Tag Archives: எழுத்து

ஒரு நிலவைப் பார்த்து……

முதல் ஜென் போதனை : மலரை எடுத்தலும் பூடகப் புன்னகையும். புத்தர் எதுவும் பேசாமல் ஒரு தாமரை மலரை கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு புன்னகை புரிந்தார். அவர் சொல்ல வந்தது அங்கு குழுமியிருந்த ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் புத்தரை நோக்கி மறு புன்னகை புரிந்தார். புத்தர் அன்று சொல்ல வந்ததை புரிந்து கொண்டவர் மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் தான்.

முதல் ஜென் போதனை : மலரை எடுத்தலும் பூடகப் புன்னகையும்.
புத்தர் எதுவும் பேசாமல் ஒரு தாமரை மலரை கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு புன்னகை புரிந்தார். அவர் சொல்ல வந்தது அங்கு குழுமியிருந்த ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் புத்தரை நோக்கி மறு புன்னகை புரிந்தார். புத்தர் அன்று சொல்ல வந்ததை புரிந்து கொண்டவர் மகாகஸ்ஸபர் மட்டும் தான்.

கோவன் (Koan) என்றால் ஒரு முரண்பாடான துணுக்குக் கதை அல்லது புதிர் அல்லது கூற்று. தர்க்கங்களின் போதாமையை செயல்விளக்கமளித்து அறிவொளியைத் தூண்டுவதற்கென ஜென் பௌத்தத்தில் கோவன்கள் பயன் படுத்தப்படுகின்றன. முரண்பாடு ஜென்னின் அங்கம். ஒரு முரண்பாடு வழக்கத்துக்கு மாறான திசையை நோக்கி  நம் மனதை செலுத்துகிறது. தர்க்க மனத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட உதவுகிறது. உள்ளுணர்வை விடுவிக்கிறது. தர்க்கஅறிவினால் பெறப்பட முடியாத வாய்மையைச் சுட்டுகிறது.

கோவன் பயிற்சிக்கு இலக்கியப் பயிற்சியே ஆதாரம். நேருக்கு நேர் நிகழும் உரையாடல்களை நன்கு திருத்தப்பட்ட வடிவில் சொற்சிக்கனத்தோடு சொல்லப்படும் இலக்கியக் கதை மரபில் இருந்து கோவன் வந்திருக்கலாம். பௌத்தத்துக்கு முன்னரான காலத்தில் சீனாவில் விளையாடப்பட்டு வந்த ஒரு வகை இலக்கிய விளையாட்டு வகையிலிருந்து சீன மொழியில் “gongan” எனப்படும் கோவன் வளர்ந்திருக்கலாம் என்றும் கருதுகின்றனர்.

++++++

ஜென் ஞானி ரியோகன் ஒரு மலையடிவாரத்தில் சிறு குடிசையொன்றில் எளிமையாக வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள் மாலை அவர் குடிசைக்குள் திருட வந்த ஒரு திருடன் திருடுவதற்கு ஒரு பொருளும் அங்கு இல்லாமல் இருப்பதைக் காண்கிறான். அதற்குள் ரியோகன் குடிசைக்கு திரும்பி விடுகிறார். “என்னைக் காண வெகு தூரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறாய் ; வெறுங்கையுடன் நீ திரும்பிச் செல்லக் கூடாது ; நான் அணிந்திருக்கும் உடைகளை என் பரிசாக எடுத்துச் செல்” என்று கூறித் தன் உடைகளைக் கழட்டி அத்திருடனிடம் கொடுக்கிறார். திருடன் ஒன்றும் புரியாமல் விழிக்கிறான். எனினும், தனக்கு அளிக்கப்பட்ட துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விடுகிறான். ரியோகன் அம்மணமாக குடிசைக்குள் அமர்ந்து வானில் இருந்த நிலவைப் பார்க்கிறார். பின்னர் தனக்குத் தானே சத்தம் போட்டு சொல்லிக் கொள்கிறார். ”அவனுக்கு இந்த அழகான நிலவை என்னால் தர முடியாமல் போனது”

The thief left it behind— The moon At the window.

The thief left it behind—
The moon
At the window.

+++++

“ஜென்” என்பது “சான்” என்னும் சீன மொழிச் சொல்லின் ஜப்பானிய உச்சரிப்பு. “சான்” என்பது “தியானம்” என்னும் சமஸ்கிருதச் சொல்லின் சீன மொழிபெயர்ப்பு. தியானத்தையும் உள்ளுணர்வையும் வலியுறுத்தும் ஜென் பௌத்தம் சடங்குகளுக்கும் ஆகம வாசிப்புக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் தருவதில்லை.

