Monthly Archives: November 2011

ஓர் உண்மையின் கதை


ஒளித்துவைக்கப்பட்டிருந்த
உண்மையொன்று
வெளிவர முயன்றது.
வாசலை
சார்த்தி வைத்திருந்தார்கள்
உண்மையை சித்திரவதை செய்து
அறையில் அடைத்துவைத்தவர்கள்.
உடைத்து திறக்க
ஆயுதமேதும் அகப்படவில்லை.
தலையை முட்டி மோதி
திண்டாடி தடுமாறி
வந்தது வெளியே.
யாரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை.
எங்களில் ஒருவன் போல் இல்லையே! என்று சொல்லி
நிராகரித்தன பொய்கள்.
உண்மைக்கு பசித்தது.
உயிர் போகும்படி பசி.
நீதி மன்றத்தில்
நீதிபதிகள் சோறிட்டு
உண்மையின் உயிரை
காப்பாற்றுகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டு
விரைந்தது.
உணவருந்திக்கொண்டிருந்த நீதிபதி
வக்கீலும் துணைக்கு
வந்து சோறு கேட்டால் மட்டுமே
சோறளிக்கும்
சட்டவிதியை விளக்க
உணவு இடைவேளைக்கு பிறகு
சந்திக்க சொன்னார்.
காவலாளி
பலவந்தமாய்
உண்மையை வெளியே அழைத்துப்போனான்.
நாவுலர்ந்தது உண்மைக்கு.
ஒளிபரப்பு கருவிகளோடு நின்றிருந்த
தொலைகாட்சி நிருபரொருவர்
யார் எனக்கேட்டார்.
அறிமுகம் தந்ததும்
சுவாரஸ்யம் இழந்தார்.
அவர் அனுதாபிக்க
வேறு வகை உண்மையை
அழைத்து வருமாறு
இந்த அப்பாவி உண்மையை
வேண்டினார்.
உண்மை போல தோற்றமளிக்கும்
பொய் கூட பரவாயில்லை அவருக்கு.
உண்மை மயக்கமுற்றது
அரசு மருத்துவமனையில்
விழித்தெழுந்தது
யாரோ தண்ணீர் தெளித்தபோது.
வெள்ளைக்குல்லா வெள்ளை சட்டை அணிந்த ஒருவர்
எலுமிச்சை சாறு தந்து கைகூப்பினார்.
குடித்தவுடன்
உண்மை மீண்டும் மயக்கமடைந்தது
எலுமிச்சை சாற்றில் கலப்படம்
உண்மையும் கொஞ்சம் கலப்படமானது.
சத்தம்போட துடங்கிய உண்மையின்
வாயை அடைக்க
வெள்ளைகுல்லா மனிதர்
தன் உறவினரென்று
உண்மைக்காக பொய்சொல்லி
ஐசியு-வில் படுத்துக்கொள்ள வைத்தார்.
அங்கே கிடைத்த
சிசுருஷையில்
பசி விலகி
ஆரோக்கியம் பெற்றது
இப்போது யாரும்
நீ யாரென்று கேட்பதில்லை
உண்மைக்கு அடையாளம் வந்துவிட்டது
பொய்கள் போல் அழகுடன் காட்சியளிக்க
பிளாஸ்டிக் அறுவை சிகிச்சையும் செய்துகொண்டது.

Advertisements

அறையிருட்டு

எஞ்சியிருந்த மெழுகுவர்த்தி சுடரை

காற்றின் உதவியுடன் புகையாக்கி

ஒளியை விழுங்கியது

அறையிருட்டு.

மனிதவிழிகள் கூட

தனது ஓட்டைகளை

பார்க்க முடியாதென

கர்வம் கொண்டது.

தனது சுயசொரூபத்தை

முழுக்க உணரும்

வேட்கையில்

சன்னலுக்கு

வெளியே படர்ந்திருந்த

பேரிருட்டின் அங்கமானது.

