ஏது

அவள் வரவில்லை. இன்னும் வரவேயில்லை.

3.30இலிருந்து ஆளரவமற்ற நெடுஞ்சாலையின் ஒரத்தில் விஜய் எழிலரசிக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தான். கையோடு கொண்டுவந்திருந்த இருபெட்டிகளையும் தரையில் வைத்து, அதன்மேல் லேசாக உடலின் பளு அதிகம் தராமல் உட்கார்ந்திருந்தான். பதற்றம் கலந்த மனநிலையிலேயே ஏறத்தாழ மூன்று மணிநேரம் கழிந்து விட்டதால், பதற்றத்தின் தீவிரம் குறைந்திருந்தது. கோபம் அதிகரித்திருந்தது.

யார் மேல் கோபம்? எழிலரசிமீதா? தன்னுடைய தெளிவில்லாத அணுகுமுறைமீதா? அவசர புத்தியுடன், திரைபட கதாநாயகன் போல எழிலரசியுடன் திருட்டுத்தனமாக ஓடிப்போய் வேறூரில் திருமணம் செய்ய எடுத்த முடிவின்மீதா? எதன் மீது? ஒரே மனித இனமாக இருந்தும், சமூக வேறுபாடுகளை நொடிக்கொருதரம் உருவாக்கி, மேலும் மேலும் பிளவுபட்டுவரும் இந்த மனித சமூகம்மீதா?

+++++

எழிலரசியின் தந்தையார் – மாணிக்கம் – ஓர் உள்ளூர் அரசியல்வாதி. ஊருக்கு பல நல்ல செயல்களை செய்து நல்லபேர் எடுத்திருந்தாலும், சாதிவுணர்வுள்ளவர் என்ற அடையாளம் அவருக்கு அமைந்திருந்தது. தம்முடைய சாதிச்சங்க நிகழ்வுகளில் அடிக்கடி தலைமை தாங்குவதாலோ என்னவோ? எழிலரசி சொல்லுவாள் : “அப்பாவைப்பற்றி இப்படி ஓர் பேர் வந்தது எப்படின்னு எனக்கே தெரியலை..மாமாவின் தொந்தரவால்தான் அவர் சாதிச்சங்க கூட்டங்களுக்கே போறார்” உடனே விஜய் “உங்க மாமாவின் ஆலோசனையில்தான் ஜாதிப்பெருமையை காப்பாத்த, பயமுறுத்தும் மீசையை வளர்த்தாரோ?” அதற்கு எழிலரசி “நீயும் உன் கண்றாவி ஜோக்கும்” என்று செல்லமாக கடிந்துகொள்வாள்.

+++++

விஜய் காத்துக்கிடந்த இடத்திலிருந்து பத்தடி தூரத்தில் ஒரே ஓர் அறை கொண்ட வீடு இருந்தது. சைக்கிளில் வந்திறங்கிய ஒருவர், வீட்டைத்திறந்து விளக்கை போட்டார். அது ஒரு தேநீர்க்கடை. தேநீர்க்கடைக்காரர் சற்று தூரத்தில் தனியாக நின்று கொண்டிருந்த விஜய்-யை பார்த்தார். விஜய்-க்கு அவர் தன்னை சந்தேகத்துடன் நோக்குகிறாரோ என்று பட்டது. “என்னப்பா தனியா நிக்கறே..ரெண்டு பெட்டி வேறே…என்ன திருடினதா?” என்று ஏதாவது கேட்பாரோ? அப்படி எதுவும் கேட்கவில்லை. அடுப்பை பற்ற வைப்பதுவும், கடையை துடைப்பத்தால் பெருக்குவதுமாக வேலையாய் இருந்தார்.

