Tag Archives: இலை

சில துணுக்குகள்

மகாயானத்தின் எழுச்சிக்குப் பின்னால் வைதீக சமயத்தின் தாக்கமோ செல்வாக்கோ இருந்திருக்கலாம் என்று சில அறிஞர்கள் சந்தேகித்திருக்கிறார்கள். உ-ம் கெர்ன், மேக்ஸ் முல்லர், கீத், ஷெர்பாட்ஸ்கி முதலானோர். கடவுள் என்னும் கருத்துரு, புத்தபக்தி, மாறும் நிகழ்வுகளின் மைதானமாக இருக்கும் அழியா முழுமை ஆகிய கருப்பொருட்கள் ஒரு வேளை வைதீக சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் உள்ளே நுழைந்திருக்கலாம் என்று கருதத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இது பற்றி அறுதியிட்டுச் சொல்லிவிட முடியாது. ஏனெனில் இதற்கான நேரடி ஆதாரங்கள் கிடைக்கவில்லை. வைதீக மதத்திடமிருந்து அப்படி ஏதாவது பெறப்பட்டிருந்தால், அவை மறைமுகமானதாகவோ அல்லது தற்செயலானதாகவோதான் இருந்திருக்க முடியும். முழுமைவாத மெய்யியலை நோக்கியும் இறைநிறைவாத சமயவியலை நோக்கியும் உள்ளார்ந்த பௌத்த சிந்தனை இயல்பாக நகர்ந்திருக்கக்கூடிய சாத்தியக்கூறே மிக அதிகம்.

(Source : the central philosophy of Buddhism – a study of Madhyamika System — T R V Murti)

+++++

golden-leaf

தாய்லாந்து மற்றும் இதர தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் அஞ்சலி செலுத்துவதற்கு மிகவும் ஏற்றதான தனிமமாக தங்கம் கருதப்படுகிறது. அந்த நாட்டு மரபுகளில் தங்கத்தை புத்த கோயில்களுக்கு கொடையளிப்பது பக்தியின் உச்ச வெளிப்பாடு. சாரநாத், கயா போன்ற இடங்களுக்குச்  சென்ற போதெல்லாம் தென்கிழக்காசியாவிலிருந்து வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் தங்க இலைத் தாள்களை அங்குள்ள புத்தர் சிலைகளின் மேல் ஓட்டுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இது  ஒரு புண்ணியச் செயல் என்று  தென்கிழக்காசியர்கள் நம்புகிறார்கள். தங்க ஒளி வீசும் வாழும் புத்தரை நினைவு கூறும் விதமாக இந்த மரபு பின்பற்றப்படுகிறது.

+++++

திரிபிடகத்துக்கு மறுவிளக்கம் தந்து தொகுக்கும் பணியில் ஈடுபட்ட புத்தகோசர் (ஐந்தாம் நூற்றாண்டு) புத்தரின் மொழி என்று சொல்லப்படும் மகதி அல்லது பாலி மொழியைத் தேர்ந்தெடுக்காமல்  தமிழைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் தமிழ்ப்பௌத்தத்தின் நிலைமை எவ்வாறு இருந்திருக்கும்? பௌத்த மையமான காஞ்சியில் வாழ்ந்து பின்னர் இலங்கை சென்ற புத்தகோசர் தம்மத்தை தமிழில் ஏன் எழுதவில்லை என்பது ஒரு விதத்தில் புதிர்தான். வினய-பிடகத்தில்  (Culavagga, V 33) சாக்கியமுனி சொல்வார் : “சாதுக்களே! புத்தர்களின் வாக்குகளை அவரவர் மொழிகளில் வாசித்துக்கொள்ள நான் அனுமதிக்கிறேன்”  சாக்கியமுனியின் வாக்கை மீறி தமிழ் மொழியை ஒதுக்கிவிட்டு புத்தகோசர் பாலியைத் தேர்ந்தெடுத்தது தொகுப்புக்கு ஒரு  சர்வதேச அங்கீகாரத்தை  பெற்றுத்தரும் முயற்சியாய் இருந்திருக்குமா? இன்றளவும் இலங்கையிலும் பிற தேரவாத தென்கிழக்காசிய நாடுகளிலும் புத்தவசனமாக போற்றி வாசிக்கப்படுவது புத்தகோசர் திரிபிடகத்துக்கு எழுதிய உரைகள்தாம். விசுத்திமக்கா (Path of Purity) புத்தகோசரின் முக்கியமான நூலாகும்.

