் சில புத்தகங்களை மீண்டும் வெளியில் எடுத்து படுக்கைக்கருகே வைத்து கண்ணை மூடிப் படுத்துக் கொண்டேன்.

+++++

நட்பு

நண்பர்களின் தொடர்பில் இருப்பதில்லை என்ற குற்றவுணர்வு வாட்டுவதாக நினைத்து அதை சீர் செய்யும் நடவடிக்கையை எடுக்க நெடுநேரமாய் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு நண்பனும் என் நினைவில் வரவில்லை. அவர்கள் நினைவிலும் நான் வராமல் இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் அளித்த ஆறுதலில் குற்றவுணர்வு கரைந்து போனது.

+++++

பூனைக்கு வந்த காலம்

சில உயர்அதிகாரிகளின் நிலை பாவமாய் இருக்கும். நன்கு அதிகாரம் பண்ணி நம்மை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவருக்கும் மேலான ஓர் அதிகாரி நம்மை அழைத்து நம் வேலையைப் பற்றிப் பாராட்டிப் பேசும் போது அருகில் இருக்கும் நம் அதிகாரியின் முகம் ரசிக்கத் தக்க ஹாஸ்யக்காரனின் பாவத்தில் காணப்படும். போன வாரம் இதே போன்று ஒரு சம்பவம் நடந்தது. பாவ்லா காட்டியவாறே இத்தனை மாதங்களாக அவர் செய்து வந்த ஒரு பணி எதிர்பாராதவிதமாக கைமாறி எனக்களிக்கப்பட்டது. “இனிமேல் நீயும் சீனியர் மேனேஜ்மென்டின் ஒர் அங்கம்” என்று சொல்லி அவர் கைகுலுக்குகையில் “தயவுசெய்து என்னை மேலே போட்டுக் கொடுத்துவிடாதே” என்று சொன்னது அவர் உடல்மொழி.

+++++

திருப்தி

என் நண்பர் ஒருவரிடம் ஏதாவது ஆங்கிலப் படம் பார்த்துவிட்டு அதைப் பற்றிச் சொன்னால் உடனே தானும் அதைப் பார்த்துவிட்டதாகச் சொல்லுவார். அதில் நடித்த நடிகர் பெயரைச்சொல்லி அவரின் நடிப்பை குறை சொன்னால் உடனே மறுப்பு சொல்வார் நண்பர். தேர்ந்த விமர்சகர் போல “அப்படியெல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது ;  கொடுக்கப்பட்ட ‘ரோலை’ திருப்தியா செஞ்சுருக்காரு” என்பார். நடிகர் பண்ணிய ‘ரோல்’ என்ன என்று நானும் அவரைக் கேட்பதில்லை ; அவரும் சொல்வதில்லை.

——-

பாத்திரத்தில் நிலைத்திருத்தல்

பெரிய பொய்களை அழகிய வார்த்தைகளுக்குள் அடக்கி கண்களை உருட்டியபடி பேசிக் கொண்டிருந்த அதிகாரியை விரலை லேசாக உயர்த்தி தடுத்து நிறுத்திய வாடிக்கையாளரின் பிரதிநிதி – நல்லா பேசுறிங்க ஆனா என்னால் நம்ப முடியல – என்றார். பொய்களுக்கு எந்த வடிவம் கொடுப்பது என்று புரியாமல் விழித்த அதிகாரி என்னை நோக்கினார். உண்மையை மறைமுகமாக பாதி மறைத்துச் சொல்லும் முயற்சியில் நான் பேசத் தொடங்குவதற்குள் பிரதிநிதி இடைமறித்து – மேல சொல்லுங்க உங்க பொய்ய வச்சு உங்க நிறுவனத்தை எடை போடமாட்டேன் – என்றார். அதிகாரி தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என விடுவிடென்று மின்னல் வேகத்தில் பிரசன்டேஷனை ஓட்டிமுடித்து மடிக்கணினியை மூடினார். வாடிக்கையாளரின் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தவுடன்  – இது மாதிரி மூஞ்சி முன்னால பேசுறவங்களே பெட்டர் – என்று அதிகாரி என்னிடம் சொன்னபோது – மீட்டிங் முடிஞ்சிருச்சி, இன்னும் எதுக்கு ஸேல்ஸ் பிட்ச் மோட்லயே இருக்கீங்க – என்று கேட்கத் தோன்றிற்று. ஆனால் அப்படிச் சொல்லாமல் – சரியாச் சொன்னீங்க – என்று சொல்லி நானும் பாத்திரத்திலேயே தொடர்ந்து இருந்தேன்.