பேரிருட்டு விரியும் திசைக்கு

மாற்றுதிசையில்

பேரிருட்டுப்பாதையினூடே

விரைந்து பறந்தது.

+++++

சில ஆயிரம் மைல்கள் தூரத்தில்

பேரிருட்டின் எல்லை முடிந்தது.

எலலையற்ற தன்மையை

அனுபவமாய் உணரும் பேரார்வத்தில்

சூரியவொளி ஆக்கிரமித்திருந்த

நிலப்பரப்பில் நுழைந்தவுடன்

அறையிருட்டின் ஒருபகுதி

பஸ்மமானது.

வந்த வழி உடன் திரும்பி

பேரிருட்டின் பாதையூடெ

அறைக்கு மீண்டு வர எத்தனிக்கையில்,

சூரியவொளியின் நீளும் கரங்களில் சிக்கி

பேரிருட்டுடன் சேர்ந்து

அறையிருட்டு கரைந்துபோனது.

+++++

பேரிருட்டின் ஆவியுடல்

சரண் புகுந்த ஏதொவோர் இடத்தினிலேயே

அறையிருட்டின் ஆவியுடலும்

அகதியானது.

பேரொளியின் ஆட்சி ஒய்ந்தபின்

மீண்டும் உயிர்க்கும் போது

அறையிருட்டையும் உயிர்ப்பித்து

அதன் அறையில் சேர்த்துவிடுவதாக

பேரிருட்டு வாக்களித்தது.

+++++

குறை போக்கி அருள்


முடிதிருத்தும் நிலையத்தில்
நன்கு தூக்கம் வருகிறது.
திரையரங்குகளிலும்.
தேர்வு எழுதும் அறைகளில்
திறம்பட.
கோவில்களில் மணியோசை
தாயின் தாலாட்டு போலவே ஒலிக்கிறது.
ரயிலின் புறப்பாட்டுக்கு காத்திருக்கும்போது துடங்கி
சேருமிடம் வரும்வரை
சயனம்தான்.
வேலை செய்யுமிடத்தில்
மதியவுணவுக்குப்பின் வரும் கொட்டாவி
பிறருக்கு தெரியாமலிருத்தல்
பிரம்மப்ரயத்தனந்தான்.
மகளின் பள்ளியில்
ஆசிரியர்களை சந்திக்க
காத்திருக்கும் பொழுதுகளில்
குழந்தைகள் பாடும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து
திருப்பள்ளிஎழுச்சியாகும்.
இரவு எத்தனிக்கும்போது மட்டும்
தூக்கம் காணாமல் போய்விடுகிறது.
புத்தகம் படித்தாலும்
காதுக்குள் வைத்து
கைத்தொலைபேசியில் வானொலி கேட்டாலும்
போர்வையால் கால் முதல் தலைவரை போர்த்தி
இருட்டில் கண்ணை அகல விரித்து
தூக்கத்திற்காக காத்திருந்தாலும்.
வருவதில்லை…!
தூக்கம் வர ஏதாவது மந்திரம் இருக்கிறதா?
மனைவியின் காற்றுநிறை குறட்டை சத்தத்தை
கவனமுடன் கேட்கிறேன்.
த்யானம் செய்வது போல.
தேவியருள் புரிந்தாள்.

முன்னுரை

மிகச்சிறு வயதில் 1982 -இல் மகாகவி பாரதியாரின் நூற்றாண்டு விழாவை தமிழ்நாடெங்கும் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில், வானொலிகளில், பொதுவிடங்களில் விமரிசையாக கொண்டாடினார்கள். அந்த நாட்களில் தான் பாரதியின் கவிதைகள் எனக்கு அறிமுகமாயின. எனக்கும் கவிதை எழுதவேண்டுமென்ற ஆசை உருவானது. என் அப்பாவின், முழுதும் உபயோகிக்கப்படாத பழைய டைரிகளில் கிறுக்கத்தொடங்கினேன். கிறுக்கினவற்றை ஒளித்துத்தான் வைத்திருந்தேன். என் அம்மாவோ அல்லது என் சகோதரர்களோ, யாரோ கண்டுபிடித்து என் கிறுக்கல்களை படித்துவிட்டார்கள். பின்னர், சிலகாலம் என் குடும்பத்திற்குள் "கவிஞன்" என்ற பெயரோடு "புகழுடன்’ வலம் வந்தேன்.