+++++

அசோகரின் கொசம்பி (இன்றைய அலகாபாத்) தூண் அரசாணையில் புத்தசங்கத்தில் எழுந்த பேதங்கள் பற்றியும் அந்த பேதங்கள் சங்கத்தை துண்டாடுமளவுக்கு வளர்ந்தது பற்றியும் குறிப்புகள் வருகின்றன. சங்கத்தைப் பிரிக்க யத்தனிப்பவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு பிக்கு என்னும் தகுதியை இழப்பார்கள் என்னும் மெலிதான எச்சரிக்கையும் அந்த அரசாணையில் உள்ளது. உண்மையான பௌத்தத்தை ஸ்தாவிர வாதிகளே (பின்னாளைய தேரவாதத்தின் மூலம்) போதிக்கின்றனர் என்றும் சங்கிகர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட சங்கத்தில் பேதத்தை எழுப்பினவர்கள் பேசியது பௌத்தமே அல்ல என்று அசோகரின் தமையனாரும் பௌத்த தேரராகவும் விளங்கிய திஸ்ஸர் தீர்ப்பு வழங்கி சங்கத்தில் தோன்றிய கலகத்துக்கு முற்றுப்புள்ளியிடப்பட்டதாகவும் அசோகர் மறைந்து ஏறக்குறைய 700 வருடங்களுக்குப்பிறகு எழுதப்பட்ட மகாவம்சம் சொல்லுகிறது. அசோகர் தனிப்பட்ட முறையில் பௌத்தத்தின் எந்த பிரிவையும் ஆதரித்ததாக அவரின் அரசாணைகள் எதிலிருந்தும் நமக்கு தெரியவரவில்லை. அசோகாவதானா-விலும் அசோகர் ஒரு குறிப்பிட்ட பௌத்தப் பிரிவுக்கு ஆதரவு அளித்ததாக தகவல் இல்லை. மகாவம்சமும் ஏனைய இலங்கை நூல்கள் மட்டும் இலங்கையில் பின்பற்றப்பட்ட தேரவாதத்துக்கு நெருக்கமான பௌத்தப்பிரிவை மட்டும் அசோகர் ஆதரித்தார் என்று சொல்வது தத்தம் பிரிவுகளை முன்னிலை படுத்த வரலாற்று நாயகர்களை துணைக்கு அழைத்துக்கொள்ளல் என்னும் அரதப்பழைய பழக்கத்திற்கோர் உதாரணம். பொதுவாக, சமயவரலாற்று நூல்களுக்கும் துல்லியத் தன்மைக்கும் சம்பந்தம் இருப்பதில்லை. இந்த உலகளாவிய பழக்கத்திற்கு இன்று வரை அழிவில்லை. துல்லியமான தகவல்கள் அவசியமற்றவை எனும் போக்கு அறிவியல் யுகத்திலும் மாறாது தொடர்கிறது.

+++++

மணிமேகலையின் ஆறாம் காதை சக்கரவாளக் கோட்டமுரைத்த காதை. ஒரு சூனியக்காரியின் ஆவி உள்புகுந்து அதன் விளைவாய் மரணமுறும் மகன் சங்களனுடைய உடலைச் சுமந்து கொண்டு சம்பாபதி தெய்வத்திடம் முறையிடுகிறாள் கண்பார்வையற்ற கோதமி. அவளின் அரற்றல் கேட்கப் பொறுக்காமல் அவள் முன் தோன்றுகிறது சம்பாபதி தெய்வம். சிறுவன் ஊழ்வினை காரணமாகவே இறந்தான் என்றும் அவனை உயிர்ப்பிக்க யாராலும் முடியாது என்றும் கூறுகிறது. கோதமி அதை நம்ப மறுத்து மகன் மீண்டும் உயிர்பெறாவிடில் தானும் உயிர் நீப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை என்கிறாள். தன் சக்தியால் ஆனதைச் செய்வதாக சொல்லும் சம்பாபதி கீழ்க்கண்டவர்களை கோதமி முன்னிறுத்தியது.

நால்வகை மரபி னரூபப் பிரமரும்

நானால் வகையி னுரூபப் பிரமரும்

இருவகைச் சுடரு மிருமூ வகையிற்

பெருவனப் பெய்திய தெய்வத கணங்களும்

பல்வகை யசுரரும் படுதுய ருறூஉம்

எண்வகை நரகரு மிருவிசும் பியங்கும்

பன்மீ னீட்டமு நாளுங் கோளும்

தன்னகத் தடக்கிய சக்கர வாளத்து.....

அரூபப்பிரமர்கள், உரூபப்பிரமர்கள், சூரிய சந்திரர்கள், அறுவகைத் தெய்வங்கள், மனிதர்கள், நட்சத்திரங்கள் முதலான அனைத்தும் அங்கு குழுமின. சம்பாபதி ஏற்கெனவே சொன்னதை அவைகள் உறுதி செய்தன. கோதமியும் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு மகனின் மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டவளாய் அவன் உடலத்தை சிதைத்தீக்கு படைக்கிறாள்.

பௌத்த மரபில் அங்கு குழுமிய கடவுளர் எல்லாம் உறையுமிடம் சக்கரவாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அதனால் அந்த சுடுகாட்டில் அவர்கள் குழுமிய இடம் சக்கரவாளக் கோட்டம் என்றழைக்கப்படலானது. தேவதச்சனாகிய மயன் அவ்விடத்தில் சக்கரவாளக் கோட்டத்தை பின்னாளில் எழுப்புகிறான். நடுநாயகமாக மேருமலையும் அதனைச்சுற்றி எட்டு மலைத்தொடர்களும், நான்கு கண்டங்களும், ஈராயிரம் தீவுகளையும் சமைத்தான்.

இந்த விவரிப்பை பௌத்த cosmologyயின் கூறுகளின் குறியீட்டுச் சித்தரிப்பாக காணலாம். முழுக்கோட்டமும் ஓர் யந்த்ரமாகக் கொள்ளலாம். வழிபாட்டுக்கும் தியானத்துக்குமான ஒரு மண்டலம். கதைக்குள் வரும் நிகழ்வின் வாயிலாக பௌத்த அண்டவியலின் சிறு கண்ணோட்டத்தை நமக்கு காட்டிவிடுகிறது மணிமேகலை காப்பியம்.