+++++

எழிலரசியுடன் இரண்டு வருடமாய்ப் பழக்கம். தன்னுடைய அப்பா விஜய்-யை மாப்பிள்ளையாக ஏற்றுகொள்ளமாட்டார் என்று எழிலரசி நம்பினாள். சில மாதங்களாகவே ஓடிப்போய் திருமணம் செய்யும் திட்டத்தை ப்ரஸ்தாபித்து வந்தாள். அவள் முதன்முதல் இதைப் பற்றி பேசும்போது, விஜய்-க்கு ஒரு விதமான அச்சமே தோன்றியது. “கொஞ்சம் பொறு..நான் என் அப்பாவிடம் பேசிப்பார்க்கிறேன்” என்று பொய்யான நம்பிக்கை தந்தான். நாட்கள் போகப்போக எழிலரசி பொறுமை இழக்கலானாள். வீட்டை விட்டு ஓடிப்போகும் எண்ணம் மேலும் வலுத்தது.

பல சமயம் விஜய் குழம்பினான். என்ன செய்வது என்ற தெளிவின்மையின் காரணத்தால், “உனக்கு பொறுமையே கிடையாதா?” என்று அவளிடம் சினந்து கொண்டான். எழிலரசி அதற்கு “எனக்கு பொறுமை இல்லை. உனக்கு தைரியம் இல்லை” என்று திடமாக பதிலளித்தாள். தான் தைரியமானவன் என்று இவளுக்கு காட்டுகிறென் என்று தனக்குள் கறுவிக்கொண்டான்.

நெருங்கிய நண்பன் சகாதேவனிடம் பேசியபோது மீண்டும் குழப்பம் அவனுள் திரும்பி வந்தது. “நீ உன் அப்பாவிடம் பேசவில்லை. அவளும் தன் அப்பாவிடம் பேசவில்லை. இரு பெற்றோர்களின் சம்மதம் கிட்டாது என்று நீங்களே எப்படி கருதிக்கொள்ளலாம். பயத்தை ஒதுக்கிவைத்து, தெளிவுடன், உறுதியுடன் பெற்றொர்களிடம் பேசினால் எல்லாம் நல்லபடியாக நிறைவேறும்” சகாதேவனின் ஆலோசனையை கேட்கும்பொது வெறுமனே தலையாட்டினான். குழப்பம் நிறைந்த சிந்தனை, தன் தைரியத்தை எழிலரசியிடம் நிரூபிக்கும் ஆசை – இவைகளின் கலவையால் எழிலரசியின் திட்டத்திற்கு பச்சைக்கொடி காட்டினான்.

+++++

ஊருக்குள் யாருக்கும் ஐயம் எழாதபடி இருவரும் தனித்தனியாகவே, நகர எல்லையை அடுத்த நெடுஞ்சாலையில் சந்திப்பதாய் எற்பாடு. எழிலரசி விடிகாலம் 4.00 மணிக்குள் வந்து விடவேண்டும். இரவு 12 மணிக்கு விஜய் எழிலரசியின் கைதொலைபேசிக்கு “நான் கிளம்பிவிட்டேன்” என்று ஒரு குறுந்தகவல் அனுப்ப வேண்டும். “எல்லாம் திட்டப்படி ; ஒரு மாற்றமும் இல்லை” என்பதுதான் அந்த குறுந்தகவலின் உள்ளர்த்தம். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கைதொலைபேசியில் நெடுஞ்சாலையில் 4.00 மணிக்கு சந்திக்கும் வரை பேசிக்கொள்ளக்கூடாது. “எனக்கு தைரியமில்லை என்றா சொல்லுகிறாய்..என்ன கச்சிதமாக திட்டமிட்டிருக்கிறேன் பார்!” என்ற பீடிகையோடு மேற்சொன்ன வழிகாட்டல்களை எழிலரசியிடம் அடுக்கினான். அவளும் ஆமோதித்தாள்.

+++++

இன்னொரு நண்பன் கண்ணனோ “இது என்னடா, அந்த இருபது வயதுப்பொண்ணு அவ வீட்டை விட்டு வருவான்னு நம்பி, நீ ஹைவே-ல நடுநிசி-ல போய் நிக்கப்போறியா..நல்லா முட்டாளாகப்போறே” என்று எள்ளி நகையாடினான்.