சில பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பிவைக்கலாமென்ற எண்ணத்துடன், கிறுக்கல்களை டைப்-செய்ய என் அப்பாவிடம் கொடுத்தேன். அப்பா பல மாதங்களாகியும் அவற்றை டைப்-அடித்து எனக்கு கொண்டு தரவில்லை. எப்போது கேட்டாலும் அலுவலக டைபிஸ்ட்-இடம் கொடுத்திருப்பதாகசொல்வார். அலுவலகத்தில் ஆங்கிலத்திலேயே கடிதங்கள், ஆவணங்கள் எல்லாம் டைப்-அடிக்கப்பட்டதனாலோ என்னமோ, டைபிஸ்ட்-டுக்கு தமிழ் தட்டச்சு வராது போலும் என்று நான் விட்டுவிட்டேன். என் கவிதை கிறுக்கல்களை இப்படித்தான் நான் இழந்தேன்.

பின்னர் நான் 10 -ஆம் வகுப்புக்கு சென்றேன். நிறைய மதிப்பெண் எடுக்கவேண்டுமென்று எல்லாரும் விரும்பினார்கள். எனவே கொஞ்சகாலம் என் "குடும்பப்புலவர்" பதவியை துறக்க தீர்மானித்தேன். 10 -ம் வகுப்பில் பொதுத்தேர்வில் எத்தனை மதிப்பெண் எடுத்தேன் என்று நினைவில்லை. நான் இதுவரை வேலை செய்த எட்டு நிறுவனங்களிலும் யாரும் ஒருநாள் கூட என் பத்தாம் வகுப்பு மதிப்பெண்களைப்பற்றி கேட்டதேயில்லை.

பத்தாம் வகுப்பு விடுமுறையின் போது என் ஒரு புதிய திசையில் பயணிக்க முடிவு செய்தேன். கவிதைகளை விடுத்து சிறுகதைகள் புனையும் எண்ணம் உதயமானது. கவிஞனாக இருந்தது போதும், என் சிறுகதை திறமையை இவ்வுலகுக்கு காட்ட முடிவு செய்தேன். ஒரு பக்ககதைகளாக இருபது கதைகள் எழுதியிருப்பேன். அதற்குள் பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு முடிவுகள் வந்து, 11 -ம் வகுப்பு சேர வேண்டியதாகிவிட்டது. அதுவும் முதல்முறையாக ஆங்கில வழியில் படிக்கவேண்டிவந்தது. bowler எடுக்கிற ரன்கள் மாதிரி மார்க்குகள் ரொம்ப குறைச்ச்சலானது. ஆங்கில அறிவை ஏற்றுவது இன்றியமையாததானது. எனவே, கிரிக்கெட் கமெண்டரி கேட்டு எனது ஆங்கிலத்தை உயர்த்த அரும்பாடுபட்டேன். 12 -வது வரும்போது, எனது பள்ளியில் எனக்கு கருணைகாட்டி தமிழ்வழிக்கு மாறிக்கொள்ளும் சலுகை தந்தார்கள். Debit வரவு என்றானது. dividend பங்காதாயம் ஆனது. எந்த குழப்பமும் அடையாமல் 12 -ம் வகுப்பை முடித்தேன். (இல்லை, 12 ம் வகுப்பு மதிப்பெண்களும் ஞாபகத்தில் இல்லை.)