Advertisements

ஸ்ராவஸ்தியில் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள்

உலகப்புகழ் பெற்ற காந்தார சிற்பம் - புத்தர் ஸ்ராவஸ்தியில் புரிந்த இரட்டை அற்புதம் - 2 / 3ம் நூற்றாண்டு

உலகப்புகழ் பெற்ற காந்தார சிற்பம் – புத்தர் ஸ்ராவஸ்தியில் புரிந்த இரட்டை அற்புதம் –                 2 / 3ம் நூற்றாண்டு

பேசிப் பார், விவாதம் செய்து பார், மிரட்டிப் பார்…எல்லாம் பார்த்தாயிற்று. ஒன்றும் ஆகவில்லை. புத்தரைப் பின்பற்றுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது.  இரு வல்லரசுகளின் சக்கரவர்த்திகள் – மகத மன்னன் பிம்பிசாரன் மற்றும் கோசல நாட்டு மன்னன் பிரசேனஜித்தன் – இருவருமே புத்தரின் மீது அளவற்ற மரியாதையும் பக்தியும் கொண்டிருந்தனர். புத்தருக்கும் சங்கத்திற்கும் நல்லாதரவை வழங்கி வந்தனர். புத்தர் காலத்தில் நிலவிய பிற ஆறு சமயத்தின் தலைவர்களுக்கும் இது பொறாமையை ஏற்படுத்தியது. எப்படியாவது இரண்டு தேசத்துப் பேரரசர்களின் முன்னால் ‘புத்தர் ஒரு சக்தியும் இல்லாதவர் ; அவரால் தத்துவங்களையும் நீதிகளையும் பற்றிப் பேச மட்டுமே இயலும் ; மந்திர சக்திகள் ஏதும் இல்லாதவர் அவர் ; எனவே அரசர்கள் ஆதரவு தருமளவுக்கு அவ்வளவு முக்கியமானவரல்லர்’ என்று காட்டி விட வேண்டும் என்று திட்டமிட்டனர். மகத மன்னனிடம் சென்று புத்தரை மந்திர சக்திகளை நிரூபிக்கும் போட்டியில் பங்கு பெறச் செய்ய வைக்க வேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தனர். பிம்பிசாரன் முதலில் அவர்களைக் கேலி செய்து திருப்பியனுப்பிவிட்டான். சமய குருக்கள் விடுவதாயில்லை. தொடர்ந்து மன்னனிடம் விண்ணப்பம் செய்த வண்ணமிருந்தனர். கடைசியில் பிம்பிசாரன் புத்தரிடம் பேசினான். மன்னன் சொல்வதைக் கேட்ட புத்தர் மறுதளிக்கவில்லை ; மாறாக ‘மந்திர வித்தைகளைச் செய்து காட்டும் தருணத்தை நானே தீர்மானிப்பேன்’ என்று ஒரு நிபந்தைனையை மட்டும் வைத்தார். பிம்பிசாரன் மந்திரப் போட்டிகளுக்கென்றே பிரத்யேகமான ஒரு மேடையைக் கட்டினான். புத்தர் மந்திர ஜாலங்கள் செய்யும் நாளை சீக்கிரமே அறிவிப்பார் என்று நம்பினார். ஆனால் புத்தரோ விரைவிலேயே ராஜகிருகத்திலிருந்து நீங்கி அண்டை நாடுகளின் நகரங்களுக்கு விஜயம் செய்யலானார். எதிர் மதங்களின் தலைவர்கள் புத்தர் விஜயம் செய்யும் நாடுகளின் அரசர்களையெல்லாம் அணுகி பிம்பிசாரனிடன் சொன்னது போலவே சொல்லி புத்தரிடம் கேட்கச் சொல்லித் தொந்தரவு செய்தனர். அரசர்களும் சமயத் தலைவர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி புத்தரிடம் மந்திர வித்தைப் போட்டியைப் பற்றி பேசுவார்கள். பிம்பிசாரனிடம் சொன்னது போலவே புத்தர் “அதற்கான தருணத்தை நானே முடிவு செய்வேன்” என்று சொல்லிவிடுவார்.