—–

சிலேடை

போராடும் ஒரு நடிகர் எந்த வேடம் கொடுத்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பார் ; பழுத்த அனுபவஸ்தர்களான மூத்த கார்ப்பரேட் அதிகாரிகளும் எந்த பணியையும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறார்கள். இயக்குனர்களின் வழிநடத்தலின்படி பூணும் கோமாளி வேடமும் இதில் அடக்கம்.

—–

எழுதிப்பார்த்த போது…

அனுபவப் பகிர்வு எளிது. படித்துப் புரிந்து கொண்டதையும் அறிந்துகொண்டதையும் பகிர்தலும் எளிது. புரியாததையும் அறியாததையும் பகிர்தல் அவசியமில்லாதது. தொடர்புறுத்தல் வாயிலாக பெறப்படும் இணைவுகள், வாசிப்பின் நினைவு கூறல்கள், உரிய வடிவம் குறித்த பிரக்ஞை, நிகழ்வுகள் குறித்த தனிப்பட்ட பார்வைகள், கூரிய கவனிப்பு ஆகிய கூறுகள் மனப்பயிற்சியினால் அடையக்கூடியவை. சரியான புரிந்துணர்வை எய்துங்காலை சொற்கள் தம்மைத்தாமே உருப்பெருக்கிக் கொள்ளும். தமக்கான உண்மைகளை எழுதுதலோ பிறருக்கான உண்மைகளை எழுதுதலோ இரண்டுமே அடிப்படையில் ஒன்று என்ற தெளிதல் கைவந்துவிட்டால்  எல்லைகளற்ற எங்கும் பரந்த மைதானத்தில்  எழுத்தோட்டம் நிரந்தரமாய் நிகழ்ந்தவாறிருக்கும். (ஒரு ஃப்லோல வந்தது ; சீரியஸா எடுத்துக்கப்படாது)

Advertisements

ஐந்து ஜென் கதைகள்

overflow

குதிரையில் செல்பவன்

வாயில் நுரை தள்ளியவாறு அதிவேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த குதிரையின் மேல் உட்கார்ந்திருந்தவனின் முகபாவம் முக்கியமான அலுவல் எதுவும் இல்லாதவன்  போல் இருந்தது.

சாலையின் ஓரத்தில் ஒதுங்கியிருந்த படி இன்னொருவன் கேட்டான்.

“எங்கே போகிறாய்?”

குதிரையிலிருந்தவன் சொன்னான் : “எனக்கு தெரியாது ; குதிரையைக் கேள்”

கரை சேர்தல்

தன் இலக்கை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த இளம் பெளத்தனின் வழியில் அகண்டதோர் ஆறு வந்தது. ஆற்றின் வெள்ளத்தை நோக்கிய படி ‘எப்படி இந்நதியை கடக்கப் போகிறோம்?’ என்று  பல மணி நேரங்களாக யோசித்தவாறு நின்றிருந்தான்.

பயணத்தை கை விட்டுவிடலாம் என்ற முடிவுக்கு அவன் வரும் தருணத்தில் ஆற்றின் எதிர் கரையில் ஒரு வயோதிகர் நின்று கொண்டிருப்பதை கவனித்தான்.