கல்லூரி படிக்கும் காலங்களில், நான் எழுதிய சிறுகதைகளை படிக்கலாமென்று, வீடு முழுதும் சல்லடை போட்டு தேடியதில் நான் எழுதிய சிறுகதைகள் அடங்கிய நோட்புக் எங்கே போனதேன்றே தெரியவில்லை. அம்மாவைக்கேட்டேன். "தெரியலியேடா…செய்தித்தாள்களுடன் சேர்ந்து உன் நோட்புக்கும் எடைக்குப்போயிருக்குமோ?" என்ற சந்தேகத்தை எழுப்பினாள். அன்றுதான் ஒரு நல்ல எழுத்தாளனை தமிழிலக்கிய உலகம் இழந்தது.

பிறகு வாழ்க்கை வெகு வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தது. மூச்சுவிடுவதற்குள் எனக்கு 42 வயது ஆகிவிட்டது. எனக்கு திரும்பவும் இளைஞனாக மாற வேண்டுமென்ற எண்ணம் வந்தது. இளைஞனாவதற்கு முன்னர் நான் என்னசெய்துகொண்டிருந்தேன் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது நான் புலவனாகவும் எழுத்தாளனாகவும் திகழ்ந்த நாட்கள் நெஞ்சில் காட்சிகளாக ஓடின. அக்கணமே இந்த வலைதளத்தை துவங்கினேன். இப்போது மீண்டும் "கிறுக்க" தொடங்கியிருக்கிறேன். ஒரு வித்தியாசம், இப்போதெல்லாம் சிறுகதை மற்றும் கவிதை இரண்டையும் எழுதுகிறேன். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னாலிருந்த முகமும் உடலும் எனக்கு வந்துவிடலாம். இன்னும் கொஞ்சநாட்களில் என் நண்பர்களுக்கு கூட நான் அடையாளம் தெரியாமல் போகக்கூடும்.

இந்தமுறை எழுதுவதை நிறுத்தக்கூடாது. முன்னர் நான் எழுதியவற்றை எடைக்காரனுக்கு இழந்ததுபோல இம்முறை நடக்காது. ஏனென்றால், மடிக்கணினியை யாரும் எடைக்கு போடமாட்டார்கள்தானே !

மொட்டின் வாசம்

ஒரு கோட்டை வீழ்ந்த
வெற்றியை கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும்போது
கைப்பற்றாத கோட்டைகளை
எண்ணத்தொடங்கினான்
எண்ணிக்கை முடியும் முன்னரே
வீழ்ந்த கோட்டையை வேறு யாரோ
எடுத்துக்கொண்டனர்
மன்னன் இன்னும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான்
கம்பிகளையும் நாட்களையும்
+++++
வரப்போகும் மனைவியின்
புகைப்பட உருவிற்கு
முடிவிலா முத்தங்கள்
நிச்சயதார்த்தம் முறிந்தது
மனைவியாகப்போகிறவள்
வேறுயாருக்கோ நிஜத்தில்
முத்தம் கொடுத்தாளாம்.
இவனுக்கு வேறு புகைப்படம் கிடைத்தது
இவனின் முத்தங்கள் தொடர்கின்றன
+++++
இலக்கை முதலில் அடைந்துவிடும்
வெறியில்
பாதை தாண்டி ஓடிவிட்டான்
பந்தயத்திலிருந்து விலக்கிவிட்டார்கள்
அடுத்த பந்தயம் நடக்க
நாட்கள் பிடிக்கும்
நகத்தைக்கடித்து நகத்தைக்கடித்து
காத்திருந்ததில்
ஓடுவது மறந்துவிட்டது