சோடோ ஜென் பௌத்தப் பிரிவின் நிறுவனர் பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த டோகென் (Dogen Zenji); கட்டுரையாளர் ; ஜென் கவிஞரும் கூட. அவரின் கோவன்கள் “ஷோபெகென்சோ” என்னும் நூலில் இருக்கின்றன. ரின்சாய் ஜென் பிரிவைப் போல் கோவன்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தராத சோடோ ஜென் பிரிவின் ஸ்தாபகராக இருந்தாலும் ஏறத்தாழ முன்னூறு ஜென் கோவன்களை டோகென் இயற்றியிருக்கிறார். அமர்ந்து கொண்டே புரியும் அமைதி தியானத்துக்கே (Zazen) அவர் நிறுவிய சோடோ ஜென் பிரிவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது.

 +++++

அமைதி தியானம்
மனதில் பிரதிபலிக்கும்
தெளிந்த  நிலவு
அசையா நீரைப் போல்.
நீரை உடைக்கும் அலைகளும்
ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும்

துளிக்குள் நிலவு
நனையா நிலவு
அழியா நீர்
ஓரங்குல
நீர்க்குட்டையில்
அகன்ற, பெரிய நிலா பிம்பம்
புல்லில் படிந்த
பனித்துளிக்குள்
முழு நிலவும்
மொத்த வானமும்

நிலையாமை
எதைப் போன்றதிந்த உலகு?
கொக்கொன்று அலகை அசைக்கையில்
உதிரும் ஒவ்வொரு பனித்துளியிலும்
பிரதிபலிக்கும் நிலவு

1-Zen1

+++++

தியானத்தின் அடிப்படையிலான ஜென் பௌத்த மரபை சீனாவில் பரப்பியவர் போதி தர்மர். இவர் தென்னிந்திய அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சில தொன்மங்களிலும், வேறு சிலவற்றில் பர்சிய மொழியொன்றைப் பேசும் மத்திய ஆசியாவிலிருந்தவர் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. சீனர்கள் “தமோ” என்று போதி தர்மரை குறிப்பார்கள். “தமோ” “தரும” என்பதின் மரூஉ. நான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சுமார் ஐம்பது வருடங்களாக சீனாவெங்கும் பயணம் செய்த போதிதர்மர் ஷாவோலின் மடாலயத்தை நிறுவி அங்கு தற்காப்புக் கலைகளை பயில்வித்ததோடல்லாமல் சீனர்களுக்கு தியானம் செய்யவும் சொல்லிக்கொடுத்தார். போதி தர்மரின் வாழ்க்கையை ஒட்டி பல்வேறு தொன்மங்கள் உலவி வருகின்றன. வரலாற்று பூர்வமான போதிதர்மரின் வாழ்க்கைத் தகவல்கள் மிகக் குறைவே. பௌத்த ஓவியங்களில் அவர் கர்ண கடூரமான பார்வை கொண்டவராகவும் அடர்த்தியான தாடியுள்ளவராகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார். போதி தர்ம இலக்கியங்களில் “நீலக் கண் காட்டுமிராண்டி” என்றும் அவர் வர்ணிக்கப்படுகிறார். (காண்க : ஒரு கை)

பிற மகாயான பௌத்தப் பிரிவுகளுக்கு இருப்பது போன்று ஜென் பௌத்தத்துக்கென்று பிரத்யேகமான ஆகமம் இல்லை. லோட்டஸ் சூத்ரா, பிரஜ்ன பாரமிதா சூத்ரம், அவதாம்ஸக சூத்ரம் மற்றும் விமலகீர்த்தி சூத்ரம் போன்ற சூத்ரங்களை  வாசித்தல் பிரசித்தம். போதி தர்மர் தன் வாழ்நாள் முழுதும் “லங்காவதார சூத்ரத்தை” மட்டும் வாசித்ததாகச் சொல்வார்கள். (காண்க : மனம் – மகாயான பௌத்தப் பார்வை ) (காண்க : புத்தரும் ராவணனும் ) இதன் காரணமாக ஜென் பௌத்தத்தின் துவக்க காலங்களில் “லங்காவதார சூத்ரம்” வாசிப்பு பரவலாக இருந்தது. காலப்போக்கில் குறைந்துவிட்டது.

 +++++

சீனாவின் டாவோயிஸத்தைப் போன்றே, ஜென் சிந்தனையையும் சொற்களால் விவரிக்க இயலாது. ஜென் பற்றிய புரிதல் முழுக்க முழுக்க நாம் வளர்த்தெடுக்கும் உள்ளுணர்வைச் சார்ந்தது.