கண்ணனின் நக்கல் கலந்த தொனி விஜய்க்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. “டேய் கண்ணா, நான் உன்னிடம் ஆலோசனை கேட்டேனா? நானும் எழிலரசியும் எடுத்த முடிவைப் பற்றி தெரிவித்தேன்…அவ்வளவுதான்” – விஜய்-யின் பதிலடி.

+++++

6.00 மணிக்குப்பிறகு மூன்றுமுறை எழிலரசியின் கைதொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயன்றான். அவளுடைய தொலைபேசி அணைந்து கிடந்தது.

“கண்ணனுக்கு கரி நாக்கு! அவன் சொன்னது உன்மையாகி விட்டதே! ஹும்..நான் எழிலரசி-யை நம்பியது என் தவறு. அவள் என்னை விட ஐந்து வருடம் சின்னவள். அவள் சொன்னாளென்று நான் இந்தக்காரியத்தில் இறங்கினேனே! இன்நேரம் என் அண்ணனுக்கும், அப்பாவுக்கும் நான் வீடடை விட்டு வெளியெறியது தெரிந்துவிட்டிருக்கும்!”

அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை என்ன என்பது பற்றி விஜய்-யால் யோசிக்க முடியவில்லை. வெட்கம்,கோபம்,அவமானம் என்று உணர்ச்சிகளின் குவியல்!

+++++

தேனீர்க்கடைக்காரர் முதல் தேனீரை கடவுளுக்குப் படைக்கும் உணர்வுடன் சாலையில் கொட்டிக்கொண்டிருந்தார். சாலையின் எதிர்புறத்தில் சட்டை போடாத உடம்புடன், தரையில் குந்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு பிச்சைக்காரன், சாலையில் சின்ன நீரொடைபோல் ஒடும் தேனீரை ஏக்கமாக பார்த்தான்.

“என்ன தம்பி, திருச்சிக்குபோக வண்டிக்காக காத்துக்கிட்டிருக்கீங்களா? கவர்ன்மெண்டு பஸ் ஏதும் நம்ம கடை கிட்ட நிக்காதுங்களே. ஏழுமணிவாக்குல வரதராஜா பஸ் ட்ரான்ஸ்போர்ட் வண்டி வந்து நம்ம கடைல நிக்கும். அந்த பஸ் டிரைவர் நம்ம கடையிலதான் டீ குடிக்க பிரியப்படுவாரு. நீங்க அந்த பஸ்-சுலயே போயிரலாம்” அவரே கேள்வி கேட்டு அவரே பதிலும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

+++++

வரதராஜா பஸ் ட்ரான்ஸ்போர்ட் வண்டியிலிருந்து விஜய்-யின் அண்ணன் இறங்கினான். அண்ணனைப்பார்த்த விஜய், தலையை குனிந்து கொண்டான். “என்னடா பண்ணிட்ட..எங்கிட்ட பேசியிருக்கக்கூடாதா?” விஜய் ஒன்றும் பேசவில்லை. அண்ணனின் முகத்தை நோக்கும் தைரியத்தை ஒரளவு வரவழைத்துக்கொண்டு பார்க்கையில், விஜய்-யின் கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது. அண்ணன் தனது கைச்சட்டைப்பையிலிருந்து மடித்த ஒரு காகிதத்தை எடுத்து விஜய்-யிடம் கொடுத்தான். “எழிலரசியின் சித்தப்பாமகன் ஒருவன் இதைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்”

+++++

விஜய்,

இன்று என்னால் வீட்டை விட்டு கிளம்ப முடியாத சூழ்னிலை. என்ன நடந்தது என்று நீ அறிந்தால் உனது தலை சுழல ஆரம்பிதுவிடும். என் அக்கா – பூவரசி – சாயபு தெருவில் வசிக்கும் இஸ்மயில் பாயின் மகன் அர்ஷத்-தை காதலித்து வந்திருக்கிறாள். அதை நேற்று மாலை வரை எனக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை. நேற்று இரவு ஏழுமணிக்குமேல் பூவரசியைக் காணவில்லை. ஒன்பதரை மணிக்கு மேல்தான், பூவரசி எழுதிவைத்துவிட்டு போயிருந்த மூன்று வரிக்கடிதம் எங்களுக்கு கிடைத்தது.