பணமும் பிணமும்

கழுத்துசுருக்கை தளர்த்திக்கொண்டே
விண்ணப்பத்தை நிராகரித்தார்.
விதிமுறையை தளர்த்த முடியாதாம்.
கைப்பையின் உள்ளில்
கட்டப்பட்டிருந்த பணக்கட்டை தளர்த்தியதில்
விதிமுறைகள் தளர்ந்து நீர்த்துப்போயின.
+++++
எண்கள் சதி செய்து
போதுமான அளவில் வராமல் போகவே
சேரப்போன கல்லூரியில்
எண்களை எடுத்துவாருங்கள் என்றார்கள்.
உருவிலா எண்ணை
சலவை நோட்டாய் உரு தந்து
எடுத்துவந்தபோது
கல்லூரிப்பூட்டுகள் களிப்படைந்து
தானாகவே திறந்துகொண்டன.
+++++
கதவு என்பது அவளின்
காரணப்பெயர்
எந்த சட்டையிலும்
முதலிரு பட்டன்களை தைத்துக்கொண்டதேயில்லை.
முழுக்கதவு திறப்பது மட்டும்
உண்டியலில் இவன் இடும்
வெள்ளி தங்கக்காசுகளுக்காகத்தான்
+++++
“எல்லாம் கிடைச்சிடுச்சு
காசு இருந்தாப்லே”
என்று போதையில் பாடிக்கொண்டு
படியில் சறுக்கியவன்
கடைசிப்படியில் அமர்ந்திருந்த
ராப்பிச்சைக்காரனின் மடியில் விழுந்து
ரத்தம் கசிந்து இறந்தான்.
+++++
படியெங்கும் விழுந்திருந்த
நோட்டுகள் ராப்பிச்சையின்
கைக்குப்போன பின்னும்
உயிர் வந்தபாடில்லை.
இரு பாதசாரிகள்
அவன் கையின், கழுத்தின்
நகைகளை கழற்றி பணக்காரரானார்கள்.
எனினும் மூச்சு திரும்பவில்லை.
அவனின் ஆவி
மேலூலகத்தில் பரிதவித்தது
பூவுலகில் அனாதையாய் கிடக்கும்
தன்னுடைய பூதவுடலை பார்த்து.
+++++
உயிரிழந்த பின்னால்
அற்புதவிளக்குகூட
அல்லாவுதீனை அடக்கம் செய்யாமலேயே
வேறு எஜமானுக்கு
சேவைசெய்ய சென்று விடுகின்றது.

பூனைகள் ஜாக்கிரதை

href=”https://hemgan.files.wordpress.com/2011/11/cat_friends_spilled_milk.png”>அடுப்பில் பால் கொதிக்கிறது.
அது கொதிக்கும் சத்தம் கேட்காமல்
தொலைக்காட்சிக்குள் என்னை அமிழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.
பொங்கி அத்தனை பாலும் வழிந்துவிட்டது.
சமையலறையில் பாலாறு.
தொலைக்காட்சியின் கைதியாய்
தொடர்ந்து இருந்தேன்.
வீடு திரும்பிய மனைவி
சமையலறை பார்த்தவுடன்
ஆனந்த கூக்குரலிட்டாள்.
துடைத்து விட்டார் போல சமையலறை.
பூனையொன்று பாலாற்றை குடித்து
தரையை சுத்தம் செய்துவிட்டது.
சன்னலில் மியாவ் சத்தம் கேட்ட மனைவி
பூனையின் பார்வையில் மயங்கி காதல்வயமானாள்.
என் திருமணத்தை காப்பாற்ற வேண்டும்.
என்னை விட்டுவிடும்படி தொலைக்காட்சியை கேட்டேன்
பதில் கிடைக்கவில்லை.
மின்சார வெட்டு !
பூனைகள் என் வாழ்வை சூறையாடுவதை எங்ஙனம் தடுப்பது?
மின்சார வாரியத்துக்கு
யாராவது தொலைபேசியில் அழைத்துக்கேளுங்கள் !
ஆறரை மணி செய்திகள் முடிந்தால்தான்
தொலைக்காட்சி சிறையிலிருந்து நான் விடுபடமுடியும்.
<a