புத்தரின் வயது ஐம்பத்தியேழு ஆன போது மாற்று சமய ஆன்மீகத் தலைவர்களின் திட்டத்திற்கு ஒத்துக் கொண்டார். அந்த சமயம் அவர் கோசல நாட்டில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அரசன் பிரசேனஜித்தன் ஏழு சிம்மாசனங்கள் கொண்ட ஒரு பெரிய மண்டபத்தை எழுப்பினான். குறித்த நாளில் ஆறு சமய குருக்களும் தத்தம் இருக்கையில் வந்தமர்ந்த பின்னும் புத்தர் வருவதாகத் தெரியவில்லை. பார்வையாளர்களாக கூடியிருந்தவர்கள் அனைவரும் ஆறு சமயங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள். அவர்களெல்லாம் பொறுமை இழந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆறு சமய குருக்களும் தம் மனதுக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டார்கள். புத்தர் வராமலேயே போய் விடுவார் என்று தப்புக் கணக்கு போட்டு சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டனர். அக்கணம் அங்கே குழுமியிருந்தவர்கள் ஆகாயமார்க்கமாக தரையிறங்கிக் கொண்டிருந்த புத்தரைப் பார்த்தார்கள். ஒரு பறவையைப் போல அமைதியுடன் மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தார் புத்தர். அவரின் அங்கவஸ்திரங்கள் அழகாக ஆடின. அவர் தம் இருக்கையில் வந்தமர்ந்தார். எல்லோரும் வாயடைத்துப் போயினர். குருமார்களின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. வாய் திறக்காமல் தன் பார்வையினாலேயே பூடகப் புன்னகையை வீசினார் புத்தர். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். மண்டபத்துக்கருகில் மாஞ்செடியொன்று வாடிக் கிடந்தது. அதன் வேரை யாரோ பிடுங்கியெடுத்திருக்கிறார்கள். தன் ஆடையின் முடிச்சொன்றிலிருந்து பல் குத்தும் குச்சியொன்றை எடுத்தார். வாடிக்கிடந்த செடியின் ஓர் இலையைப் பிய்த்தெடுத்து பல் குத்தும் குச்சியில் குத்தினார். மாஞ்செடிக்கு மிக அருகில் மண்ணைத் தோண்டிக் குழி பறித்து இலை குத்திய குச்சியைப் புதைத்தார். மண்ணைப் போட்டு மூடினார். அங்கிருந்தோர் எல்லாரும் புத்தரை நோக்கியவாறு அமைதியாய் இருந்தனர். கண்ணை மூடி ஓரிரு நிமிடம் புத்தர் காத்திருந்தார். மண்ணைக் கீறிக் கொண்டு மாங்கன்று எழுந்தது, செடியாக மாறியது. தண்டுப் பாகம் வலுப்பெற்றது. கிளைகள் முளைத்தன. வேகவேகமாக இலைகள் தோன்றின. மாமரம் சில கணங்களில் ஆளுயரத்திற்கு வளர்ந்தது. மாம்பூக்கள் தோன்றின. மாங்கனிகள் தொங்கின. எல்லோரும் மரத்தைப் பார்த்து மலைத்து நின்றனர். ஒரு சிலர் “ஆஹா” என்று சத்தமெழுப்பினர். மரத்துக்கு மிக அருகே அது வரை நின்றிருந்த புத்தரைக் காணவில்லை. கண் அசைந்தவுடன் புத்தர் இருக்கையில் வீற்றிருப்பதைப் பார்த்தனர். அங்கே இருந்த மன்னன் பிரசேனஜித்தன் உள்பட யாருக்கும் ஒரு வார்த்தையும் எழவில்லை.

இருக்கையில் புத்தர் அமர்ந்து ஒரு நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது. உட்கார்ந்த படி விண்ணில் உயர்ந்தார். பிறகு இருக்கைக்குப் பின்னர் போய் நின்று கொண்டார். இல்லை. இல்லை. அங்கு ஒரு புத்தர் போய் நிற்கவில்லை. ஐந்து புத்தர்கள் அங்கே மண்டபத்தினுள் நின்றிருந்தனர். இருக்கையிலும் ஒரு புத்தர் இருந்தார். மக்கள் எல்லோரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் சந்தேகமெல்லாம் அங்கே கூடியிருக்கும் எல்லோரும் புத்தராக மாறிவிட்டனரோ என்பது. மண்டப இருக்கையில் இருந்த பிற சமய குருமார்கள் எல்லாம் வாய் பொத்தி அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் தலை குனிந்திருந்தார்கள். அங்கிருந்த ஆறு புத்தர்களும் ஒருவர் பின் ஒருவராக தர்மத்தை போதிக்கத் துவங்கினர். ஆறு புத்தரும் பேசி முடித்ததும் ஐந்து புத்தர்கள் மறைந்து போய் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த புத்தர் மட்டும் இருந்தார்.

உட்கார்ந்திருந்த புத்தர் எழுந்து நின்றார். அவர் கால்கள் தரையிலிருந்து உயர்ந்தன. ஓரடி உயரத்தில் அந்தரத்தில் அவர் நின்றிருந்தார். அங்கே கூடியிருந்தோர் அப்போது அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்தார்கள். புத்தரின் உடலின் மேல் பாகத்திலிருந்து ஆயிரம் அக்னி ஜுவாலைகள் பொழிந்தன. அவரின் பாதங்களிலிருந்து நீர்த்தாரைகள் விழ ஆரம்பித்தன. சில கணத்துக்குப் பிறகு கீழ் பாகத்தில் அக்னியும் மேல் பாகத்தில் தண்ணீர்த் தாரைகளும் என்று மாறி மாறி பொழிந்தன. மண்டபம் நாசமானது. கூடியிருந்தவர்கள் தூரச் சென்றுவிட்டனர். உயரமான மரங்களில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டனர். நாசமான மண்டபம் இப்போது நீர் மாளிகை போல ஒளிஊடுருவும் தன்மையதாய் அவர்கள் கண்களுக்கு தெரிந்தது.

அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒர் அற்புதம் என புத்தர் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தியவாறிருந்தார். அவர் நிகழ்த்திய பிற அற்புதங்களாவன :

இரண்டாம் நாள் – இரண்டு இரத்தின மலைகளைத் தோற்றுவித்தார்.

மூன்றாம் நாள் – ஒர் இரத்தின ஏரியை சிருஷ்டித்தார்

நான்காம் நாள் – ஏரியிலிருந்து குரல்கள் கேட்கச் செய்தார் ; அக்குரல்கள் தருமத்தைப் போதித்தன.