அப்பா ரொம்ப ஆட்டம் கண்டுபோனார். செருப்பை எடுத்து தலையில் அடித்துக்கொண்டார். என்னையும் நாங்குமுறை முதுகில் அடித்தார். அக்காவின் சங்கதி எதுவும் எனக்கு தெரியாது என்று நான் சொன்னதை அவர் நம்பவில்லை. உன் குறுந்தகவல் வந்த நேரம் கைத்தொலைபேசியை என்னிடமிருந்து பிடுங்கி அப்பா தூக்கி எறிந்தார். கொஞ்ச நேரம் கழித்து கெரசீன்-ஐ என் மேலும், என் அம்மா மேலும் ஊற்றி, தன் மேலும் ஊற்றிக்கொண்டு தீக்குச்சியால் பற்ற வைக்க முயன்றார். நல்லவேளை, மாமா நடுவில் புகுந்து அப்பாவிடமிருந்து தீக்குச்சியை பிடுங்கிக்கொண்டார்.

அப்பா ஒரளவு அமைதியான பிறகு, மாமாவையும், சித்தப்பாவையும், சில சாதிசங்க உறுப்பினர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு சாயபு தெருவுக்கு போயிருக்கிறார். அங்கு என்ன ஆகும் என்று தெரியவில்லை.

விஜய், நம்ம திட்டத்தை இப்போதைக்கு கைவிடுவதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் பொறுத்திருந்து என்ன ஆகிறது என்று பார்ப்போம். நான் வராமல் போனதில் நீ கோபமாகியிருக்கக்கூடும். என் வீட்டு நிலைமையை புரிந்து கொண்டு, என்னை மன்னித்துவிடு. உன் அண்ணாவையும் அப்பாவையும் எப்படியாவது சமாளித்துக்கொள்.

என்றென்றும்

உன் எழிலரசி

+++++

சில பல மாதங்களுக்குப்பிறகு விஜய்-யும் எழிலரசியும் கணவன்-மனைவியாக வரதராஜா பஸ் ட்ரான்ஸ்போர்ட் பஸ் நின்ற தேனீர்க்கடைக்கு தேனீர் குடிக்க வந்தார்கள்.

விஜய்”கண்ணன் சொன்னதுபோல அன்று நீ என்னை ஏமாற்றி வராமலே போனாய், எழிலரசி” என்று தன் மனைவியை வம்புக்கிழுத்தான்.

எழிலரசி புன்னகைத்துக்கொண்டே “நான் ஏமாற்றவில்லை : சகாதேவன் சொன்ன வழியில் போவதே சரியென்று நினைத்தேன்” என்று சொன்னாள்.

“ஹாஹா…அது சரி”

+++++

விஜய்-யின் அப்பாவும் அண்ணனும் மாணிக்கத்திடம் சம்பந்தம் பேசச்சென்றிருந்தபோது, பூவரசி என்கிற சலீமாவும் தன் பிறந்தகம் வந்திருந்தாள். மாணிக்கம் ஒரு வார்த்தைகூட தன் மூத்தமகளிடம் பேசாததை இருவரும் கவனிக்க நேர்ந்தது. தாங்கள் வந்த நோக்கத்தை பக்குவமாக எடுத்துரைத்தார்கள். மாணிக்கம் சம்மதத்தை தெரிவிக்க ரொம்பநேரம் எடுக்கவில்லை.

+++++

 

 

The Perspective

It all started when the salary rise was announced. It was disappointing. It was not to my expectation. Very less! Lower than even prevailing inflation rate! This was not fair to me. My efforts which had created 4 permanent customers for the company in the last one year have been over-looked. More than the amount, the complete absence of recognition was hurting more.

I was not sure how to make my boss know that I was disappointed. I had no clue how to react. My boss conveniently did not call me for the next 2-3 days. May be, he did not want to face me when my anger was still afresh. I did make my displeasure known to the HR manager, as expected he said that he was just following the management’s directions.