 போதி தர்மர் சொல்கிறார் :

”எழுதப்பட்ட சொல்லைச் சாராதது
ஆகமங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பரிமாற்றம்
ஒருவனின் இதயத்தை நேரடியாகச் சுட்டி
இயல்பினை உணர்ந்து புத்தனாகுதல்”

எழுதப்பட்ட சொல்லை நிராகரிக்கும் ஜென் பௌத்தத்தில் கோவனின் இடம் என்ன?

லங்காவதார சூத்ரம் சொல்கிறது : ”சொற்களுக்கும் அர்த்தத்துக்குமிடையிலான தொடர்பு அல்லது எழுத்துகளுக்கும் தத்துவத்திற்குமிடையிலான தொடர்பு அல்லது போதனைகளுக்கும் சித்தாந்தத்திற்குமிடையிலான தொடர்பு விரலுக்கும் நிலவுக்கும் இடையிலிருக்கும் தொடர்பு போன்றது ; விரல் நுனியின் மேலிருந்து கண்களை எடுக்காதவர்கள் விஷயங்களின் பரமார்த்தத்தை என்றும் புரிந்து கொள்ளப் போவதில்லை. நிலவைச் சுட்ட விரல்கள் தேவை தான் ; ஆனால் விரல்கள் நிலவாகாது”

Advertisements

கதவுடன் ஒரு மனிதன் – சச்சிதானந்தன்

சமீபத்தில் நேஷனல் புக் ட்ரஸ்ட் ஏற்பாடு செய்திருந்த கருத்தரங்கில் பங்கு கொள்வதற்காக நண்பர் எம்டிஎம் தில்லி வந்திருந்தார். இக்கருத்தரங்கில் பார்வையாளனாக கலந்து கொண்டேன். கருத்தரங்கை மட்டுறுத்தியவர் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தன் அவர்கள். சர்வதேச அளவில் கவனத்தை பெற்றிருக்கும் சச்சிதானந்தன் இரு வருடங்களுக்கு முன்னர் நோபல் பரிசுக்கான இறுதிப் பட்டியலில் இடம் பெற்றிருந்தார் என்று சொல்லப் படுகிறது. சாஹித்ய அகாடமியின் முதன்மை அதிகாரியாக பணியாற்றி ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்னர் கேரளாவில் ஆங்கிலப் பேராசிரியாக இருந்தார். ஏகப்பட்ட தேசிய சர்வ தேசிய விருதுகளுக்குச் சொந்தக்காரர்.

1996 முதல் தில்லியில் வசிக்கிறாராம். தில்லியில் வசிப்பது பற்றி அவரிடம் கேட்ட போது “எனக்கும் தில்லிக்குமான உறவு அன்பு – வெறுப்பு இரண்டுங் கலந்தது” என்று பதிலளித்தார்.

இச்சந்திப்புக்கு முன்னர் அவருடைய கவிதைகளைப் படித்ததில்லை. எம்டிஎம் சச்சிதானந்தனின் எழுத்தை சிலாகித்துப் பேசினார். ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சில கவிதைகளை இணையத்தில் வாசித்தேன். அவருடைய கவிதை நூல்களை வாங்கி ஆழ்ந்து படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் தோன்றியிருக்கிறது. அவருடைய மூன்று கவிதைத் தொகுதிகளின் தமிழாக்கங்கள் இதுவரை வெளிவந்திருக்கின்றன என்று அவருடைய இணைய தளம் (http://www.satchidanandan.com/index.html) சொல்கிறது. வாங்க வேண்டும்.

கவிஞர் சச்சிதானந்தனின் அனுமதியுடன் “A man with a door” என்ற அவருடைய கவிதையின் தமிழாக்கம் கீழே.

கதவுடன் ஒரு மனிதன்
ஒரு மனிதன் கதவைச் சுமந்த படி
நகரத்தெருவினூடே நடக்கிறான் ;
அவன் அதனுடைய வீட்டை தேடுகிறான்.

அவனின் மனைவியும்
குழந்தைகளும் நண்பர்களும்
அக்கதவின் வழி உள்ளே வருவதை
அவன் கனவு கண்டிருக்கிறான்.
இப்போதோ முழுவுலகமும்
அவனால் கட்டப்படாத வீட்டின்
கதவினூடே நுழைந்து செல்வதை
அவன் பார்க்கிறான்.