ஐந்தாம் நாள் – அவர் முகத்திலிருந்து கிளம்பிய பொன்னொளி உலகத்தை நிரப்பியது. அவ்வொளி உயிர்களின் விஷவுணர்ச்சிகளைப் போக்கிச் சுத்தப்படுத்தியது.

ஆறாம் நாள் – ஒருவர் மற்றவரின் சிந்தனைகளைப் படிக்கும் திறமையை புத்தர் அங்கிருந்தோருக்கு அளித்தார்.

ஏழாம் நாள் – தன்னுடைய புரவலர்களையெல்லாம் பூலோகச் சக்கரவர்த்திகளாக்கினார்.

எட்டாம் நாள் –  தன் வலது கை விரலால் சிம்மாசனத்தை தரையில் அழுத்தினார். அப்போது தரையிலிருந்து உக்கிரமான ஆங்காரத்துடன் வஜ்ரபாணி எழுந்தான். ஜுவாலை வீசும் வஜ்ராயுதத்தால் எதிர் சமயத் தலைவர்களை பயமுறுத்தினான். வஜ்ரபாணியின் பரிவாரத்தின் நான்கு உறுப்பினர்கள் தோன்றி சமயத் தலைவர்களினுடைய இருக்கைகளை அடித்து நொறுக்கின. பீதியடைந்த சமய குருக்கள் ஆற்றில் குதித்தனர். புத்தர் தன்னுடைய ஒவ்வொரு தோல் துளையிலிலிருந்தும் என எண்பத்திநான்காயிரம் ஒளிக்கதிர்களை அனைத்து திசைகளிலும் பரவச்செய்தார். ஒவ்வொரு கதிரின் நுனியிலும் ஒரு தாமரை ; ஒவ்வொரு தாமரையிலும் தர்மத்தைப் போதிக்கும் ஒரு புத்தர். வார்த்தையில் விவரிக்கவொண்ணா இந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ணுற்ற ஆறு சமய குருமார்களின் தொண்ணூற்றாராயிரம் சீடர்களும் பௌத்தத்தைத் தழுவி அருகராயினர்.

காந்தாரத்தின் இந்த கற்பாறைச் சிற்பம் ஸ்ராவஸ்தியில் நிகழ்த்திய அற்புதங்களின் இரண்டு அம்சங்களைச் சித்தரிக்கிறது. புத்தர் மாயத்தில் தோற்றுவித்த இளமாமரம் வலப்புறத்தில் காணப்படுகிறது. தன்னைப் நான்கு உடல்களாகப் பெருக்கிக் கொண்ட புத்தர் பிற நான்கு புத்தர்களுடன் சம்பாஷணையில் ஈடுபட்டிருப்பதை இச்சிற்பத்தில் காணலாம். முக்கியமான இந்தப் பாறைச்சிற்பத்தின் நீளம் 73 செண்டிமீட்டர் - 2 / 3ம் நூற்றாண்டு

காந்தாரத்தின் இந்த கற்பாறைச் சிற்பம் ஸ்ராவஸ்தியில் நிகழ்த்திய அற்புதங்களின் இரண்டு அம்சங்களைச் சித்தரிக்கிறது. புத்தர்  தோற்றுவித்த மாய மாமரம் வலப்புறத்தில் காணப்படுகிறது. தன்னை பல உடல்களாகப் பெருக்கிக் கொண்ட புத்தர் பிற புத்தர்களுடன் சேர்ந்து தர்ம சம்பாஷணையில் ஈடுபட்டிருப்பதை இச்சிற்பத்தில் காணலாம். மிக முக்கியமான இந்தப் பாறைச்சிற்பத்தின் நீளம் 73 சென்டிமீட்டர் – 2 / 3ம் நூற்றாண்டு

லக்னௌ நகரிலிருந்து 150 கி மீ தொலைவில் அமைந்துள்ள ஷ்ரவஸ்தி மாவட்டத்தில் சஹேத் மற்றும் மஹேத் என்றழைக்கப்படும் கிராமங்களே புத்தர் காலத்தில் ஸ்ராவஸ்தி (பாலி : சாவத்தி) என்றழைக்கப்பட்ட கோசல நாட்டுத் தலைநகரமாகும். புத்தர் இரட்டை அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினார் என்று நம்பப்படும் இடத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள ஸ்தூபம். நன்றி : Wikipedia

லக்னௌ நகரிலிருந்து 150 கி மீ தொலைவில் அமைந்துள்ள ஷ்ரவஸ்தி மாவட்டத்தில் இருக்கும் சஹேத் மற்றும் மஹேத் என்றழைக்கப்படும் கிராமங்களே புத்தர் காலத்தில் ஸ்ராவஸ்தி (பாலி : சாவத்தி) என்றழைக்கப்பட்ட கோசல நாட்டுத் தலைநகரமாகும். புத்தர் 24 சாதுர்மாஸ்யங்கள் தங்கியிருந்த ஜெதாவன மடாலயமும் இங்கு தான் உள்ளது. மேலே காணப்படும் படத்தில், புத்தர் இரட்டை அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினார் என்று நம்பப்படும் இடத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள ஸ்தூபம். நன்றி : Wikipedia

பட்டுப் போன அத்திமரம்[1]

Sulawesi Hanging Parrot, Salibu forest, Central Sulawesi, Indonesia

Sulawesi Hanging Parrot, Salibu forest, Central Sulawesi, Indonesia

பச்சுப்பன்ன வத்து

தனக்கு வாய்த்த நிலைமை மேல் அதிருப்தியுற்ற இளம் பிக்‌ஷுவின் கதையை ஜெத்தாவனத்தில் தங்கியிருந்த புத்தர் ஒருநாள் சொன்னார். 