I heard stories of how two of my colleagues who were equally dejected reached out to the boss and communicated their disappointments. May be, they were told to be patient till next performance review or may have been told about poor profitability of the company. If they had confronted by asking if the amount of increment was indicating what the management is thinking about their respective performances, the boss would have handled it by heaping eulogies on their efficient working style and contribution. He would have punctuated his statements with “we expect more”.

The subsequent one week, I was virtually idling. Thinking-less and Action-less! Not that there is not enough to do. If the thinking cap is worn, enough tasks can be identified. But absolutely no enthusiasm! Completely inert! The reason should be found out. What has caused this inertia? I must wait for the feeling of guilt to start surfacing in me and am sure sooner than later it will. I was confident that the guilt will touch the action nerve in me.

+++++

“Sir, May I come in?” – Ritesh who works in the Purchases department entered my chamber one day. Ritesh has been with the company for more than 14 years. He is an under-graduate, who had to start earning very early due to untimely demise of his father. Being an industrious guy, the bosses like him very much and joy fully entrust more and more work to him. But somehow they never saw him worth of much needed growth that he desired. Unspoken thinking of the bosses may have been – “he is not even a graduate and can’t sell himself in the job market. So he is bound to work for us only”.

Obviously, Ritesh is disappointed this time around too. “Sir, I have been taken for granted this time also. You have worked for many companies. You will know what an employer will look for when selecting a new employee. May I ask your guidance and suggestions on areas where I need to improve, so that I start working on them one by one….hopefully, in a year’s time, I should get some thing”

Ritesh’s call for help was ardent. I could feel the thoughtful sadness which his passionate words were trying to conceal.

Next few months, I and Ritesh interacted frequently in our respective free times. We sat in coffee-shops after work. I could re-vive my abundant skills of pep-talking. I had narrated many of my career shifts in the past which paved the path to where I am today. I made attempts to clear the cob-webs in his thinking patterns, conditioned by pro-longed stay in the same organization. I had stated several case-studies which re-iterated that there could be more than one right answer to one question and so one need to be open for new methods and new systems and, in his case, new environments. Thinking in this way, Ritesh himself concurred, would help remove the stress one feels about working in new place.

I once had invited him for Dinner at my home. He was surprised to see the two big book-shelves. I gently probed his reading habits. He admitted he hardly reads. I selected perhaps the easiest book to read – The Alchemist by Paulo Coelho. I hoped that this book would stimulate his growth ambition. He took the book with him. Never asked him later if he read the book or not.

+++++

Several years passed by. I had migrated to some other part of the country. With some work and some luck, I could manage my career well. I became the Business Head of a medium sized company. The un-easiness and inertia that I felt over unfair annual appraisal many years ago have all been erased out of my conscious memory. Even when I remember it now, I do not feel the bitterness of it. I fondly re-collect those events as stepping stones to where I stand today. This clarity was not possible then, when I was acting out those events and was playing the part of “hapless victim who had been handed-out a raw-deal” One needs to move on further on the life path to be able to see the past events in a proper perspective.

+++++

I was in a job interview. There were many candidates appearing for the post of General Manager – Materials. I was getting bored. None of the candidates were impressive. I was cribbing to HR manager that we should fire the head-hunter we hired. HR manager was apologetic and insisted on me staying in the panel for some more time as there is only one candidate was remaining.

I saw the name – Ritesh Bakshi on the resume which my colleague handed over to me. It did ring something in me. Then I went through the resume ; I realized it was an old friend. I regained the joyful enthusiasm after the sensation of pleasant shock. I told the HR manager to call the candidate in.

மாற்றம்

அழகான வெள்ளை பறவை அது.
பூமியில் இருப்பது.
வானிலிருந்து வந்தது அல்ல!
இருப்பினும்
எல்லையில்லா எழில் நிறைந்தது.
நிறத்தின் கவர்ச்சி,
நாசியின் எடுப்பு,
குரலின் இனிமை
எல்லாமே கச்சிதம்.
பார்ப்பவர் மனம் மயங்கிபோகும்