கதவின் கனவு
உலகை விட்டு மேலெழுந்து
சுவர்க்கத்தின் பொன் கதவாவது.
மேகங்கள்;வானவிற்கள்
பூதங்கள், தேவதைகள் மற்றும் முனிவர்கள்
அதன் வழி நுழைவதை
கற்பனை செய்கிறது,

ஆனால் கதவுக்காக காத்திருப்பதோ
நரகத்தின் உரிமையாளர்.
இப்போது கதவு வேண்டுவது
மரமாக மாறி
இலைச்செறிவுடன்
தென்றலில் அசைந்தவாறே
தன்னைச் சுமந்திருக்கும்
வீடற்றவனுக்கு
சிறு நிழலைத் தருவதே.

ஒரு மனிதன் கதவைச் சுமந்த படி
நகரத்தெருவினூடே நடக்கிறான் ;
ஒரு நட்சத்திரம் அவனுடன் நடக்கிறது.

MDM&KSatchidananthan

(எம்டிஎம், நான், கவிஞர் சச்சிதானந்தன்)

ஓய்வு பெற்ற கதை எழுத்தாளரின் கவிதை முயற்சி

இன்னும் இருக்கிறது
வாசலில் சில செருப்புகள்
மோகத்தைக் கொன்று விடு
விலை போகாத எனது 3 கதைகளின்
தலைப்புகளை
மாற்றி எழுதிப் பார்த்தேன்
சில செருப்புகள்
இன்னும் வாசலில் இருக்கிறது
கொன்றுவிடு மோகத்தை!
வேறு மாதிரி மாற்றிப் பார்த்தேன்
வாசலில் கொன்றுவிடு மோகத்தை
இன்னும் சில செருப்புகள் இருக்கிறது
வேற்றுமை உருபை மாற்றி
இன்னொரு சொல்லையும் சேர்க்கலாமா?
என்னுடைய கதையின் தலைப்புகள் தானே!
யாரைக் கேட்க வேண்டும்?
வாசலில் இன்னும் இருக்கும் சில செருப்புகளால் அடிப்பர்
மோகத்தை கொன்று விடு
“எழுத்து” என்ற சொல்
தொக்கி நிற்பதாகக் கொள்ளுங்கள் என்ற
அடிக்குறிப்பு போட்டு விடலாமா என்று யோசித்தேன்.

எழுத்துக்குத் தடை

“Writer’s Block” என்று சொல்வார்கள். தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும் ஒர் எழுத்தாளருக்கு எதுவுமே எழுதத் தோன்றாமல் இருக்கும் ஒரு phase-ஐ அப்படி சொல்வார்கள். கற்பனை சரிவர எழாது. “rhythm”ஐ இழந்து போயிருப்பார். சொந்த வாழ்க்கை ஏற்பட்ட சில துயர சம்பவங்களாலோ, துக்க நிகழ்வுகளாலோ எழுத்தாளருக்கு இப்படியொரு “block” ஏற்படக்கூடும் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.

ஆகஸ்டு 16க்குப் பிறகு ஒன்றும் எழுதவில்லை. ஒரு வரி கூட. அலுவலகத்தின் வேலைப் பளுவோ, அலுவல்கள் தொடர்பாக மேற்கொள்ளும் பயணங்களோ, அலுவலகம் இடம் மாறிய பிறகு தினமும் இரண்டு மணி நேரம் காலை – மாலை பயணம் செய்ய வேண்டியிருப்பதால் ஏற்பட்ட உடற் களைப்போ…..எது காரணம் என்பது புரியவில்லை?

எழுதத் தொடங்கு முன்னர் எனக்கு கணினி திரை அவசியம். எல்லாருக்கும் தான் இது அவசியம். இக்காலத்தில் யார் பேனாவை எடுத்து தாளில் எழுதுகிறார்கள்? எல்லோருமே நேராக கணினியில் தட்டச்சு தானே செய்கிறார்கள் என்று ஒருவர் கேட்கலாம். உண்மை தான். நான் அதை சொல்ல வரவில்லை. ஒரு கரு சிந்தனையில் தோன்றுகிறது. அதை மனதிலேயே வார்த்தைகளைப் போட்டு முழு வடிவம் தர முடிவதில்லை. ஒரு கணினி முன்னால் உட்கார்ந்து தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பிக்கும் போது தான் சரியான வார்த்தைகள் வந்து விழ, சிந்தனையில் உருவான கருவும் வளர்ந்து கவிதையாகவோ கதையாகவோ அல்லது கட்டுரையாகவோ வடிவம் கொள்கிறது.