புத்தரிடமிருந்து போதனை பெற்ற பின்னர் உடன் மழைக்காலம் தொடங்கிவிட்ட படியால் கோசல நாட்டின் எல்லையில் உள்ள கிராமம் ஒன்றுக்குச் சென்று தங்கினான் இளம் பிக்‌ஷு. கிராமத்தினர் அவனுக்கு வசதியான இடம் தந்து தங்க வைத்தனர். அவ்விடம் கிராமத்தின் முக்கியமான சாலைக்கு மிக அண்மையில் இருந்தது. கிராமத்தார் தாராள மனத்தினராய் அவனுக்கு நிறைய பிச்சைகளுமிட்டனர்.

மழைக்காலம் தொடங்கி ஒரு மாத காலம் கழிந்த போது. துரதிர்ஷ்டவசமாக கிராமத்தில் தீவிபத்து ஏற்பட்டு அனைத்தும் அழிந்தது. கிராமத்தினர் சேகரித்து வைத்திருந்த விதைச்சரக்கையும் சேர்ந்து, தம் உடைமைகளை இழந்து கிராமத்தினர் கடும் துயரத்துக்காளாகினர். இதன் காரணமாக முன்னர் போல் சுவையான திண்பண்டங்கள் பிக்‌ஷுவுக்கு பிச்சையாக இடப்படவில்லை. இது பிக்‌ஷுவினுள் மன உளைச்சலை உண்டு பண்ணியது ; தர்மப் பயிற்சிகளில் அவனால் முன்னேற்றம் காண முடியவில்லை.

மழைக்கால முடிவில் அவன் புத்தரை சந்திக்கச் சென்றான்.[2] பணிவான வணக்கமும் வாழ்த்தும் பரிமாறிக் கொண்டபிறகு புத்தர் அவனிடம் உறைவிடம் பற்றியும் பெற்ற தானங்கள் பற்றியும் விசாரித்தார். பிக்‌ஷு நிகழ்ந்த தீவிபத்து பற்றிச் சொன்னான். உறைவிடம் வசதியாக இருந்ததென்றும் ஆனால் பிச்சை தாராளமாக கிடைக்கவில்லையென்றும் குறைபட்டுக் கொண்டான்.

“பிக்‌ஷு, இத்தகைய நல்ல தங்குமிடம் தரப்பட்டது. நீ கிடைத்த சொற்பமான பிச்சையில் மனத்திருப்தியுடன் இருந்திருக்க வேண்டும். வெகுகாலம் முன், நன்றியுணர்வின் காரணமாக, புழுதிப்பொடியை மட்டும் உண்டு தான் நெடுங்காலமாய் வாசம் செய்த மரத்தின் பொந்தை விட்டு விலகாதிருந்தது ஓர் உயிர். கொஞ்சமாக, சுவையற்ற உணவு கிடைத்தது என்பதற்காக வசதியான இடத்தை விட்டு ஏன் நீங்கினாய்?” என்று புத்தர் கேட்டார். பிக்‌ஷு வேண்டிக்கொண்டதற்கிணங்கி, இறந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு கதையை புத்தர் கூறினார்.

அதீத வத்து

இமயமலைப் பகுதியில் கங்கை நதிக்கருகே இருந்த அத்தி மரத்தில் கிளிக்கூட்டமொன்று வாழ்ந்து வந்தது. மரத்தில் பழங்களில்லாமல் போன போது, கிளிகளெல்லாம் அம்மரத்திலிருந்து பறந்து வேறெங்கோ சென்றுவிட்டன. ஆனால் கிளிகளின் ராஜா மட்டும் சுகமான உறைவிடத்தை ஏற்படுத்தித் தந்த மரத்தின் மேலிருந்த நன்றியுணர்வினால் வேறெங்கும் செல்லவில்லை. தளிர்கள், இலைகள், அல்லது மரப்பட்டைகள் என்று கிடைத்ததை உண்டது. கங்கை நதி அண்மையில் இருந்ததால், அதிகப்படியான நீரை அருந்தி திருப்தியுடன் அத்தி மரப்பொந்திலேயே தங்கியிருந்தது.

கிளி ராஜாவின் ஆழமான திருப்தியுணர்வு வானுலகை எட்டி சக்கரனின்[3] அரியணை உஷ்ணமாயிற்று. அதன் காரணத்தை அறிந்தவுடன், தேவராஜன் கிளியின் குணத்தை சோதித்துப் பார்க்க முடிவு செய்தான். அமானுஷ்ய சக்தியின் துணை கொண்டு, அத்தி மரத்தை அடிமட்ட வேர்ப்பாகம் மட்டுமே கொண்ட பட்ட மரமாக்கினான். வெப்பக் காற்று வீசும் போது, பட்டுப் போன மரத்தின் துளைகளில் புழுதி பறந்தது. உண்ணுவதற்கு புழுதித்தூளும் குடிப்பதற்கு கங்கை நீரும் மட்டுமே கிளிக்கு கிடைத்தன. ஆயினும் கிளியின் திருப்தியுணர்வு விலகவில்லை. கதிரவனின், காற்றின் கடுமையைப் பொருட்படுத்தாமல், இறந்த மரத்தின் எஞ்சிய பாகத்தில் தன்னை இருத்திக்கொண்டது. வேறிடத்துக்குச் செல்வதைப் பற்றி யோசிக்கவுமில்லை.