பாவலர் சிந்தனை கவிதை புனையும்
கூண்டில் வசிக்கவில்லை அப்பறவை.
எல்லா கிராமங்களிலும் தண்ணீர் குடித்தது.
எல்லா காடுகளிலும் தானியம் கொத்தியது.
நகரங்களின் மாடிகளில் களைப்பாறியது.
குழந்தையின் சிரிப்பு,
கன்னியின் இளமை,

தாயின் பாசம்,
கலையின் அர்த்தம் –
இவைக்கும் இபபறவைக்கும்
வித்தியாசம் இருப்பதாய் தெரியவில்லை.
பறக்கும்போது அதன் அழகு
பலமடங்காய் கூடிப்போகும்.
ஆர்கெஸ்ட்ரா இசை போல
ஒரு கட்டுகோப்பாய்.
கரையைத் தாண்டாத நதி போல.

ஒரு கோட்டில் நகர்கிற எறும்பை போல.

ஆனாலும் ஒரு முட்டுக்கட்டை அதற்குண்டு.
குறிப்பிட்ட உயரத்தில் மட்டும் பறக்கும் விமானம் போல்
சில அடி உயரத்தில் மட்டுமே அது பறக்கும்.
காண்பவர் மனதை தன அபரிமிதமான அழகால்
கவர்ந்திழுக்கும் அப்பறவைக்கு

இந்த குறை நெடுநாளாய் வாட்டி வதைத்தது.

அண்ணாந்து பறக்கும் கழுகையும்,
இன்ன பிற பறவை இனத்து சகோதரர்களையும்
பார்த்து மௌனம் சாதித்து
பொறாமைப்படும்.

பின்னொருநாள் நகர்வலத்தின் பொது
ஒரு மயிலை சந்தித்தது.

“நூறு பச்சைக்கண் இறகுகளைகொண்ட
மாமயிலே, கடவுளரும் புராணத்தில்
உன்னை வாகனமாய் கொண்டனர்… ஆனாலும்
விண்ணை தொடும் பறக்கும் சக்தி
உன்னிடம் இல்லை..
சுவரிலிருந்து சுவருக்கும்
கிளையிலிருந்து கிளைக்கும்…

இவ்வளவுதான் உன் பறக்கும் சக்தி..
அழகும் கவர்ச்சியும் உண்டு உன்னிடத்தில்
ஆனால் பறக்கும் இயல்போ ஒரு கட்டுப்பாட்டிற்குள்…
ஏன் அப்படி? …
ஏனிந்தக் கேள்வி என்று யோசிக்காதே!
என் மனதை பல காலமாக அரிக்கும் கேள்விதான் இது.

உன்னைப்போல் எனக்கும் சில அடி தூரம் மட்டுமே பறக்க முடியும்
என்பது நீ அறிந்ததே”

முதிய மயில் தன்னுள் புன்னகைத்து
பதிலளித்தது.
“நான் பறக்க முயலவில்லை வெகு தூரம்
இயற்கையின் எல்லையை மீறுதல்
நன்றன்று என்று இருந்துவிட்டேன்..

எழில் பறவையே…
அறிவுரைகள் உன் நெஞ்சத்து ஏக்கத்தை போக்காது..
சர்வ வல்லமையும் வாய்ந்த
சாமியார் ஒருவரை நான் அறிவேன்…
அவரிடம் நான் உன்னை அழைத்துபோவேன்..”
மயிலுடன் பறவை முனிவரை சந்தித்தது.

முனிவர் ஒரு மந்திரத்தின்

வாயிலாக மிக உயரம் பறக்கும்
சக்தியை பறவைக்களித்தார்.

சிலநிமிடங்களில் வானத்தை தொட்டது பறவை…
பூமியின் மேல் பல்லாயிரம் அடி தூரத்தில் பறந்தது….
மின்னல்வேகத்தில் பலகாத தூரத்தைகடக்கும் குஷி
வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாதது.

புதுபிறவி எடுத்தது போன்ற புது வேகம்.
நினைத்தவுடன் நினைத்தே இடத்தில…
மனித இடையுறுகளே இல்லாத வானவெளியில்
சுதந்திரத்தின் முழு அர்த்தம் புரிகிறது.

