காலவோட்டம்

ஒடிக்கொண்டிருக்கிறான்.
அவன் இலக்கு எதிர்காலம்.
அவன் சுயகற்பனையில்
கவிதைகளில் படித்ததில்
இலட்சிய கனவுகள்
கண்டவர்களின் உரைகளில்
எதிரகாலம் அழகாக
சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது.
எனவே தான் அவன் ஒட்டம்
எதிர்காலத்தை தேடி.
இறந்த காலத்தை தாண்டி
வந்துவிட்டதை
நினைவு மைல் கற்கள்
தெரியப்படுத்தின.
வெகுநேரம் ஓடியும்
நிகழ்காலம் முடிந்தபாடில்லை.
சலிப்பில்லாமல்
தேடி தேடி
ஓடினான்.
நிகழ்காலத்தின்
ஒரு புள்ளியிலேயே
அவன் ஓட்டம் முற்றுப்பெற்றது.

ராஜினாமா

Resignationவெளியேறும்

எண்ணம் வந்தது.

இருக்கையிலிருந்து

எழ முயலும்போது

கை கட்டப்பட்டது

பொன் விலங்கோ?

மஞ்சள் நூலோ?

பொருட்படுத்தாமல்

கையை உதறி

எழுகையில்

அழுகை சத்தம்.

போகாதே !

என்னை விட்டு போகாதே !

மேலதிகாரியின்

குரலென அறிவதற்கு

கொஞ்ச நேரம் பிடித்தது.

எங்களை விட்டு போகாதே

இது அதிகாரியின் அதிகாரி.

சபாஷ்!

எல்லாருக்கும்

நான் எழும் சத்தம் கூட

தெளிவாக கேட்கிறது.

என் குரல் பழையபடி

கேட்க முடியாதவாறு

இவர்கள் செவிகள்

மீண்டும் பழுதுபடுமுன்

இங்கிருந்து விலகுதல் சிறந்தது.