அதன் திருப்தியுணர்வும் மரத்தின் மேலிருந்த உண்மையுணர்வும் சக்கரனை மிகவும் கவர்ந்தன. கிளியின் வாயிலிருந்தே அதன் சீலத்தை அறிவிக்க வைக்கும் எண்ணத்துடன் ஒரு வாத்து ரூபமெடுத்து, கூடவே மனைவி சுஜாவையும்[4] தன் ஜோடி வாத்தாக கூட்டிக்கொண்டு தாவதிம்சையிலிருந்து[5] பூலோகத்தில் இறங்கினான். உலர்ந்த அத்தி மரத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்த இன்னொரு மரத்தில் உட்கார்ந்து கிளியுடன் பேச்சு கொடுத்தான்.

“நண்பனே, பழங்கள் நிறைந்த மரங்கள் எங்கெல்லாம் இருக்கின்றதோ அங்கெல்லாம் பசித்திருக்கும் பறவைக் கூட்டத்தை காணலாம். ஆனால் பழங்கள் இல்லாமல் போன பின்னர் பறவைகள் வேறிடத்துக்குச் சென்று விடும். ஏன் நீ இன்னும் இங்கேயே தங்கியிருக்கிறாய் என்று நான் கேட்கலாமா? நீ பகற்கனவு காண்கிறாயா? இறந்து போன மரத்தின் வேர்க்குச்சி பாகம் உனக்கு எதையும் தரப்போவதில்லை! ஏன் அதனைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய்?”

“வாத்து நண்பனே, இம்மரம் எப்போதுமே என் வீடு. ஒரு குஞ்சாக நான் இருந்த காலத்திலிருந்தே இம்மரத்தின் கிளைகளும் இலைகளும் என்னைக் காத்து வந்திருக்கின்றன. இந்த மரத்திற்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். வெகு நாளைய நண்பனான இம்மரத்திற்கு என்னுடைய முதுகை நான் எப்படி திருப்பிக் கொள்ள முடியும்? நட்பின் கோரிக்கைகளை புறக்கணித்தல் சரியாகுமா? எனவே தான் இறந்து போன இம்மரத்தை விட்டு விலக முடியாதவனாக இருக்கிறேன். எனக்கும் கனி விருந்தைப் புசிக்க ஆசைதான், ஆனால் இம்மரத்தை விட்டு விலக முடியும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை.” என்றது கிளி.

“உன் நன்றியுணர்வும் நட்புணர்வும் ஞானியர் பாராட்டும் சீலங்கள்! கிளி ராஜனே, நான் உனக்கு ஒரு வரம் அளிக்கிறேன்! உனக்கு என்ன வேண்டுமோ கேள்! உன்னை மிகவும் மகிழ்ச்சிப்படுத்துவதை நீ கேள்! அது உனதாகும்” என்றான் சக்கரன்.

“எனக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரக் கூடியது எதுவென்றால் முந்தைய வீரியத்துடன் இம்மரம் மீண்டெழுதலேயாகும். இம்மரம் பழைய சக்தியைப் பெற்று, மீண்டும் காய்ப்பதை பார்க்க முடியுமானால் என் இதயம் அளவற்ற மகிழ்ச்சியெய்தும்.” நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தது கிளி.

சக்கரனும் சுஜாவும் தங்களின் மாறுவேடத்தை விடுத்து, புதரின் மேல் நடு வானத்தில் தம் சுய சொரூபத்தில் கிளி முன் தோன்றினர். சக்கரன் தன் உள்ளங்கையில் கங்கை நதி நீரை நிரப்பி அத்தி மரத்தின் உலர்ந்த வேர்க்குச்சியின் மேல் தூவினான். உடனடியாக குச்சி வலிமையான தண்டாக மாறியது. ஏராளமான கிளைகளும், தண்டுகளும் இலைகளும் முளைத்தன. ஒவ்வொரு கிளையிலும் தேன் நிறை பழங்கள் கொத்துகளாகத் தொங்கின.

“அதிசய பூர்வமாக இக்காட்சியைக் காணும் பேறு எனக்குக் கிடைத்தது போல், சக்கரனும் அவனால் நேசிக்கப்படும் அனைவரும் வாழ்த்தப்படட்டும்” கிளி ராஜன் அளவற்ற உவகையில் நெகிழ்ச்சியுடன் பேசினான்.

கிளி ராஜனின் நல்லொழுக்கத்தை இவ்வாறாக உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட பின்னர், சக்கரனும் சுஜாவும் தாவதிம்சைக்குத் திரும்பினர்.