கணினி இல்லையென்றால் என்னாகும்? காகிதத்தை வைத்துக் கொண்டு எழுத உட்கார “மூட்” வருவதில்லை. அலங்காரமில்லாமல் சொல்வதானால், சோம்பேறித் தனத்தை உதறி எழுத ஆரம்பிக்க முடிவதில்லை என்பதே உண்மை. அப்படியே எழுத ஆரம்பித்தாலும் கோழிக் கிறுக்கலாகப் போய் விட்ட என் கையெழுத்தைப் பார்க்கும் போது எனக்கே அவமானமாக இருக்கும். கையால் எழுதியவற்றை பின்னர் தட்டச்சு செய்யும் போது என்ன எழுதியிருக்கிறோம் என்று தடுமாறி விழிக்கும் பிரச்னை வேறு. “என்னப்பா…இவ்ளோ அசிங்கமா இருக்கு உன் கையெழுத்து” என்று என் மூத்த மகள் வேறு கேள்வி கேட்பாள். “இல்லேடா கண்ணு….அப்பா ஆஃபீஸில் பல வருஷங்களா கம்ப்யூட்டர்லயே வேலை பண்றதால கையில் எழுதி பழக்கமில்லாம போயிடுச்சு…சின்ன வயசுல என் கையெழுத்து மணி மணியா இருக்கும்” என்று மொட்டைக் காரணத்தோடு ஒரு பொய்யையும் சேர்த்து சொல்லி தப்பிக்கப் பார்ப்பேன்.

இதில் இன்னொரு விஷயத்தையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். இரண்டு வரிகள் தமிழில் எழுதியவுடன் கை வலிக்க துவங்கிவிடும். என்னுடைய நண்பன் ஒருவன் ஒரு விசித்திரமான ஆலோசனை வழங்கினான். ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் கை வலி குறைவாக இருக்கும் என்று. இது எத்தனை தூரம் உண்மை என்று எனக்கு தெரியாது.

ரீடிங் ரூமில் இருக்கும் கணினி திரையில் ஏதோ கோளாறு. குழந்தைகள் இப்போதெல்லாம் ஐ-பேட்-ல் பிசியாக இருப்பதால் கணினி பக்கம் வருவதில்லை. எனவே அவர்களால் இந்தப் பழுது ஏற்பட்டிருக்க சாத்தியமில்லை. மூன்று வாரங்களாக கம்ப்யூட்டர் டெக்னீஷியனை கூப்பிட்டு சரி செய்ய வேண்டும் என்று பார்க்கிறேன். ஆனால் தள்ளிக் கொண்டே போகிறது.

ஆகஸ்ட் 16க்கு பிறகு ஏற்பட்ட இந்த எழுத்து இடைவெளி “writer’s block” ஆக இருக்கலாமோ என்ற ஐயம் அவ்வப்போது தோன்றி என்னை மகிழ்ச்சிப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது. எழுத்தாளர்களுக்கு தான் block வரும் எனில் நான் எழுத்தாளன் ஆகி விட்டேன் என்று தானே பொருள்.

ஒரு நாள் மாலை வீடு திரும்பிய போது என் இளைய மகள் (ஏழு வயதாகிறது !) ஸ்டைலாக உட்கார்ந்து கணினியில் கேம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். “அம்மா கம்ப்யூட்டர் காரனை கூப்பிட்டாளா” என்று கேட்டேன். “அதெல்லாம் எதுக்கு…ஸ்க்ரீன் chord லூஸா இருந்தது…அதை நானே சரியா மாட்டி விட்டுட்டேன்” என்று சாதாரணமாக சொன்ன படி கணினித் திரைக்குள் மின்னல் வேகமாக மதில் சுவரில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தவனை ஒரு லாங்-ஜம்ப் செய்ய வைத்து குழியில் விழ வைத்து சாகடித்தாள் (கம்ப்யூட்டர் கேமில் அய்யா!). ஐ-பேட்-டின் சார்ஜர் தொலைந்த வேளையில் என் குழந்தைகளின் கவனம் கணினியில் பட அது உயிர் பெற்று விட்டது.

இந்தப் பகிர்வு மொக்கையான (’தட்டையான’ – இலக்கியச் சிற்றிதழ் படிக்கும் பழக்கம் உள்ளவருக்கு) வாசிப்பனுபவத்தை தந்தால் மிகவும் மெதுவாக விலகிக் கொண்டிருக்கும் என்னுடைய writer’s block ஐத் தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். இதை வாசித்து மிகவும் சலித்துப் போனவர்கள், இடுகைக்கு தரப்பட்டிருக்கும் தலைப்போடு “வேண்டும்” என்ற சொல்லையும் சேர்த்து மறு தலைப்பிட்டுக் கொள்ளலாம்.