கணத்தில் சீதோஷ்ண மற்றம்…எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல்…

குளிர்…கடும் குளிர்…வலிமையான காற்று
சிறகுகள் உதிர்ந்தன…

காது மடங்கிபோனது…
நிறம் மங்கிப்போனது…

பறக்கும் ஆனந்தத்தை சிலவாரம்
அனுபவித்த பிறகு பூமியை தொட்டது பறவை.

மரக்கிளைகள், புல்வெளிகள் , சமவெளிகள், மலையுச்சிகள்,
அருவிகளினோரம், நதிக்கரைகள்,
கட்டிட மாடிகள், பள்ளி மைதானங்கள்,

எங்கும் யாரும் பறவையை அடையாளம்கண்டு கொள்ள முடியவில்லை.
“மங்கிப்போன நிறமா? அமுங்கிப்போன மூக்கா? குட்டியான காதா?
மாறிப்போன குரலா? எது?
ஏன் யாரும் என்னை கண்டுகொள்ளவில்லை?
மிகவும் கருத்த புறா என்றோ ? ஓரளவு வெண்மையான காகம் என்றோ என்னை எண்ணுகிறார்களோ?

என் இனத்தில் நான் ஒற்றையாகப் பிறந்தேன்.
எனக்கென சொந்தமும் இல்லை?
என் பறவை இனத்தின் கடைசி உறுப்பினனாய் இருந்தேன்.
உயரப்பறக்கும் ஆசையினால் என் இனத்தின் அடையாளத்தை தொலைத்துவிட்டேன்.”

சொல்லொணாக்குழப்பம் பறவையின் நெஞ்சில்.

முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு மீண்டும் பயணம்.

முனிவர் பறவையை நொடியில் கண்டுகொண்டார்.

“உயரப்பறக்கும் உன் நீங்காத ஆசை நிறைவேறியதா?”

“ஆம். முனிவரே!
ஆனால் திரும்பி வந்தால் யாரும் என்னை அடையாளம்

கண்டுகொள்ள வில்லை.
ஒரு நீரோடையில் என் முகத்தை பார்த்தேன்.
முழுக்க மாறி இருக்கிறது.
பறக்கும் வரம் தந்த முனிவரே
என் பழைய அடையாளத்தை திருப்பித்தர முடியுமா?”

முனிவர் வரட்சியான புன்னகையை வீசினார்.

“நீ வேண்டுவது என்ன? எது வேண்டினாலும்
மாறாமல் அதையே வேண்டு… இல்லையெனில்…குழப்பம்தான்..

பறக்கும் திறமையை அளிக்க முடிந்த எனக்கு
நீ சந்திக்கக்கூடிய சூழலை மாற்றும் சக்தி கிடையாது..
ஏனென்றால் அது ஒவ்வொரு படைப்பும் தானாகவே

தெரிவு செய்துகொள்ளும் அம்சமாகும்.
அழகியல் சார்ந்த படைப்பான நீ சரியான சூழ்நிலையில்தான் வாழ்ந்திருக்கிறாய்.
உயரப் பறக்கும் பறவையின் குணாதிசயங்கள் மற்றும் அங்க அமைப்புக்கள்
அவற்றிற்கு ஏற்றவையாய் இருக்கும்… அதைதான் நீ இப்போது அடைந்திருக்கிறாய்… ”

முனிவரின் வார்த்தை கேட்டு
மதி மயக்கத்துடன் திரும்பிய பறவைக்கு
குழப்ப நிலை…திசை தெரியாமல் பூமியில் சுற்றியது…
பிறகு கவலையை மறக்க…பறக்க ஆரம்பித்தது…
வெகு உயரத்தில்…..பறப்பதின் நுணுக்கங்களை அறிந்தது அனுபவம் வாயிலாக..

சில காலத்தில்…பூமியில் வாழ்ந்த அடையாளத்தை முற்றிலுமாக இழந்தது….

அவ்வப்போது குஞ்சுபொரிக்க மட்டுமே தரைக்கு வரும்
தரையில்லாகுருவியின் முன்னோராக இப்பறவையை சொன்னார்கள்