அவரை  நோக்கி  “அக்கரையை  எப்படி வந்தடைவது?” என்று சத்தம் போட்டு வினவினான்.

வயோதிகர் மேலும் கீழும் சில கணங்களுக்கு பார்த்து விட்டு கத்திச் சொன்னார் : “மகனே, நீ அக்கரையில் தான் நிற்கிறாய்”

எத்தனை காலம்?

தற்காப்புக் கலை பயின்று கொண்டிருந்த மாணவன் தன் ஆசானிடம் கேட்டான் “தற்காப்புக் கலையைப் பயின்று பாண்டித்தியம் பெறுவதையே என் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளேன் ; இதில் மேதமை அடைய எத்தனை காலம் பிடிக்கும்?

கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் ஆசிரியர் “பத்து வருடங்கள்” என்று பதிலிறுத்தார் ; பொறுமையிழந்த குரலில் மாணவன் மீண்டும் கேட்டான் “ஆனால் நான் அதைவிட குறைந்த காலத்தில் பயில விரும்புகிறேன். அதற்காக கடும் உழைப்பைச் சிந்த சித்தமாயிருக்கிறேன். தேவைப்பட்டால் தினமும் பத்து பனிரெண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகப் பயிற்சி செய்யத் தயாராயிருக்கிறேன். அப்போது எத்தனை காலம் பிடிக்கும்?”

ஆசான் சில கணம் அமைதியாயிருந்து விட்டுச் சொன்னார் “இருபது வருடங்கள்”

நிரம்பி வழியும் தேநீர்க் கோப்பை

ஜப்பானின் மெய்ஜி காலத்தில் ஜென் ஞானியொருவரிடம் பல்கலைக் கழக பேராசிரியர் ஒருவர் தன் சந்தேகத்தை தீர்த்துக் கொள்வதற்காக வந்தார். பேராசிரியரின் கோப்பையில் தேநீரை ஊற்றினார் ஜென் ஞானி. கோப்பையின் விளிம்பைத் தாண்டி தேநீர் நிரம்பி வழிந்தது. ஆனாலும் ஊற்றுவதை நிறுத்தவில்லை. பேராசிரியரால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

“கோப்பை நிரம்பி விட்டது. மேலதிக தேநீர் அதற்குள் நிரம்பாது”

ஞானி புன்னகை வழியச் சொன்ன பதில் : “இந்த கோப்பையைப் போலவே, உங்களுள்ளிலும் கருத்துகளும் ஊகங்களும் நிரம்பியிருக்கின்றன. நீங்கள் உங்கள் கோப்பையைக் காலி செய்யாத வரையில் நான் எப்படி உங்களுக்கு ஜென்னைப் போதிக்க முடியும்?”

இனிப்பான ஸ்ட்ராபெர்ரி

காட்டுப் புறத்தில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒருவனைப் பசித்த புலியொன்று துரத்த ஆரம்பிக்கிறது. அவன் வேகமாக ஓடுகிறான். புலி துரத்திக் கொண்டே வந்தது. உயர்ந்த குன்றின் விளிம்பு வரை வந்து விட்டான். வேறு வழியில்லை. செங்குத்தான குன்றின் விளிம்பில் படர்ந்திருந்த கொடியின் தண்டைப் பற்றியவாறு அபாயகரமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அந்நேரம் பார்த்து பாறையின் சிறு துளையிலிருந்து வெளிப்பட்ட இரு எலிகள் கொடியின் தண்டைத் தன் பற்களால் கடித்துத் துண்டாக்கத் தொடங்கின.

திடீரென அக்கொடியில் பூத்திருந்த தடிமனான காட்டு ஸ்ட்ராபெர்ரி அவன் கண்ணில் பட்டது. அதைப் பிடுங்கி வாயில் போட்டுக் கொண்டான். அது மிக மிக இனிப்பாக இருந்தது.