சமோதனா

கதையை முடித்த பிறகு புத்தர் சொன்னார் : “பிக்‌ஷுவே நீயும் சதைப்பற்றுள்ள உணவுக்கான வேட்கையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். நீ அந்த கிராமத்துக்கே திரும்பிச் சென்று, அங்கேயே தங்கியிரு” இளம் பிக்‌ஷு அவ்வாறே செய்தான் ; விரைவிலேயே அருக நிலையை எய்தினான். பின்னர் புத்தர் பிறப்புகளை அடையாளம் காட்டினார். “அப்பிறப்பில் அனுருத்தன்[6] சக்கரனாக இருந்தான் ; நான் கிளி ராஜனாக இருந்தேன்”

[1] பாலியில் : “மகாசுக ஜாதகம்

[2] புத்தரின் வழியில் பௌத்த பிக்‌ஷுக்கள் துவக்க காலத்தில் ஓரிடத்தில் தங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. கிராமம் கிராமமாக போதனை செய்தவாறு பயணம் செய்தவாறிருப்பார்கள். பிச்சை பெற்று உணவு பெறுவதும், மரத்தடியில் படுத்துறங்குவதுமாக இருந்தார்கள். ஆனால் மழைக்காலங்களில் வீடற்ற துறவிகளாக வலம் வருதல் மிகவும் சிரமம். எனவே, மழை நிற்கும் வரை பிக்‌ஷுக்கள் குழுவாக ஓரிடத்தில் தங்க ஆரம்பித்தார்கள். இதுவே பௌத்த சங்கத்திற்கு வித்திட்டது. சில பணக்கார சம்சாரிகள் மழைக்காலத்தில் தங்கவென் துறவிகளுக்கு தங்களுடைய இடத்தை அளிப்பதும் வழக்கமாக இருந்தது. காலப்போக்கில், இந்த தனவந்தர்கள் துறவிகளுக்கென நிரந்தரமான வாசஸ்தலத்தையும் கட்டிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். இதுவே மடாலய மரபிற்கும் ஆரம்பமாக அமைந்தது.

[3] வேதங்களில் குறிப்பிடப்படும் இந்திரனே பாலி பௌத்த இலக்கியத்தில் சக்கரன் என்று அழைக்கப்படுபவன். இவன் சமண மதத் தொன்மங்களிலும் தோன்றுகிறான். பௌத்த தொன்மங்களின் படி, இவன் விபாசித்தி என்னும் அசுரர்களின் தலைவனை முறியடித்தவன். இந்து புராணங்கள் போலில்லாமல் பௌத்த தொன்மங்களில் இந்திர பதவி நிலையானதல்ல. ஜாதகக் கதைகளில் பலரும் சக்கரனாக வெவ்வேறு பிறப்புகளில் பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

[4] விபாசித்தி என்னும் அசுரனை முறியடித்த பின்னர் அவன் மகள் சுஜாவை சக்கரன் மணந்து கொண்டான்.

[5] பாலியில் “தாவதிம்சா” என்றும் சமஸ்கிருதத்தில் ”த்ரயாத்ரிம்ஸா” என்றும் அழைக்கப்படும் இந்திரனின் லோகத்தில் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் வசிக்கின்றனர். பௌத்த மற்றும் இந்து அண்டவியலின் முக்கியமான தேவலோகம். இது சுமேரு என்னும் தொன்ம மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ளது. மற்ற லோகங்களுடன் நேரடித் தொடர்பிலும் இருக்கிறது.

[6] சாக்கியமுனி புத்தரின் பிரதம சீடர்களுள் ஒருவர். புத்தரின் தந்தை சுத்தோதனரின் தமையர் அமிதோதனரின் மகன். அனுருத்தர், தேவதத்தன் மற்றும் ஆனந்தர் – ஆகிய மூவருக்கும் புத்தர் ஒரே சமயத்தில் போதித்து சங்கத்தில் சேர்த்துக் கொண்டார் என்பது பௌத்த மரபு.

life-of-buddha-44

நஞ்சு

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

சிறு தளிர்கள்
உதிர்ந்து விழுந்தன
மொட்டுகள்
மூச்சுத் திணறி வாடிப்போயின
வேர் வழி
உருவிலா நஞ்சு பரவி
மரம் தள்ளாடிற்று
ஒரு மரம் அழித்து
தரை வழி அடுத்த மரத்துக்குத் தாவி
அதி விரைவில்
எதிர்காலத்தின் வனமொன்றை அழித்தது
கருத்தின் வடிவிலும்
கொள்கையின் வடிவிலும்
தீவிரம் என்னும் உடையணிந்து
வாதம் எனும் மகுடியூதி
மூளைகளை தூக்கநடனத்தில் ஆழ்த்தி
விழித்திருப்போரின் உடலை நீலம் பாரிக்க வைத்து
நஞ்சு இன்னும் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது.

நினைவூட்டி

SONY DSC

ஞாபகார்த்த இலை
காணாமல் போனது
மரத்திலிருந்து விடுபட்ட
இலையிடமிருந்து நீ பாடம் கற்கவில்லை
புத்தகப்பக்கங்களுக்கு நடுவில்
சிறைப்படுத்தி வைத்திருந்தாய்
புத்தகயாவின்
புனித மரத்தின் இலையது
என்பதை மறந்து போனாயா?

தொடர்பு

வெகு காலமாக
புரட்டப்படாத
புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்குள்
கிடந்தது இலை
பச்சை மங்கி
வெண்மைப் பட்டுப் போன
ஆனால் வடிவம் குன்றா
அந்த இலையில்
வாசம் தொலைந்திருந்தது
பழைய புத்தகத்தின்
வாசனையை விரும்பி முகர்கையில்
இலையின் வாசமும்
சேர்ந்து வந்தது.
இலை கிடந்த பக்கத்தில்
காணாமல் போயிருந்த
எழுத்துகள் சில
இலையில் பதிந்திருந்தன